MAGISCH ACADEMY: The Heartless Princess

CHAPTER 6

"Don't go near from me again. I don't wanted the idea of you being near to me again. You're sucks! Nakakadiri ka. You're a monster'

"Please don't leave me! You said you will never leave me! You promised that you always be by my side! We're bestfriends. You're the only one I have so please don't leave me. I don't wanted to be alone anymore"

"Uulitin ko ayaw na kitang makita. Wag ka ng lalapit sakin. Kinasusuklaman kita. Nakakadiri ka. I regreted all the days that I'm with you. At anong sabi mo? We're bestfriends? Oh please spare me with that joke of yours. It's just a show. You're just a way to kill time even from the start. I will never befriended with you. You'll never be my bestfriend. I don't have one. Just accept it no one will ever like to be with you. No one loves you. No one will ever loves you"

Napadilat ako bigla. Just a bad nightmare. No let me rephrase it is not just a nightmare its one of my darkest past.

Tinignan ko ang orasan. 3:00 pa lang pala. Ang aga kong nagising dahil sa bangungot na yun. Mamaya pang 8:00 ang pasok ko.

Pinilit ko ulit matulog pero di na talaga ako makatulog. Bigla kong naalala yung napanaginipan ko ngayon-ngayon lang.

Naglalakad-lakad ako sa park ng may makita akong isang batang lalaki na may nakaupo sa swing. Mabilis ko syang nilapitan.

Kaya mo to Akisha Raven Scott! Makikipag kaibigan ka lang naman! Hindi naman siguro sya katulad ng iba. Malakas ang kutob ko na iba sya.

Nang makalapit ako sa kanya huminto ako sa tapat nya dahilan para mapaangat ang tingin nya sakin.

Namangha naman ako sa nakita ko. Wow!! Red eyes! Red hair! Cool!

"Ahm hello! Can we be friends?"

"No"

Ang bilis ng sagot nya. Ni hindi man lang nagdalawang isip.

"Sige na please! Please! Lets be friends! Pretty please!!" paki usap ko sa kanya habang nagteteary eyes

"I don't want to. Maghanap ka na lang ng ibang kakaibiganin mo. Go away"

Ang cold nya! Katakot!

"K-kung kaya ko lang matagal ko ng ginawa ang kaso lang a-ayaw nila sakin" sabi ko at napakagat labi

Don't! Don't cry in front of a stranger!

Pinilit kong ngumiti at pasiglahin ang boses ko.

"Ahm s-sige di na kita pipilitin! Mauuna na ko ah! P-paalam!" sabi ko at tumakbo palayo.

Tumakbo ako ng tumakbo hanggang sa may makita akong malaking puno di kalayuan sa park na pinaggaling ko kanina. Umupo ako dun at niyakap ang tuhod ko.

Umiyak ako ng umiyak. Bakit ba ayaw nila sakin? May mali ba sakin? Pangit ba ako?

May naramdaman akong nakatayo sa harap ko pagtingin ko si Mr. Red pala.

Di ko kasi alam ang pangalan nya.

Umupo sya para pantayan ako. Tapos pinunasan nya ang luha ko.

"Don't cry. It doesn't suit you. You look ugly"

"Thank you"

Pagkatapos nyang punasan ang luha ko ay umupo na sya sa tabi ko

"I'm Ash by the way"

Napatingin ako sa kanya ng mabilis ng sabihin nya ang pangalan nya. Alam kong kumikinang na ang mga mata ko.

"I'm Akisha. So payag ka na bang makipag kaibigan sakin? Nagpakilala kana kasi sakin eh. So it means payag ka ng maging magkaibigan tayo?" sunod-sunod na tanong ko habang nakangiti

"Bakit ba gustong-gusto mo makipag kaibigan sakin? Ni hindi mo pa nga ako ganun kakilala eh"

"Wala kasi akong ibang kaibigan eh"

Alam kong kunti na lang tutulo na ang luha ko.

"Fine! Fine! Payag na ako maging kaibigan mo! Just- just don't cry"

Yung kaninang mukha na larang naiiyak ay napalitan ng ngiti

"Hontoni?"

"You speak japanese?"

"Hai! My mom was a half japanese"

"I see"

"Ako lang dapat ang tatawag sayo na ash okay?"

"Then dapat ako lang din ang tatawag sayo na akisha"

"Teka bakit nga pala akisha ang tawag mo sakin? Pwede namang aki na lang o di kaya kisha o kish?"

"Because akisha means complete and powerful. It suits you very well"

"Thanks"

"So as my new bestfriend you need to know me. Para habang maaga pa lang malinaw na"

"I'm not a human akisha. I'm a vampire. I also have powers. Now you know. Will you still liked to be my bestfriend even if I'm not a human like you?"

Bigla akong natigilan sa sinabi nya. He told me his secret maybe I should tell mine too.

"Hontoni? Watashi mo! Me too! Wow! We're the same! I'm glad! I thought I'm the only one that was different from others! Maybe its not just a coinsidence that we've met! Maybe it's fate!!"

Nanlaki ang mata nya sa gulat pero kalaunan ay napangiti na din sya. Saka tumingala para pagmasdan ang langit.

"Maybe. Maybe you're right. Maybe it's really fate. But who knows? Right?"

"Yeah"

-----

"Hey akisha! Hurry!!"

"Wait!!"

Mas binilisan ko pa ang takbo ko dahilan para di ko mapansin ang isang bato kaya nadapa ako.

Nakagat ko ang labi ko para pigilan ang pag-iyak ko. Okay lang to. Sugat lang to. Di ko dapat iniiyakan ang isang maliit na sugat.

Nagulat ako ng biglang may umupo sa harap ko. Kaya napatingala ako pagtingin ko si ash pala.

"Tsk. Clumsy as always Akisha"

"Ash? Why?"

"Baka"

"Hey! I'm not idiot!"

"Piggy back ride"

Mukhang alam ko na ang gusto nyang iparating kaya bigla akong namula.

"But!-"

"Just ride on my back"

Inis na sabi nya kaya napa pout na lang ako. Napaka mainitin talaga ng ulo nitong abo na to! Hmmp!

"Fine! Hmpp! Why always so grumpy ash?"

Sabi ko at sumakay sa likod nya. Ipinulupot ko ang braso ko sa leeg nya. Sinandal ko ang mukha ko sa likod nya.

"Tsk. Shut up"

Hinawakan nya ang binti ko saka sya tumayo at nagsimulang maglakad. Maya-maya huminto kami sa may bench. May kinuha sya sa bulsa nya pagtingin ko band aid pala. Di lang sya basta-bastang band aid. Costumize ito kaming dalawa lang ang merong ganitong band aid.

Ang sabi nya kasi dapat daw pareho kami laging may dalang band aid dahil daw lampa ako. Oh diba ang bait nyang kaibigan?

Ang design nito ay isang couple crowns na may nakalagay na A. A. sa baba.

"Yan. Okay na yung sugat mo. Sa susunod iwasan mong magkasugat pagmagkasama tayo. Alam mo namang pinipigilan ko lang ang sarili ko na wag inumin ang dugo mo diba? Baka sa susunod nyan di na ako makapagpigil inumin ko na talaga ang dugo mo" sabi nya

That's true. Noong una pa nga akong magkasugat muntikan nya na talaga akong makagat kaso lang bigla akong napasigaw sa takot at nasigaw ang pangalan nya kaya bumalik sya sa dati.

"Okay lang naman saking inumin mo ang dugo ko. Di ka naman ibang tao saka mahalaga ka sakin di ko kayang nakikita kang nahihirapan sa tuwing naamoy mo ang dugo ko kapag nasusugatan ako"

"I already told you. I won't drink your blood. You're also important to me. Di ko kayang makita kang nasasaktan ng dahil sakin"

"You know what you're really bipolar. Ealier you we're so grumpy and now you're being sweet like a chocolate"

"Oh just shut up akisha"

sabi nya at biglang namula. He's really cute when his blushing!

"Let's go somewhere! It's our 2nd friendversary!"

"Friendversary?"

"Friendship anniversary! Duh! It 's already two years since we became bestfriend! We didn't able to celebrate our first friendversary because you didn't show up that day so we will celebrate our second friendversary. Lets go!"

Naglakad-lakad kami hanggang sa may madaanan kaming store. Hinila ko sya papasok sa loob.

Inilibot ko ang mata ko sa loob hanggang sa may makita akong bagay na nakaagaw ng atensyon ko.

Mabilis akong tumakbo papunta roon. Ang cute!! Isang couple angel keychain!!

"Do you wanted it?"

Napatalon ako sa gulat ng may magsalita sa likod ko. Pagtingin ko si Ash lang pala. Mabilis ko syang hinampas sa braso.

"Ano kaba ash! Wag ka ngang nangugulat!"

"It looks like you love it. Nakita mo lang ito nakalimutan mo mg kasama mo ko"

"Asus! Tampo naman ang baby abo ko!"

Tukso ko sa kanya habang sinusundot ang tagiliran nya habang sya naman ay umiiwas.

"Shut up and stop it akisha"

Nakia kong namula na ang tenga nya. Ibig sabihin nyan nahihiya sya. Laging namumula ang tenga nya sa tuwing nahihiya sya eh.

"Okay! Okay! I was just teasing you! Tsk. Grumpy"

Di na sya nagsalita at kinuha na yung keychain saka lumapit sa cashier para bayaran. Kaya mabilis akong pumunta sa kanya.

"Hey! Ako na yung magbabayad ng akin! Hati tayo sa babayaran"

"Ako ang lalaki dito akisha kaya hayaan mo ng ako na ang magbayad"

"Thats not fair! Where's the gender equality on that? Kapag babae bawal sya magbayad para sa lalaki pero paglalaki okay lang kahit siya ang magbayad para doon sa babae! Let me buy for myself okay? I can buy that I have my own money. Lagi na lang ikaw ang nagbabayad kapag may binibili tayo kaya hayaan mo namang ako ang magbayad para sa sarili ko this time. Okay?"

"Fine. If you insist"

"Miss magkano po lahat?"

"Ahm ma'am kailangan nyo po munang isulat dito yung gusto nyo pong iengrave namin dun sa keychain"

"Oww! So its a Personalize Couple Keychain?"

"Yes ma'am"

"Okay!"

Bumaling naman ako kay ash dahil may naisip akong magandang ideya.

"Ash may naisip ako! Ako ang bibili ng keychain para sayo! Ikaw naman ang bumili ng para sakin! Ako na din ang magsusulat ng ilalagay sa keychain mo and vice versa"

"That was a good idea"

Nagsulat na ako ng message ko para sa kanya na ilalagay sa keychain nya. Pagkatapos binigay ko na ganun din si ash ng matapos nya ng isulat yung message nya para sakin.

Pagkaraan ng ilang minuto bumalik na ang babae dala-dala ang keychain namin. Kinuha ko yung keychain na para kay ash. Pagtingin ko naka engrave na dun yung message ko para sa kanya. Pagkatapos binayaran na namin yung keychain.

Pumunta kami sa park na may malaking puno kung saan kami unang naging magkaibigan.

"Here"

Inabot ko sa kanya yung keychain na binili ko. Inabot nya na din sakin yung para sakin.

"It will be the symbol of our friendship. If god will let us I wanted to be always with you" sabi niya at ngumiti ng matamis

"Ash. Me too. I wanted to be always by your side" sabi ko at ngumiti

Pagtingin ko dun sa message nya na naka engrave dun sa keychain ay napangiti ako.

"Akisha thank you"

"For what? For the keychain? You don't need to thank me for that ash because you also gave me one. Also this is the first time that I gave something to you"

"Well sort of but thats not what I'm really thanking you for. I'm thanking you for coming to my life. Thank you for being my bestfriend. Thank you for pulling me to the darkness and bringing me to the light. You're the light on me. You're my angel"

"Same here Ash. You may not be my prince charming but you're my one and only shining armour. You protected me from the dark. You're my only savior"

Dumaan ang mga araw, buwan na lagi kaming masaya. Pero sabi nga nila hindi pwedeng laging masaya. Kung sobrang saya mo sa mga nagdaang araw asahan mo ng may malaking problema ang nag-aabang sayo kinabukasan....

Bigla na lang syang nagbago. Mas naging cold sya ngayon. Hindi ko alam kung bakit. Ayos naman kami nitong mga nakaraang buwan in fact sobrang saya pa nga namin lagi eh. Kaya napagdesisyonan ko ng kausapin sya. Hindi ko na kaya kung magtatagal pa ang ganitong sitwasyon namin.

"Ash whats wrong? Why did you become colder and distant to me this past few days? Did I do something wrong? Tell me"

"Nothing. Its just that I realized that I should not agreed to be your bestfriend in the first place"

"What? What are you saying Ash?"

"Akisha we both know that you're smart you know what I'm talking about. Its just that you don't wanted to understand"

"But why? Ayos naman tayo diba? May nagawa ba kong masama? Kung meron man sorry na. Please wag naman ganito"

Umiling lang sya saka nag-umpisang maglakad palayo. Pero bago pa sya makalayo mabilis kong hinawakan ang braso nya. Mabilis nya namang hinampas ang kamay ko para maalis ang kamay ko sa pagkakahawak sa kanya.

Nanlaki ang mata ko dahil dun. Ni minsan di ako sinaktan ni Ash. He never treated me like this before. Like I was just a piece of trash to him.

Tinitigan nya ako ng malamig. Walang kahit anong reaksyon ang makikita sa mukha nya.

Di ako makahinga piling ko pinipilipit ang puso ko. Pinilit kong wag umiyak. Ayokong magmukhang mahina lalo na sa mga ganitong sitwasyon.

"Don't go near from me again. I don't wanted the idea of you being near to me again. You're sucks! Nakakadiri ka. You're a monster'

"Please don't leave me! You said you will never leave me! You promised that you always be by my side! We're bestfriends. You're the only one I have so please don't leave me. I don't wanted to be alone anymore"

"Uulitin ko ayaw na kitang makita. Wag ka ng lalapit sakin. Kinasusuklaman kita. Nakakadiri ka. I regreted all the days that I'm with you. At anong sabi mo? We're bestfriends? Oh please spare me with that joke of yours. Its just a show. You're just a way to kill time from the start. I will never befriended with you. You never become my bestfriend. I don't have one. Just accept it no one will ever like to be with you. No one loves you. No one will ever loves you"

Saka sya tumalikod at naglakad na palayo. Palayo sakin. Palayo sa buhay ko.

Ang sakit! Ang sakit sakit!! Siya na nga lang ang nag-iisang tao na nagpahalaga at nagparamdam sakin ng pagmamahal iniwan pa ko! Bakit ganito ang buhay ko?! Bakit?!

Habang pinagmamasdan ko sya na maglakad palayo sakin naalala ko lahat ng mga pinagsamahan namin.

Akala ko iba sya. Akala ko di sya tulad ng iba. Pero pare-pareho lang sila! Mapatao man o hindi!

Kung totoong isa lang yung palabas ibig sabihin ganun din ang nararamdaman ko. Hindi din totoo lahat ng naramdaman ko.

Hindi ba dapat nasasaktan ako ngayon? Hindi ba dapat umiiyak ako ngayon? Pero bakit ganun? Hindi ko magawang masaktan at umiyak? Wala akong maramdaman na kahit ano. Namanhid na ba ang puso ko sa sakit?

"Sayonara Ash"

Bigla akong napabalik sa reyalidad mula sa pagbabalik tanaw ko sa isa sa mga madidilim na nakaraan ko.

Isa na lang yung nakaraan. Nakaraan na di na dapat pang balikan. Its not even worth to think of. I'm not bitter okay. Its just that I already waked up in reality but in a hardest way.