หลังจากเลิกงานเป็นเวลาตกเย็นใกล้ค่ำ ลลินเพิ่งกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทน
ร่างเล็กแบกกระเป๋าเอกสารเดินเข้ามาภายในบ้าน แต่ทว่าทันทีที่เดินก้าวผ่านประตูบ้านเข้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอถึงกับต้องชะงักฝีเท้าเอาไว้กะทันหัน
“อุ๊ย!” ลลินอุทานเสียงด้วยความตื่นตระหนกตกใจ แต่เมื่อเธอได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยจากกายของคนด้านหลัง อาการตกใจในทีแรกก็ผ่อนคลายลงทันที
ร่างสูงของคนเป็นสามีอย่างกวินที่แอบอยู่หลังประตูได้พุ่งเข้ามาเอาฝ่ามือเขาปิดตาเธอไว้ทั้งสองจากทางด้านหลัง
“กลับมาแล้วเหรอครับที่รัก” น้ำเสียงเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่เสน่หากระซิบข้างหูเธออย่างแผ่วเบา
“ลินตกใจหมดเลยค่ะ”
พูดจบ ลลินก็ถอนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นี่ถ้าหากว่าเธอไม่ได้กลิ่นน้ำหอมของเขาล่ะก็ ป่านนี้เธอคงจะสติแตกคิดว่าเขาเป็นโจรอย่างแน่นอน
“วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมครับ”
“นิดหน่อยค่ะที่รัก” ลลินเอ่ยตอบพร้อมยิ้มบางๆ
