สุดปลายเส้นด้ายสีแดง

11. ทำความรู้จัก

ไท่หยางค่อย ๆ วางร่างบางที่กำลังหลับลงกับพื้นในท่านั่งให้ไหล่และศีรษะพิงไปกับเสาของอารามร้างริมทางที่เขาตั้งใจจะใช้เป็นที่พักแรมคืนนี้

“ฮุ่ยเฟิน เดี๋ยวเจ้าออกไปหาฟืนมาไว้สำหรับจุดไฟผิงคืนนี้หน่อยนะ อารามแห่งนี้ไม่มีประตูป้องกันลมเลย หนาวแบบนี้นางจะไม่สบายเอาได้”

“ได้ขอรับคุณชาย”

ด้วยความเหนื่อยล้าหญิงสาวยังคงหลับสนิท ชายหนุ่มอดทอดสายตามองเพ่งพิศใบหน้านวลไม่ได้ แล้วเมื่อมองแล้วเขาก็ถอนสายตาไปไม่ได้เช่นกัน ทำไม? ความรู้สึกลึกล้ำที่เกิดขึ้นในใจของเขามันคือสิ่งใดกัน เหตุใดเขาถึงรู้สึกเป็นห่วง สงสาร อยากจะปกป้อง และความโกรธจนขาดสตินั่นอีก ตอนที่เขากับฮุ่ยเฟินตามไปถึงได้ทันเห็นไอ้ทหารสารเลวนั่นมันกำลังจะทำร้ายนาง เขาโกรธจนกระโจนเข้าไปกระชากมันออกมา เขาลงมือต่อสู้กับมันจนพลั้งมือฆ่ามันตาย เขาไม่เคยขาดสติเช่นนี้มาก่อน จริง ๆ เขาแค่จับตัวส่งให้กับทางการก็น่าจะพอแล้ว

“ฮือ.. อย่านะ อย่าเข้ามานะ ออกไป...” เสียงนางละเมอฝันร้าย พร้อมมือไม้ปัดป้อง ปัดซ้ายปัดขวาเสมือนกำลังผลักไสไล่ใครสักคนเพื่อป้องกันตัว เขารีบผวาเข้าไปดึงร่างน้อยมาแนบอกอีกครั้ง ใช้อ้อมแขนโอบกอดกระชับ ปลอบขวัญ

“ชู่ว์....เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าอยู่นี่ ไม่ต้องกลัวแล้วนะคนดี...” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู แล้วโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน...เขาก้มลงประทับริมฝีปากอุ่นกับหน้าผากมนเพียงเบาบางที่สุด ... จะด้วยไออุ่นจากอ้อมแขน จากริมฝีปากนุ่ม หรือกระแสเสียงทุ้มที่ปลอบประโลมก็แล้วแต่ ร่างบางสงบลงได้ในทันที พร้อม ๆ กับเอนกายพิงร่างใหญ่ซุกหน้าอิงแอบกับอกกว้าง หลับไปอย่างสนิทใจ

เสียงปะทุจากกิ่งไม้ในกองไฟที่ฮุ่ยเฟินจุดไว้กลางห้องในอารามร้าง ปลุกให้หญิงสาวที่ได้หลับเอาแรงไปหลายชั่วยามลืมตาตื่นขึ้น หากแต่พอขยับกายจึงรู้สึกตัวว่าตนเองพิง “กำแพงอกอุ่น” ของใครบางคนที่วาดแขนโอบกระชับให้ความอบอุ่นในค่ำคืนที่เย็นเยียบ นางค่อยขยับกายเบา ๆ เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มตื่น แต่ด้วยสัญชาติญาณทหารเช่นกัน เพียงนิดเดียวเขาก็รู้สึกตัวแล้ว

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง หนาวหรือไม่” เขาก้มหน้าถามร่างบางที่ยังคงไม่กล้าขยับเขยื้อน

“เอ่อ..ไม่ค่ะ ขอโทษด้วยที่ทำคุณชายลำบากแล้ว” นางขยับกายออกจากอ้อมแขนนั้น ไม่ยอมสบตา

“รู้สึกดีขึ้นหรือไม่ ลองค่อย ๆ ยืดตัว ยืนขึ้นดูว่ายังเจ็บที่ท้องอยู่หรือไม่” เขายันตัวเองลุกขึ้นยืนก่อนจะโน้มตัวลงใช้สองแขนพยุงไหล่บางทั้งสองข้างให้ลุกยืนขึ้นช้า ๆ ... “ไหวไหม”

“พอไหวค่ะ เจ็บน้อยลง พอจะยืดตัวยืนได้แล้ว”

“งั้นข้าจะพยุงเจ้าไปด้านหลังแท่นบูชา เจ้าไป..เอ่อ..แต่งตัวให้เรียบร้อย เสร็จแล้วเรียกนะ ข้าจะกลับเข้าไปพยุงเจ้าออกมา แล้วเราค่อยมานั่งคุยกันตรงนี้ อุ่นดี”

เขาพานางเดินอ้อมแท่นบูชาไปด้านหลัง แล้วเดินกลับออกมารอด้านหน้า สักพักนางก็เดินกลับออกมาช้า ๆ พร้อมยื่นเสื้อคลุมกำมะหยี่ให้กับเขา...

“เสื้อคลุมของท่าน...ขอบคุณคุณชายที่ช่วยข้าหลายครั้ง หลายครา ชีวิตนี้หลินจิงไม่รู้จะได้ตอบแทนคุณได้เมื่อไหร่” นางพยายามย่อตัวเพื่อแสดงความขอบคุณให้กับเขา แต่กลับเจ็บแปลบที่ท้องที่ยังบอบช้ำอยู่ไม่น้อย ใบหน้าจึงเหยเกแสดงความเจ็บปวด พร้อมเปล่งเสียงร้องเบาๆ

เขารีบเข้ามาคว้าไหลทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป

“เจ้าไม่ต้องถือเป็นบุญคุณ...เห็นความโฉดชั่วร้ายเช่นนั้น ช่วยได้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว เจ้าอย่าเก็บไปคิดมากเลย ข้ายินดี...แล้วเสื้อคลุมนี่ เจ้าคลุมเอาไว้เถอะ อากาศค่อนข้างเย็นทีเดียว เดี๋ยวจะไม่สบายไป ข้ากับฮุ่ยเฟินเป็นคนไท่โจวคุ้นเคยกับความหนาวดี อากาศแค่นี้ถือว่าสบายสำหรับเรามาก เจ้าไม่ต้องเกรงใจ” พูดเสร็จเขาก็คว้าเสื้อคลุมจากมือนางมาสะบัดแล้วอ้อมแขนข้ามศีรษะนางเพื่อคลุมผ้าให้ แล้วผูกเชือกที่บริเวณที่ผ้าคลุมจากไหล่ทั้งสองด้านมาบรรจบกันตรงใต้คอระหงให้เรียบร้อย แล้วพยุงนางกลับมานั่งพิงเสาหน้าแท่นบูชาเหมือนเดิม

“คืนนี้ เราคงต้องนั่งหลับกันในอารามร้างแห่งนี้ ฮุ่ยเฟินก่อกองไฟเอาไว้ให้ ได้ฟืนมาพอสมควร น่าจะพอให้ความอุ่นได้จนถึงเช้า”

“เพราะข้าคนเดียว ทำคุณชายทั้งสองลำบากเสียแล้ว”

“บอกแล้วว่าไม่ต้องเกรงใจ..ไหน ๆ เราก็มีวาสนาพบกันหลายครั้งหลายครา ถือซะว่าข้ากับฮุ่ยเฟินเป็นสหายของเจ้าก็แล้วกัน”

“ใช่แล้ว แม่นาง ไม่ต้องเกรงใจพวกเรา คุณชาย 'ยินดี' ช่วยเหลือแม่นางทุกอย่างเลย” ฮุ่ยเฟินพูดแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มและดวงตา 'ล้อเลียน' ไปยังคุณชายไท่หยาง ที่ได้แต่มองกลับด้วยตาเข้ม ดุ

“เอาอย่างนี้ ... เรามาทำความรู้จักกันใหม่ดีกว่า ข้าชื่อฟางไท่หยาง เป็นทหารของไท่โจว นี่ ฮุ่ยเฟิน เป็นผู้ติดตามของข้า เราสองคนมาสำรวจภูมิประเทศเพื่อกลับไปรายงานท่านแม่ทัพ บัดนี้ภารกิจของเราเสร็จสิ้นแล้ว และกำลังเดินทางกลับไท่โจว... แล้วแม่นางล่ะ เจ้าไปทำผิดอะไร ทำไมพวกทหารต้าซื่อถึงมาไล่ล่าเจ้าเช่นนี้ พอจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”