"กลับมาแล้วเหรอคะคุณ วันนี้กลับดึกนะคะ" เสียงพริ้งเอ่ยถามสามีที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมา
"ครับ ปกติผมก็กลับเวลานี้นะ บางวันงานเยอะก็กลับช้าหน่อย" นิรุธตอบน้ำเสียงเรียบ "วันนี้คุณรอผมเหรอ กินข้าวรึยัง"
"กินแล้วค่ะ แล้วคุณล่ะ"
"ผมกินกับลูกค้ามาแล้วน่ะ ผมไปอาบน้ำนะ คุณก็ขึ้นนอนได้แล้ว"
"ฉันโทร.หาคุณไม่ติด ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ" พริ้งทำเสียงหงุดหงิด หัวคิ้วย่นเข้าหากัน
"อ๋อ ผมขอโทษนะ ช่วงเย็นผมยุ่งมาก ปกติคุณก็ไม่เคยโทร.หาผมถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน"
"วันก่อนคุณมีงานเลี้ยงเหรอคะ"
"ไม่มีนะ ทำไมเหรอ"
"คุณดูเสื้อคุณสิ นี่มันรอยลิปสติกผู้หญิง" พริ้งหยิบเสื้อเชิ้ตที่เลอะลิปสติกมายื่นให้สามีดู
"เลอะได้ยังไงกัน... ผมยังไม่ได้ออกจากบริษัทเลยนะวันนั้น ที่คุณรอผมเพราะเรื่องนี้เหรอ คุณระแวงผม?"
"ไม่ ฉันแค่ถามคุณเฉยๆ ไม่ได้ระแวง"
"พริ้ง เราอยู่ด้วยกันมากี่ปี ผมเคยออกนอกลู่นอกทางไหม"
"ช่างเถ
