สุดปลายเส้นด้ายสีแดง

13. เส้นทางสู่ไท่โจว 1

ลำแสงสว่างลอดผ่านหมอกจาง ๆ ยามเช้า แผ่กระจายเข้ามาสู่อารามร้าง ชายหนุ่มทั้งสองกำลังช่วยกันเก็บกวาดเศษฟืนจากกองไฟที่จุดทิ้งไว้เพื่อให้ความอุ่นในคืนที่ผ่านมา ไท่หยางได้ครุ่นคิดถึงแผนการเดินทาง เขาคิดว่าเส้นทางที่น่าจะปลอดภัยจากเหล่าทหารของเจ้าชายกวงเฟยหลงน่าจะเป็นการออกจากชายแดนต้าซื่อทางด้านทิศตะวันตกให้เร็วที่สุด แล้วเดินทางขึ้นทิศเหนือผ่านชายแดนของแคว้นเฉิงโจว แม้จะเป็นการเดินทางที่อ้อมและใช้เวลาเดินทางยาวนานกว่าเส้นทางหลักซึ่งต้องเดินทางขึ้นเขาในแคว้นต้าซื่อต่อไปทางเหนืออีกไกลก่อนจะเข้าเขตไท่โจว พวกเขามีโอกาสเจอทหารของเจ้าชายกวงเฟยหลงได้ตลอดเวลา ซึ่งไท่หยางมั่นใจว่าภายในวันนี้จะทรงทราบว่าทหารทั้งสามคนที่ไล่ล่าหลินจิงทำการไม่สำเร็จ และน่าจะทรงมีคำสั่งไปยังทหารทุกจุดในเขตแคว้นต้าซื่อให้ตั้งด่านจับแน่นอน เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงต้องรีบตัดตอน หนีออกจากเขตแดนของแคว้นต้าซื่อให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทหารจะได้รับคำสั่งให้ตรวจจับที่ชายแดน แล้วค่อยหาทางไปไท่โจวต่อจากนั้น

“จิงจิง เจ้าเดินไหวแน่นะ?” ชายหนุ่มหันมาถามย้ำอีกทีก่อนจะออกเดินทางด้วยความเป็นห่วง

“ไหวค่ะ พี่หยางไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเดินได้ปกติ จะเจ็บก็ต่อเมื่อต้องเกร็งตรงหน้าท้องเท่านั้นค่ะ”

“งั้นเรารีบออกเดินทางกันก่อน ถ้าไม่ไหวก็บอกข้านะ” หญิงสาวพยักหน้า ยิ้มรับ

“ข้ายังพอมีหมั่นโถวเหลืออีกสามลูก ทานรองท้องกันไปก่อนก็แล้วกัน” หญิงสาวก้มหน้าหยิบหมั่นโถวในถุงผ้าขึ้นมาทีละลูกแล้วส่งให้กับฮุ่ยเฟินก่อนซึ่งเดินอยู่ด้านหลังของนาง แล้วค่อยหันมา ก้มหน้าหยิบอีกลูกยื่นไปทางซ้ายให้กับไท่หยางซึ่งยื่นมือออกมารับ ด้วยความที่นางยื่นหมั่นโถวไปโดยไม่ได้มอง เพราะมัวก้มหน้าเพื่อหยิบหมั่นโถวอีกลูกของตนเองขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวจึงสัมผัสกับฝ่ามือใหญ่โดยมิได้ตั้งใจ แม้เพียงเสี้ยวนาทีแต่ความรู้สึกจากปลายนิ้วส่งตรงถึงแก้มนวลที่แดงเรื่อขึ้นทันที นางรีบชักมือกลับแล้วก้มหน้ากัดก้อนหมั่นโถวในมือเงียบ ๆ

ไท่หยางรู้สึกว่าหมั่นโถวลูกนี้ ... น่าจะอร่อยมาก ๆ เลยทีเดียว ...

“ข้างหน้าก็เป็นเขตชายแดนของต้าซื่อกับเฉิงโจวแล้ว” ไท่หยางหันมาบอกกับร่างเล็กที่เดินอยู่ข้าง ๆ เขา ใบหน้านวลเริ่มฉายแววอ่อนล้า หากมิปริปากบ่นแม้สักคำ .. “เจ้าอยากจะพักก่อนไหม”

“ไม่เป็นไร ข้ายังเดินไหว ข้าอยากจะออกจากแคว้นต้าซื่อให้เร็วที่สุด”

ดวงตาเข้ม ดุ มีแววชื่นชม ... “งั้นก็ดี ทนอีกนิดเดียว ให้เดินข้ามผ่านแดนไปก่อน เข้าไปในเฉิงโจวแล้วน่าจะพอมีโรงเตี๊ยมหรือโรงน้ำชาให้เราได้นั่งพัก หาอะไรทานกัน” แล้วชายหนุ่มก็ได้ยิ้มสดใสเป็นการตอบรับ

“คุณชาย!” ฮุ่ยเฟินคว้าแขนชายหนุ่มจากทางด้านหลัง ... “ข้างหน้ามีการตั้งด่าน...ปกติชายแดนแถบนี้มีแต่ชาวบ้านที่ข้ามแดนเพื่อซื้อขายเท่านั้น ไม่น่ามีด่านที่ตรวจตราเข้มงวดขนาดนี้” เขาตั้งข้อสังเกต

“ไม่คิดว่าเจ้าชายเฟยหลงจะไหวตัวเร็วเช่นนี้ ด่านนี้น่าจะตั้งมาเตรียมตรวจจับตั้งแต่เมื่อวานแล้ว...จิงจิง...ตอนเจ้าโดนจับไป พวกทหารในป้อมได้เห็นใบหน้าเจ้าหรือไม่” ไท่หยางหันมาถามหญิงสาว

“เห็นค่ะ เพราะ....เจ้าชายประทานเลี้ยงพวกทหารโดยเอาข้าไปนั่งข้าง ๆ พระองค์” ... นิ้วชี้และนิ้วกลางของมือน้อยไขว้กันไว้ด้านหลัง พลางนึกขอโทษชายหนุ่มอยู่ในใจ...พี่หยาง ข้าไม่สามารถพูดความจริงทั้งหมดได้ ยกโทษให้ข้าด้วยเถิด

“งั้นเห็นทีคงต้องปลอมตัวเล่นละครกันเสียหน่อยแล้ว...เดี๋ยวเราเดินย้อนกลับไปตลาดที่เราเพิ่งผ่านมากันก่อน”

“เจ้าทั้งสาม..จะไปที่ใด” ทหารหน้าด่านตรวจถามกลุ่มชายหนุ่มและหญิงสาว

“นายท่าน พวกเรากำลังจะกลับบ้านที่เฉิงโจว นี่ญาติผู้น้องของข้า และนี่ก็..ภรรยาข้า” ชายหนุ่มโอบไหล่หญิงสาวที่บัดนี้ใส่หมวกที่มีชายผ้าห้อยระย้าลงมาเพื่อปิดคลุมใบหน้า แล้วออกแรงเล็กน้อยเพื่อกระชับไหล่บางเข้าหาตนเอง

“เหตุใด ภรรยาท่านต้องปิดหน้าปิดตาด้วย ให้นางถอดหมวกคลุมหน้าออก เราได้รับคำสั่งให้ตรวจจับผู้หญิงคนหนึ่ง”

“นายท่าน..ภรรยาข้าเคยป่วยเป็นโรคผิวหนังร้ายแรง ถึงหายแล้วแต่ก็ทิ้งรอยโรคไว้บนใบหน้าหลายจุด นางอายเวลาออกมานอกบ้าน ก็เลยต้องปิดบังใบหน้าเอาไว้”

“ยังไงก็ต้องเปิดหน้า ไม่เช่นนั้นเราก็ให้พวกเจ้าผ่านไปไม่ได้!”

“ในเมื่อเป็นคำสั่งทางการ...อาลี่ เจ้าถอดหมวกคลุมหน้าให้นายท่านตรวจสอบหน่อยเถิด”

เมื่อหญิงสาวผงกหัวตอบรับ ชายหนุ่มจึงช่วยถอดหมวกคลุมหน้าออกช้า ๆ เผยใบหน้าสีคล้ำ มีรอยผิวที่บวมเป็นไตแข็งเป็นปื้นแดงคล้ำกระจายอยู่ทั่วใบหน้า ทั้งที่พาดยาวบนแก้มทั้งสองข้าง บนเปลือกตาด้านขวาทำให้เปลือกตาล่นลงเหมือนหรี่ตาข้างหนึ่ง และอีกรอยบนหน้าผากมน ... ภาพที่เห็นทำให้ทหารนายนั้นถึงกับผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวเลยทีเดียว

ชายหนุ่มรีบใส่หมวกคลุมหน้ากลับให้กับหญิงสาวอย่างรวดเร็ว “นายท่านได้ตรวจสอบแล้ว พวกเราไปได้หรือยังขอรับ บ้านของเรายังต้องเดินทางอีกไกล ข้าเกรงว่าจะมืดเสียก่อน”

“ไป ไป ไป..” พูดพร้อมรีบโบกมือเร่งให้พวกเขารีบ ๆ ไป ด้วยความรังเกียจใบหน้าอัปลักษณ์นั้น