Yeniden klana açılan kapımızın önünde durmak beni hem heyecanlandırıyor hemde kalbimi hüzün basıyor.
Aza olduğum o yıllar boyunca yuva bildiğim bu yerin kapısındaki o buz gibi görüntüsüyle görenin yüreğine korku salan bu ağaç, şimdilerde yemyeşil ve çok güzel.
Besmele çekip, sağ ayağımla girdim son kez bu ağacımızın koca kovuğundan içeri. Beni gören azalar, gözlerinde deli bir sevinçle hemen yanıma koştular. Bana dokunmaya imtina ediyorlardı, benden saygı ile çekiniyorlardı. Bundan hoşlanmak istemedim. Kibirin gönlümden uzak olması gerekir. Şimdi bana hayran hayran bakan bu azalar, benim dostlarım, kardeşlerim ve kocaman ailemin bir parçası onlar. Sarıldım her birine tek tek. Küçük sohbetler ettim. Klan kendini toparlamış ve eski günlerine dönmeye başlamıştı. Yeni şah seçilebilmişti ni
