Kabanata 7
1043 Words
China
We were quiet for a long while until he broke it through asking me question.
"Bakit ka nga pala umalis sa inyo?" Tumikhim siya pagkatapos. "If you don't mind," he added.
Nag-angat ako ng tingin sa kaniya para tantiyahin kung dapat ko bang sagutin ang tanong niya o ano.
Nang matantong ayos naman siguro at ayaw ko ring maglihim sa kanila kaya sumagot na ako.
"My parents were strict. I feel like everything I do, may masasabi sila. Baka isa rin iyon sa dahilan kung bakit ako nagrebelde." My head swayed up and down as if I'm convincing myself to believe in what I just said.
Nahihiya ako sa mga bagay na ginawa ko noon, oo, pero hindi iyon ang basehan ko.
"And?" He demanded more explanation. Nakaupo na siya ngayon sa sofa at nakasandal ang likod sa backrest ng sofa habang diretso ang kanyang mata sa akin.
"Then one day, it's just..."nangapa ako ng salita. "You know people my age just want to experience things. Enjoy and explore." I looked up to stop myself from crying.I bit my lower lip and shook my head.
"Napasama ako sa mga m-maling tao. Palagi nila akong sinasabihan na mamili ng mga kakaibiganin. I never had friends, introvert but not actually. Gusto kong makipagkaibigan pero nilalayuan ako ng mga tao dahil sa kung ano'ng meron sa pamilya ko..." Hindi ko na napigilan ang pagbuhos ng luha ko. I covered my eyed with my palms.
"Smokes and loud...places. Doon na umikot ang buhay ko, doon ko na lang binubunuan ang p-pagkukulang ng mga magulang ko. It was too late for me to notice that I am being a rebel. Kasi alam mo yung feeling na...yes, you have the money and the p-power pero hindi lang doon 'yon, eh. Hindi mapupunuan ng pera...at hindi matatakpan ng kapangyarihan ang butas sa puso ng isang tao sa pamamagitan ng mga materyal na bagay. Sometimes, love is just enough to fulfill our heart's needs." Paliwanag ko habang ang puso ko ay parang pinipiga sa sakit.
Hindi ako makatingin ng diretso sa kaniya. Pakiramdam ko kasi ay isa rin siya sa mga taong huhusga sa akin.
"N-Nagising nalang ako na parang may mali, parang pinagkaisahan ako ng mundo at ng mga tao. I got drunk and tried everything for one night. Parang flash lang sa c-camera. One click, tapos na." I explained more. Kahit anong pigil ko sa luha ko ay hindi ko na nakayanan. I can't hold back my tears anymore so I let it all go to ease the pain I've been feeling ever since.
"They are scared of me because―"
"Because they think you are just like your merciless mother, the slayer of small businesses and tiny people," pagtatapos niya sa dapat kong sasabihin.
My eyes darted into him with shock. My jaw dropped because of what he just said.
My lips moved for unspoken words. I know that my mother is known for a lot of things she has done, pero hindi ko inaasahan na ganoon siya kilalanin ni North.
"How did you know her?" Gulantang kong tanong sa kaniya.
"My father is also a victim of her words. She promised a lot of things to him but none of them were fulfilled. She took advantage at my father's kindness towards her." He said with clenched jaw.
Napalunok ako at mas lalong nanlumo. I looked down. Hiyang-hiya sa nagawa ng aking Ina.
"I-I'm sorry..." I muttered. Sobrang hina na sa tingin ko ay hindi niya narinig.
"There's nothing for you to be sorry about. It was your mother, not you who committed a sin."
Hindi na ako nakapagsalita. Hinayaan ko na lang ang pagtulo ng mga luha mula sa aking mga mata.
Words are nowhere to be found right now that I just needed to be quiet.
Tumigil ako sa pag-iyak nang matantong masama nga pala iyon sa baby ko. I'm stressing myself too much. Mabuti sana kung ako lang at kahit umiyak pa ako maghapon, pero hindi.
"Are you hungry?" He asked after our emotional talk.
"Medyo," I replied.
"I already texted Josiah. Malapit na raw sila," he then noted.
Tumango ako at tahimik na naghintay. Gan'on din siya hanggang sa tumunog ang cellphone niya na kaagad niya namang sinagot sa pangalawang ring pa lang.
"Excuse me, I need to take this call." He exxused himself politely bago siya naglakad palabas sa silid.
"Okay lang..." sagot ko kahit pa nakalabas na siya.
Sa pag-iisa ko roon sa silid ay naisip ko si Mommy. Since I was a kid, hindi ko naramdaman na mahal niya ako bilang anak. Pinakikitunguhan ng maayos kapag may kailangan, iyon lang.
I never get to hear compliments from her. Iyong kahit simple lang basta alam kong totoo, never. All I got from her was her insults. Prejudices and hwr lies. Mas nadagdagan pa noong nawala si Papa at ako pa ang sinisisi sa pagkawala ng aking Ama.
I never hated her, though. Palagi ko na lang iniisip na siguro...may rason siya kung bakit siya ganoon sa akin. I will always consider her decisions kahit pa labag sa loob ko just to satisfy her.
Naputol ang pag-iisip ko nang bumukas ang pinto at inuluwa noon si Israel na may hawak na plastic bags. On his back was his brother who's also holding plastic bags.
"Oh, gising ka na pala, ate Ganda!" Israel cheered as he run towards me pagkatapos mailapag ang pinamili nila.
"Okay ka na ba, Ate? May kakaiba ka pang mararamdaman, nasusuka gan'on?" Sunod-sunod niyang tanong na ikinatawa ko.
"Huwag mo ngang stress-in, 'yan, Israel. Baka totoong nasusuka na nga 'yan dahil sa'yo!" Si Josiah na inaayos ang mga dala nila sa isang maliit na lamesang naroon sa silid.
"Ha!" Israel mocked his brother. Tumalim ang mga mata nitong ibinaling sa nakakatanda niyang kapatid. "Hexcuse me?" Pinagtaasan niya ito ng kilay na inilingan na lang ni Josiah.
"Dahan-dahan kasi sa tanong. Kung makatanong ka kasi akala mo wala ng bukas, eh." Tukso pa ni Josiah na kapatid.
"Oo nga pala, Ate. Wala muna si Kuya North kasi may inasikaso. Kami muna ni Kuya tapos mamayang gabi ulit si Kuya North," nakangiti na ngayong untag sa akin ni Israel.
Tumango ako. "Ayos lang. Salamat sa pagbabantay sa akin." I smiled.
- Writer
