หลายชั่วโมงต่อมา
ใกล้จะพลบค่ำลูกสะใภ้แสนดีอย่างลลินเดินประคองร่างแม่สามีมายังรถที่จอดอยู่โดยมีร่างสูงของกวินเดินตามหลังมาติดๆ
“ค่อยๆ นะคะม๊า”
“ขอบใจๆ”
“คุณคะ พาม๊าเดินทางกลับดีๆ นะคะ” เธอหันมาเอ่ยกับคนเป็นสามีด้วยใบหน้าที่อิ่มเอมใจพร้อมส่งรอยยิ้มแสนหวานให้เขา
“ครับที่รัก”
“อาลลิน ลื้ออยู่บ้านก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ ม๊ากลับแล้วก็รีบเข้าบ้านไปพักผ่อนเลยนะเข้าใจไหม” คนเป็นแม่สามียังคงไม่ลืมย้ำเตือนลูกสะใภ้ที่กำลังท้องอ่อนๆ อย่างเป็นห่วง
“ค่ะม๊า”
“ดีมากๆ งั้นม๊ากลับก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวอีกสองสามวันม๊าค่อยมาเยี่ยมลื้อกับหลานใหม่”
“ค่ะ ม๊าก็เดินทางปลอดภัยนะคะ สวัสดีค่ะ” เธอกล่าวลาพร้อมยกมือพนมไหว้อย่างอ่อนน้อม
“ขอบใจมากๆ”
ลลินส่งยิ้มหวานให้กับแม่สามีก่อนที่ท่านจะหันหลังเดินไปขึ้นรถเตรียมกลับบ้าน จากนั้นเธอจึงหันมาเอ่ยกับคนเป็นสามีซึ่งยืนอยู่ข้างกายต่อทันทีด้วยสีหน้าระรื่น
“คุณคะ ส่งม๊าเสร็
