บทที่ 2 ตัดไม่ขาด (2/2)
719 Words
1 เดือนต่อมา..
ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สมายล์กำลังต่อแถวกับกลุ่มเพื่อนซื้อน้ำที่ร้านดังประจำคณะฯ ซึ่งมีชื่อเสียงไปทั่วมหาวิทยาลัย ขณะกำลังรอคิว สายตาก็เห็นเงาในกระจกป้ายร้านค้าที่สะท้อนให้เห็นเป็นรูปร่างเหมือนคนที่เธอคุ้นเคย หญิงสาวหันหน้าไปมองเจ้าตัวทันที เพื่อหาคำตอบให้ตัวเองว่าเจ้าของเงาคือคนในความคิดหรือไม่
แล้วก็ใช่.. เขาคือหนุ่มแฟนเก่าที่เธอฝันถึงบ่อย ๆ ตั้งแต่เลิกกันมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนจริง ๆ
ยังหล่อเหมือนเดิมเลย..
แต่ทำไมถึงผอมลงขนาดนั้นนะ
“ข้างหลัง รับน้ำอะไรดีครับคนสวย”
“เอ่อ.. น้ำ น้ำเหมือนคนก่อนหน้าเลยค่ะ” มัวแต่มีความคิดอยู่กับเขาเลยไม่ทันได้ตั้งสติ ลืมหมดว่าคิดจะสั่งน้ำอะไรไว้เมื่อถึงคิวตัวเอง
“โอเคคร้าบ น้ำผักนะครับ”
“ฮะ?”
“เอ๊ามายล์ มึงกินน้ำผักเหมือนกูเหรอ ไม่ยักจะรู้ว่ามึงหัดกินผักแล้ว” ‘เมย์’ เพื่อนเธอที่อยู่ด้านหน้าหันมาถามอย่างประหลาดใจ
“ไม่ เอ่อพี่คะ..”
“ด้านหลังรับน้ำอะไร- ครับน้อง” ชายคนขายกำลังเริ่มถามลูกค้าด้านหลังเธอ ยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องกลับมาฟังเธอก่อน หญิงสาวจึงเกรงใจขึ้นมา
“อ้อ เปล่าค่ะ ..ไม่มีอะไร”
คนได้น้ำสีเขียวทั้งแก้วมาทำหน้าตาบูดบึ้ง เธอไม่ชอบผักเลยสักนิด ทานอาหารทีไรก็เลือกเขี่ยไว้ข้างจานตั้งแต่เด็ก พอโตมามีแฟน เขาก็ทำหน้าที่รับจบให้เธอตลอด ..แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว เธอเป็นคนปล่อยเขาไปเอง ต้องกลับไปเขี่ยผักทิ้งตัวคนเดียวเหมือนเดิม
หญิงสาวเดินไปหาที่นั่งกับกลุ่มเพื่อน เมื่อนั่งแล้วก็ได้แต่มองแก้วตรงหน้าอยู่อย่างนั้น
“ซื้อมาแล้วทำไมไม่กินล่ะมายล์ มองอยู่งั้นน้ำมันจะลดหมดแก้วไหม” ‘คิตตี้’ หนึ่งในเพื่อนคนสนิทของเธอถามขึ้น
“มึงน่าจะมาอยู่ข้างหน้ากูแทนเมย์มันนะคิตตี้ กูอยากกินน้ำแตงโม ฮืออ”
“เอ๊า สั่งตามเมย์มันเหรอ”
“กูมัวแต่คิดอย่างอื่นเลยลืมไปน่ะสิว่าจะสั่งอะไร พอพ่อค้าเขาถามก็เลยลน บอกว่าเอาเหมือนคนข้างหน้าไป แล้วกูไม่รู้ว่าเมย์มันสั่งน้ำผักอ่า ฮือ~”
“โธ่ กูก็ว่าสิ ตอนแรกเห็นมึงจะสั่งน้ำแตงโม ไหงสุดท้ายแปลงร่างกลายเป็นน้ำผักไปซะได้”
“ฮ่า ๆ เขียวแดงก็แตงโมนะมึง” กลุ่มเพื่อนต่างพากันพูดแกล้ง
จู่ ๆ ก็มีแก้วน้ำแตงโมปั่นวางด้านหน้าคนกำลังก้มหน้าเศร้าบนโต๊ะ เธอเหลือบตาขึ้นมองเมื่อมีสิ่งใหม่สีแดงสดในสายตา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างหลังจากเห็นน้ำปั่นที่ปรารถนาอยู่ต่อหน้า
สมายล์หันไปมองคนด้านหลังผู้ยื่นน้ำสวรรค์นี้มาให้ ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นว่าเป็นใคร
“ขัดหูขัดตา” เสียงทุ้มเรียบพูดเท่านี้ก็หยิบแก้วน้ำผักปั่นของเธอถือเดินไป ทำเอาคนบนโต๊ะทั้งกลุ่มนั่งงงกันไม่น้อย
ทว่าร่างสูงเดินไปไม่กี่ก้าวก็มีผู้หญิงเดินมาหาเขาแล้วใช้นิ้วชี้สะกิดจิ้มด้านหลัง พอขุนเขาหันมามอง เธอก็ยิ้มกว้างให้
“ได้ข่าวว่านายล่าแต้มเหรอช่วงนี้”
“…” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบแล้วเดินไปต่อ หญิงสาวคนเดิมก็ไม่เลิกตามแล้วเดินเทียบข้างถามเขาต่อไป
คนนั่งอยู่ได้ยินสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดกับหนุ่มแฟนเก่าแล้วก็กำกางเกงตัวเองเบา ๆ อย่างไม่ชอบใจ
รู้ว่าตอนนี้ไม่มีสิทธิ์หวงเขาแล้ว แต่เธอก็อดไม่ได้อยู่ดี
“มองตาค้างเชียวคุณสมายล์ ซึ้งเหรอที่หนุ่มเขามาสลับน้ำให้”
“กูยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย”
“เฮ้ย จะตามเขาไปเหรอ”
“แป๊บนะ เดี๋ยวกูมา” บอกจบก็ลุกจากที่นั่งเดินไปทันที
“...”
“ทรงนี้กูว่าไม่แป๊บหรอก ไปยาว”
โปรดติดตามตอนต่อไป..
ยาวจนจบเรื่องค่ะ ><
- Writer
