พราก

บทที่ 1 หวั่น 1/4

ควันสีขาวลอยขึ้นจากถ้วยกาแฟของคนซึ่งนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม กลิ่นเครื่องดื่มแสนโปรดปรานโชยเข้าจมูกเป็นระยะจนหญิงสาวต้องเบี่ยงหน้าไปอีกทาง เช่นนั้นแล้วดวงตากลมโตคมเข้มตามแบบฉบับสาวไทยแท้จึงสบเข้ากับถ้วยโกโก้ร้อนของตนที่พร่องไปเพียงเศษหนึ่งส่วนห้า กาแฟกลายเป็นของต้องห้าม ในขณะที่เครื่องดื่มยามเช้าที่เหมาะสมคือโกโก้ร้อนหรือไม่ก็นมอุ่น ๆ ซึ่งไม่ชอบเท่าไรนักแต่จำต้องกลั้นใจดื่ม

นานเท่าไรแล้วที่ลิ้นไม่ได้สัมผัสกับรสชาติกาแฟขม ๆ

...คงเริ่มต้นตั้งแต่รู้ว่าในกายตนมีอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ มาอยู่ด้วย

มันคือการเสียสละที่แสนเต็มใจ ปาฏลีเพิ่งเข้าใจว่าคนเป็นแม่ทำได้ทุกอย่างเพื่อลูกก็คราวมีเป็นของตัวเอง สองแขนโอบกอดร่างเล็กบนตัก ลูกสาวหล่อนกำลังใช้มือป้อมขยุ้มตุ๊กตาเต่าสีเขียวขนาดเท่าผลส้มอย่างสนุกสนานหลังจากดื่มนมที่หล่อนปั๊มใส่ขวดและพกติดมาด้วยจนอิ่มแปล้ เสียงเล็กอ้อแอ้ตามประสา น่าเอ็นดูจนอดไม่ได้ที่จะจรดปลายจมูกลงบนผมนุ่ม ๆ สูดกลิ่นแชมพูเด็กหอมละมุนที่พ่อของลูกเลือกอย่างพิถีพิถันจนเต็มปอด

เด็กหญิงปราณชนกหรือน้องอะตอมคือดวงใจแม่ ลูกคือก๊าซออกซิเจนที่ช่วยให้ทุก ๆ วันหล่อนยังมีลมหายใจหล่อเลี้ยงชีวิต ใครบางคนว่ากันว่าลูกคือสายใยคล้องใจพ่อกับแม่ แต่ปาฏลีไม่แน่ใจเสียแล้วว่าสายใยน่ารัก ๆ เส้นนี้จะคล้องใจหล่อนกับกรัณย์ไว้ได้อีกนานแค่ไหน

“กินเสียหน่อย” ชายหนุ่มเลื่อนจานกระเบื้องกลางโต๊ะให้ใกล้มืออีกฝ่ายมากขึ้น ไม่ชอบใจเท่าไรนักที่หล่อนกินอย่างกับแมวดม หากพายุเข้า ปาฏลีคงปลิวก่อนใครเพื่อน “ดื่มโกโก้ไปนิดเดียว”

“ค่ะ” คนไม่หิวหยิบแซนด์วิชมาชิ้นหนึ่ง ไม่ใคร่สนใจว่าเป็นไส้อะไร ส่งเข้าปากเคี้ยวคำแล้วคำเล่า กินเพียงเพื่อให้หมดชิ้นไป ไม่รับรู้รสชาติด้วยซ้ำ สัมผัสได้เพียงความฝืดคอในแต่ละคำ

“น้อยใจเรื่องอะไร” เสียงแข็งเมื่อครู่อ่อนลง

“เปล่าค่ะ กวางไม่ได้น้อยใจคุณโอม”

“หรือเมื่อคืนไม่ถูกใจ” กรัณย์ถามไม่อ้อมค้อม แต่หล่อนยังคงเงียบ ดวงตากลมโตสมกับชื่อเล่นจ้องมองอาหารในจานราวกับอิ่มได้ด้วยทิพย์ “ส่งอะตอมมาให้ผม”

ปาฏลีหลุดจากภวังค์ ยกร่างน้อย ๆ ขึ้นจากตักก่อนส่งให้ชายหนุ่ม เขาไม่จัดว่าดุ เพียงแต่เป็นคนขรึมและไม่ชอบพูดซ้ำ ทว่าท่าทีเหล่านั้นอ่อนลงมากเมื่อเขารู้ตัวว่ากำลังจะเป็นพ่อคน กรัณย์เอาใจเก่งขึ้น แต่ก็เป็นการเอาใจในแบบขรึม ๆ อย่างที่เขาเป็น ยามตั้งครรภ์หล่อนได้กินอาหารดีเกินกว่าคนท้องจะได้กินด้วยซ้ำ จากที่บินมาหาเดือนละครั้ง เขามาถี่ขึ้นเป็นเดือนละสองครั้งและอยู่ด้วยนานเป็นอาทิตย์

ในวันที่หล่อนคลอดลูกก็มีมือหนาคู่นี้คอยบีบให้กำลังใจ จมูกโด่ง ๆ เฝ้าจูบหน้าผากครั้งแล้วครั้งเล่า ปลอบประโลมให้คลายกังวลตลอดช่วงเวลาระหว่างความเป็นความตาย

กรัณย์รักลูก ข้อนี้หล่อนรู้ดี แต่ที่ไม่รู้คือความรักของเขาเผื่อแผ่มาถึงแม่ของลูกบ้างหรือเปล่า เขาห่วงใย เอาใจใส่ก็จริง แต่หล่อนก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการได้ยินคำว่ารักให้ชื่นใจ

“กินให้หมด กวางผอมลงจากเดือนก่อนเยอะ”

“อิ่มแล้วค่ะ”

“กินเท่านี้จะพอไปสร้างน้ำนมให้ลูกได้ยังไง”

สุดท้ายแล้วเขาก็ห่วงแค่ลูก...

ปาฏลีกลืนก้อนเหนียวหนืดลงคอ ค่อย ๆ หยิบแซนด์วิชอีกชิ้นขึ้นมากิน มันฝืดยิ่งกว่าชิ้นแรกเสียด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายหล่อนก็ฝืนกินได้จนหมด

สีหน้าและอาการพะอืดพะอมของภรรยาทางพฤตินัยทำให้กรัณย์ไม่ฝืนใจ ชายหนุ่มส่งน้ำเปล่าในแก้วใบใสให้ ตอนนี้เองที่ได้เห็นรอยยิ้มบางเบาจากปาฏลีเป็นครั้งแรกในรอบวัน

“เอาอย่างอื่นหรือเปล่า”

“ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“ชอบเต่าที่พ่อซื้อให้หรือคะ” ชายหนุ่มพูดกับลูกสาว นิ้วชี้จิ้มลงบนแก้มนุ่มสีสตรอว์เบอร์รี ก่อนหอมตามฟอดใหญ่

ปาฏลียิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นเขาเล่นกับเจ้าตัวเล็ก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโทนอ่อนโยนทันที ริมฝีปากหนายิ้มละไม กรัณย์มักใช้ คะ ขา เป็นหางเสียงและอารมณ์ดีทุกครั้งที่พูดคุยกับลูก หล่อนเคยได้รับรอยยิ้มเช่นนี้บ้าง แต่แทบนับครั้งได้

“อะตอมมีอะไรที่เหมือนพ่อบ้างคะ” กรัณย์พิจารณาใบหน้าลูกสาว ทั้งคิ้ว ตา จมูก ปาก ถอดปาฏลีมาไม่ผิดเพี้ยน

“ชอบนอนตะแคงค่ะ เหมือนคุณโอม” แถมนอนตะแคงข้างขวาเหมือนกัน หล่อนสังเกตมาสักพักแล้ว “กวางลองจับให้นอนหงาย แต่ก็กลับไปตะแคงเหมือนเดิม”

“ยังดีที่เหมือนผมบ้าง”

ปาฏลีไม่ปฏิเสธว่าชอบมองเขา ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ กรัณย์มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด เขาในเวลานี้อยู่ในอิริยาบถสบาย ๆ ต่างจากชายหนุ่มแสนเก๊กในบทสัมภาษณ์รายการต่าง ๆ ซึ่งถูกลงไว้ในยูทูปและหล่อนมักเปิดดูยามคิดถึงเขา ในคลิปเหล่านั้นทำให้ต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่าเวลาทำงานเขายิ้มเป็นหรือเปล่า

“รอบนี้ผมต้องกลับไทยเร็วกว่ากำหนดเดิม”

“เลื่อนไฟลต์หรือคะ”

คนฝั่งตรงข้ามพยักหน้าช้า ๆ ด้วยแววตาสุขุมมากขึ้นราวกับมีเรื่องให้ขบคิด คราวนี้กรัณย์เพิ่งมาถึงเมลเบิร์นได้เพียงสองวัน พอบอกว่าจะกลับเร็วกว่ากำหนดเดิมปาฏลียอมรับว่าใจหาย หมดคำถามจะถามต่อแม้ลึก ๆ อยากรู้มากเพียงไรก็ตาม เขาไม่ชอบการถูกเซ้าซี้ หล่อนจึงหลีกเลี่ยงเสมอมา

“อืม” ชายหนุ่มว่าพลางลูบแก้มลูกสาวซึ่งนั่งอยู่บนตัก อะตอมเริ่มง่วงและอีกไม่ถึงสิบนาทีน่าจะหลับ

ปาฏลีแนบสองมือกับถ้วยโกโก้ มันเย็นชืด ความร้อนไม่หลงเหลือเสียแล้ว เขาไม่คะยั้นคะยอให้ดื่มต่อ ในขณะที่หล่อนเองก็ดื่มจนหมดถ้วยไม่ไหว ก่อนออกจากร้านคงต้องเรียกพนักงานมาบอกว่าที่เหลือกว่าครึ่งถ้วยไม่ใช่เพราะรสชาติไม่ถูกปาก แต่เป็นเพราะหล่อนไม่สบายตัวจึงดื่มได้น้อย รวมถึงแซนด์วิชด้วย

“วันไหนคะ กวางจะได้จัดกระเป๋าให้” ที่บ้านมีข้าวของเครื่องใช้ของเขาพร้อมสรรพโดยที่สามารถใช้ชีวิตที่นี่ได้อย่างสะดวกสบายแม้บินจากเมืองไทยมาตัวเปล่า กระนั้นยังมีบางอย่างเป็นต้นว่าคอมพิวเตอร์พกพาและเอกสารเกี่ยวกับเรื่องงานที่เขานำมาด้วย ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเอกสารสำคัญที่จะลืมทิ้งไว้ไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว

“มะรืน ของไม่มีอะไรมาก จัดก่อนขึ้นเครื่องยังทัน”

“ค่ะ”

หล่อนตอบเพียงสั้น ๆ ให้กำลังใจตัวเองว่าอีกสองหรือสามอาทิตย์หลังจากนี้จะได้เจอกันอีก อะตอมกำลังน่ารัก กรัณย์ติดลูกมากพอ ๆ กับที่ลูกติดเขา