Ep 5.ลูกของเรา
1365 Words
Ep 5.ลูกของเรา
"สรุปว่าเจ้านายคุณสรศักดิ์ค์คือคุณกฤษฎ์" นิตยาเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เมื่อวานเธอไม่ได้แวะเข้ามาที่ร้าน จึงไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอวันนี้แวะมาเธอก็ทราบข่าวนี้จากปากของธาราที่มาเล่าให้เธอฟังด้วยตัวของเขาเอง
"ครับ เขาแวะเอาของขวัญมาให้ข้าวกล้า ผมรับเอาไว้แต่ยังไม่ให้ลูกเลย" เพราะไม่รู้จะบอกลูกว่าอย่างไรดี จู่ ๆ มีผู้ชายแปลกหน้าฝากของขวัญมาให้
"เขาทราบรึเปล่าว่าข้าวกล้าเป็นลูกเขา" นิตยาดูท่าทางตกใจเมื่อทราบว่าอีกคนเอาของขวัญมาให้ข้าวกล้า วันนี้เด็กน้อยมาที่ร้านด้วย แต่เพราะยังอ่อนเพลียอยู่ ธาราจึงให้นอนพักที่ชั้นสอง ไม่ให้ออกไปที่สนามเด็กเล่น ลงมาชั้นล่างได้ แต่ก็ให้นั่งอยู่ในมุมของเขาเอง
"ไม่ทราบครับ เขาทราบแค่ว่าที่ร้านปิดเป็นวันเกิดข้าวกล้า แต่ผมยังอุตส่าห์ส่งพนักงานมาทำกาแฟให้เขา เขาก็เลยเอาของขวัญมาให้ครับ มาขอบคุณสำหรับกาแฟอเมริกาโน่ไม่หวานที่เขาอยากดื่มด้วยครับ" ธาราคิดว่าที่กฤษฎ์ไม่ได้สงสัยว่าข้าวกล้าเป็นลูกใคร ก็คงจะเพราะว่าตัวธาราเองเป็นผู้ชาย มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะมีลูกด้วยกัน แค่แวะเอาของขวัญมาขอบคุณเด็กน้อยและเจ้าของร้านกาแฟที่ทำกาแฟถูกปากเขาก็แค่นั้นเอง
"แล้วน้ำจะบอกเขาไหม แล้วถ้าวันนี้เขามาอีก เขาจะได้เจอข้าวกล้าไหม" นิตยาถามเพราะในเมื่อคนเป็นพ่อมาอยู่ตรงนี้แล้ว คนเป็นลูกก็ควรจะได้รับทราบเกี่ยวกับพ่อของเขาบ้าง
"ผมเคยคิดว่าจะบอกเขาสักวัน แต่พอเห็นท่าทางเขาแล้วเมื่อวาน ผมรู้สึกลังเล ผมก็เลยคิดว่าจะลองคิดทบทวนดูก่อนครับ เมื่อสี่ปีก่อน เขาไม่มีท่าทีว่าอยากจะมีครอบครัว แต่เมื่อวานนี้ เขาดูต่างไป" แม้จะไม่ถูกถามซอกแซกเรื่องของลูก แต่ธาราก็กังวลกับท่าทางของกฤษฎ์ เขาไม่ได้เฉยชาเหมือนตอนที่กฤษฎ์ประมูลแล้วได้ตัวเขาไป แต่กฤษฎ์มีแววตาที่ดูโหยหา เหมือนว่าเจอสิ่งที่เขาตามหามาเนิ่นนาน ธารากลัวว่าถ้ากฤษฎ์รู้ว่าข้าวกล้าเป็นลูกของเขากับกฤษฎ์ ธาราที่เคยมั่นใจว่าเขาสามารถปกป้องลูกให้อยู่ในอ้อมกอดของตัวเองได้ไปตลอด เขามีหลักฐานที่กฤษฎ์จะไม่สามารถแย่งลูกไปจากเขาได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากันจริง ๆ เขากลับไม่มั่นใจขึ้นมาเฉย ๆ
"ปะป๊าคับ" เด็กชายตัวน้อยเดินงัวเงียลงมาจากชั้นสองของร้าน ในมือกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลไว้ในอ้อมแขน ธาราจำได้ว่าเขาไม่เคยซื้อหมีตัวนี้ให้ข้าวกล้าแล้วข้าวกล้าเอามาจากไหน
"คุงหมีของข้าว มังอยู่ในกล่องของขวัญ" ธารามองหน้าแววที่น่าจะเป็นคนเปิดให้ลูกชายของเขา
"ป้านิก ข้าวได้คุงหมีสีโกโก้ล่ะ" เด็กน้อยยกตุ๊กตาหมีอวดคนเป็นป้า แม้ว่าวันนี้คุณลุงกมลจะไม่มา แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้ถามหา
"ข้าวกล้ารบเร้าจนแววต้องเปิดให้ค่ะ ตรงหน้ากล่องมีการ์ดบอกว่าของขวัญหนูข้าวกล้า เปิดออกมามีชื่อตรงนี้ด้วยนะคะ" แววชี้ไปที่ปลอกคอของตุ๊กตาหมี ธาราจึงเดินไปเปิดดู
"อเมริกาโน่" ธารานึกถึงคนให้ จะชอบอะไรขนาดนั้นแม้แต่ตุ๊กตาหมียังตั้งชื่อนี้ให้เลย
"ชอบรึเปล่าครับ" ธาราถามลูกน้อย ที่อุ้มตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลไม่ยอมวางเลย
"คับ ชื่ออะไร" ข้าวกล้าชี้ใส่ปลอกคอของตุ๊กตา เอ่ยถามเพราะเขาอยากให้ปะป๊าบอกว่าตุ๊กตาตัวนี้ชื่ออะไร จึงไม่ยอมให้แววบอก
"อเมริกาโน่ครับ คนที่ซื้อให้คงอยากตั้งชื่อนี้ให้น่ะครับ" ธาราบอกลูกชาย เด็กน้อยยังเด็ก พูดก็ไม่ค่อยชัด จึงไม่สามารถจดจำชื่อยาว ๆ แบบนี้ได้
"ริกาโน่เปงอาราย" เด็กน้อยสงสัย เพราะปกติเขาจะถามสิ่งที่อยากรู้เสมอ ตุ๊กตาหมีเขามีหลายตัวเขามักจะตั้งชื่อให้ซึ่งชื่อต่าง ๆ ก็เอามาจากชื่อสัตว์หรือ ดอกไม้ ผลไม้ก็มี
"อเมริกาโน่ครับ เป็นกาแฟ คนที่เขาซื้อตุ๊กตาหมีให้ข้าว เขาชอบกินกาแฟรสอเมริกาโน่ครับ" ธาราพยายามจะอธิบาย เด็กน้อยโยกหัวไปมาอย่างใช้ความคิด
"ปะป๊า ข้าวชอบโกโก้ ข้าวให้ชื่อน้องหมีว่าโกโก้ได้ไหม" ธาราขมวดคิ้วกับคำถาม แม้จะอยากตามใจลูก แต่เขาก็อยากทราบเหตุผลเหมือนกัน
"ทำไมล่ะครับ ในเมื่อน้องมีชื่อแล้ว" ธาราพาหนูน้อยมานั่งที่โต๊ะประจำ ขนาดเพิ่งตื่นนอนยังดูท่าทางเหนื่อย ๆ หรือเขาให้ลูกนอนมากเกินไปกันนะ
"สีเหมือนโกโก้ และน้องหมีเป็นของข้าว ข้าวจะให้ชื่อว่าโกโก้" ธาราลูบผมของลูกชายเบา ๆ คงต้องทำป้ายชื่อให้ใหม่ เขาเองก็ว่าน่าจะดีกว่าอเมริกาโน่ ใครจะตั้งชื่อตุ๊กตาว่าอเมริกาโน่กัน
"ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวปะป๊าจะเปลี่ยนป้ายให้นะครับ" ธาราขอตุ๊กตาจากเจ้าตัวน้อยเพื่อจะเอามาแกะปลอกคอออก แต่พอเขาแกะออกมาได้แล้วจับดูดี ๆ
"พี่นิด" ธารายื่นไปให้นิตยาดู ท่าทางของธาราทำให้อดีตเจ้านายขมวดคิ้ว ทำไมมีเรื่องให้สงสัยมากมายขนาดนี้ในวันนี้
"ทองแท้หรือ? " นิตยาถาม หยิบขึ้นมาพิจารณาด้วยตัวเองนี่มันตั้งบาทหนึ่งเลยนะ กฤษฎ์ที่ยังไม่รู้ว่าข้าวกล้าคือลูกชาย ซื้อทองให้เด็กที่ปะป๊าทำแกแฟให้ถูกใจขนาดนี้เลยหรือ
เสียงโมบายดังขึ้นทำให้นิตยากับธาราหันไปมอง เด็กน้อยที่เห็นลูกค้าซึ่งเป็นคนแปลกหน้าเขามา ก็รู้สึกเขินขึ้นมาทันที เพราะตัวเขาเองอยู่ในชุดนอน แถมหัวยังฟูยุ่งเหยิงอีกด้วย
"พี่แวว" ข้าวกล้ายื่นมือไปจับชายเสื้อพี่แวว แล้วก้มหน้านิ่ง ทำให้ลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาหันไปมอง แล้วเดินตรงเข้าไปหาเด็กน้อยที่มีตุ๊กตาหมีในอ้อมกอด
"คุณ" ธาราเรียกอีกคนไว้ เขารู้ดีว่าตอนนี้ข้าวกล้ากำลังเขินที่ใส่ชุดนอนลงมา จึงไม่อยากให้ลูกรู้สึกอายไปมากกว่านี้
"ผมแค่อยากจะถามว่าเขาชอบตุ๊กตาที่ผมซื้อให้รึเปล่า" ลูกค้าหนุ่มตอบ ทำให้ข้าวกล้าลืมความอายก่อนหน้า หันมามองคุณลูกค้าตัวใหญ่ทันที
"คุงลุงฉื้อให้ข้าวเหยอ น้องโกโก้ของข้าว คุงลุงฉื้อให้เหยอ" ข้าวกล้ายื่นตุ๊กตาหมีมาตรงหน้าคุณลุงแล้วเอ่ยถาม กฤษฎ์ขมวดคิ้วกับชื่อใหม่ของตุ๊กตาจึงเดินไปหยิบมาดู
"สร้อยคออยู่ไหนล่ะครับ" กฤษฎ์หันมาถามธารา นิตยาจึงรีบยื่นสร้อยที่ว่าคืนให้กับเจ้าของร้าน
"ความจริงใส่สร้อยธรรมดาก็ได้นะครับ ทองนี่แพงไปมากสำหรับเด็ก คุณเอาคืนไปเถอะ" ธารายื่นสร้อยคอทองคำที่มีชื่อกาแฟอยู่บนนั้น กฤษฎ์รับมาแล้วเอาไปใส่ให้ตุ๊กตาหมีเช่นเดิม
"แต่อันนี้เป็นของขวัญวันเกิดของข้าวกล้านะครับ ผมแค่อยากซื้อให้เขา" กฤษฎ์อธิบาย เพราะเขาตั้งใจซื้อให้ข้าวกล้าจริง ๆ
"แต่ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ มันแพงเกินไป" ธาราบอก เขาขอรับไว้แค่ตุ๊กตาหมีก็พอแล้ว
"แต่สร้อยนี่ผมซื้อให้ลูกของเรานะครับ ไม่ได้ซื้อให้คุณ"
"คุณกฤษฎ์!"
❤❤❤❤❤❤❤
ซื้อให้ลูกของเรา
ซื้อให้ลูกของเรา
ซื้อให้ลูกของเรา
เสียงที่อยู่ในหัว ของธารา
- Writer
