สุดปลายเส้นด้ายสีแดง

5. หนี! 1

...พรุ่งนี้...หนี...ฟัง...นางกำนัล...

สี่คำนี้บ่งบอกให้ทำตามแผนของนางกำนัล คือ ตงเหม่ยลี่ ใช่หรือไม่ นางเป็นใครกันแน่ เหตุใดนางจึงคิดจะช่วยพาเราหนี?

หนึ่งชั่วยามผ่านไป เสียงเคาะพระทวารดังขึ้นอีกครั้ง

“หม่อมฉันตงเหม่ยลี่ นำฉลองพระองค์ใหม่ กับเครื่องสรงมาถวายเพคะ”

“เข้ามา”

ตงเหม่ยลี่เปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในอ้อมแขนนางมีฉลองพระองค์สีขาวที่ดูจะเป็นทางการ เพราะมีความหนาหลายชั้น ตัวชุดที่พองบานเต็มอ้อมแขนจนเกือบบดบังใบหน้าของนาง...เหตุใดถึงเตรียมชุดใหญ่ ชุดทางการขนาดนั้นมาให้เชลย? คำถามมากมายผุดในพระทัยเจ้าหญิงหนิงอัน... เดี๋ยวก็คงรู้กระมัง

นอกจากตงเหม่ยลี่ ยังมีนางกำนัลอีกสองคนที่เดินตามเข้ามา ทยอยนำน้ำร้อนไปเทใส่จนเกือบเต็มถังในห้องสรง ตงเหม่ยลี่จึงออกคำสั่งให้นางกำนัลสองคนนั้นออกไป “พวกเจ้าออกไปยืนรอด้านนอก ห้ามใครเข้ามา เจ้าหญิงจะทรงสรงน้ำและเปลี่ยนฉลองพระองค์ เดี๋ยวข้าถวายงานเอง”

รอจนนางกำนัลสองคนนั้นออกจากห้องและปิดประตูแล้ว นางจึงเดินนำฉลองพระองค์ไปพาดไว้ที่ราวด้านหลังฉากใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องใหญ่ที่เป็นเสมือนห้องบรรทมกับห้องสรง ก่อนเดินกลับออกมาแล้วกราบทูล

“เชิญเสด็จสรงก่อนเพคะ” นางกราบทูลพร้อมผายมือไปทางห้องสรง ..

ทรงประทับนิ่ง ดวงเนตรงามสบตรงกับดวงตาของนางกำนัลที่มองตอบกลับมากึ่งอ้อนวอน กึ่งบังคับ อยู่ในที ทรงชั่งพระทัยเพียงชั่วครู่ ในที่สุดก็พยักพระพักตร์แล้วประทับยืน เดินนำนางเข้าห้องสรงไป

“หลังจากสรงเสร็จแล้ว หม่อมฉันจะนวดน้ำมันหอมถวายนะเพคะ”

“ทำไม..” สุรเสียงเบาตรัสถามพอให้ได้ยินเพียงสองคน..

“น้ำมันหอมจะช่วยให้ทรงผ่อนคลาย จะบรรทมหลับสบายมากขึ้นเพคะ” ในขณะที่ทูลตอบเสียงดัง ตงเหม่ยลี่กลับใช้นิ้วจุ่มน้ำในถังไม้ใหญ่สำหรับแช่พระองค์ แล้วเขียนลงบนกระจกบานใหญ่ที่เป็นฝ้าขาวเพราะปกคลุมด้วยไอน้ำจากความร้อนของน้ำในถังตัดกับอากาศที่ค่อนข้างเย็น ทำให้สามารถใช้เขียนตัวอักษรให้อ่านได้ชัดเจน

‘คนเหอหนาน’ เขียนแล้วเอานิ้วชี้ที่ตนเอง... แล้วเขียนต่อ..

‘เชื่อใจ’

‘กำแพงมีหู ประตูมีช่อง’ คราวนี้นางใช้นิ้วชี้ ชี้วนรอบ ๆ ห้อง แล้วยื่นหน้ามากระซิบข้างพระกรรณด้วยเสียงเบายิ่ง

“จะค่อยทูลแผนการตอนถวายนวดเพคะ” ..

ทรงพยักหน้า แล้วยิ้มบางเบาให้นาง ตรัสด้วยระดับเสียงปกติ “งั้น ลำบากเจ้าแล้วล่ะ ดีเหมือนกัน เจ้าอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเราสักพัก เราอยากรู้จักเจ้าชายเฟยหลงให้มากกว่านี้ ก่อนที่เราจะต้องไปเป็นสนมของพระองค์”

“น้ำมันนี่..กลิ่นหอมดีนะ”

“เพคะ เป็นน้ำมันบริสุทธิ์ที่กลั่นจากดอกไม้ป่าเพคะ จึงเป็นเสมือนสมุนไพรธรรมชาติไปในตัว ให้กลิ่นหอมแล้วก็ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนสะดวก ทำให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย จึงทำให้หลับสบายเพคะ เป็นตำรับเฉพาะของคนพื้นเมืองแถบนี้เพคะ...ลองหลับพระเนตรไประหว่างที่หม่อมฉันนวดก็ได้เพคะ จะได้ทรงผ่อนคลาย”

“อืม...ดีเหมือนกัน น้ำมันเจ้าดีจริงๆ นี่หญิงเริ่มง่วงแล้ว” ทรงตรัสด้วยสุรเสียงดังกว่าปกติ หากดวงเนตรกลมโตไม่ส่อแววง่วงเลยแม้แต่น้อย ตงเหม่ยลี่ใช้มือนวดท่อนพระกรและพระปฤษฎางค์ในท่าประทับบนเก้าอี้ เพื่อก้มทูลกระซิบข้างพระกรรณ ... เบายิ่งกว่าเบา...

ทรงพยักพระพักตร์เป็นช่วง ๆ และหันกลับไปกระซิบถามคำถามบ้าง ก่อนจะพยักพระพักตร์รับทราบ สลับกับตรัสคุยกับนางกำนัลเสียงดังด้วยเรื่องสัพเพเหระ...

“ทำไมเจ้าต้องใช้ผ้าปิดใบหน้าเจ้าไว้ด้วยล่ะ เหม่ยลี่”

“ใบหน้าหม่อมฉันมีแผลเป็นอัปลักษณ์เพคะ หากเปิดใบหน้าเกรงว่าผู้คนจะรังเกียจ และหัวเราะเยาะ หม่อมฉันเลยปิดไว้ตลอดเวลาเพคะ”

“เจ้าได้ข่าวเสี่ยวหลิง นางกำนัลคนสนิทของหญิงบ้างหรือไม่”

“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ หม่อมฉันไม่ได้พำนักอยู่ในป้อม ปกติป้อมเป่าฮู่ไม่มีผู้หญิงทำงานเพคะ นายทหารที่ต้องรับผิดชอบถวายการต้อนรับขบวนเสด็จจากเหอหนานเห็นหม่อมฉันเคยทำงานในวังหลวงมาก่อน จึงจ้างให้หม่อมฉันมาถวายงานกับพระองค์เป็นการชั่วคราวเท่านั้นเพคะ” ... คำกราบทูลธรรมดา ไร้อารมณ์ตรงข้ามกับดวงตาโศกที่เริ่มมีน้ำตาเอ่อล้น เจ้าหญิงหนิงอันทรงขมวดพระขนงมองด้วยความสงสัย นางจึงก้มทูลกระซิบอีกครั้ง...

“เสี่ยวหลิง...นางสนองพระโอษฐ์ของพระองค์ และทหารองครักษ์ในขบวนเสด็จ..เอ่อ..ถูกเจ้าชายเฟยหลงวางยาพิษในงานเลื้ยง สิ้นชีพกันหมดแล้วเพคะ”

ดวงเนตรคู่งามเบิกโพลงด้วยความตกใจอย่างยิ่ง พร้อม ๆ กับน้ำพระเนตรเอ่อล้น ไหลอาบพระปรางค์ ทรงใช้พระกรปิดพระโอษฐ์หยุดเสียงสะอื้น พระกรอีกข้างกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจนบนพระฉวีขาวใส ตงเหม่ยลี่เอื้อมมือไปจับพระกรแล้วบีบแน่น ทรงเงยพระพักตร์สบกับสายตาที่น้ำตาเอ่อท่วมไม่ต่างกัน ตงเหม่ยลี่พยักหน้าให้กำลังใจ เจ้าหญิงทรงรับความรู้สึกนั้นเอาไว้ แล้วสูดลมหายพระทัยลึก เงยหน้าให้น้ำพระเนตรไหลย้อนกลับไป เรียกความเข้มแข็งของพระองค์กลับคืนมา กระซิบเบา ๆ

“ถ้าเจ้าช่วยเราหนี ตัวเจ้าจะต้องโดนอาญาเจ้าชาย เราปล่อยให้เจ้ารับกรรมแทนเราไม่ได้หรอกเหม่ยลี่”

“ทรงอย่าเป็นกังวลกับหม่อมฉันเลยเพคะ พี่ชายของหม่อมฉันเป็นหนึ่งในทหารที่ถูกวางยาพิษตาย หม่อมฉันจะต้องช่วยพระองค์ให้หนีไปจากที่นี่ให้ได้ หม่อมฉันยินดีทำเพื่อแก้แค้นให้พี่ชายของหม่อมฉัน และตอบแทนพระคุณของท่านอ๋องเวยหลงที่ทรงเคยช่วยเหลือครอบครัวของหม่อมฉันเพคะ” ประโยคสุดท้ายทำให้ทรงหันพระพักตร์กลับมามองด้วยความสงสัย

“ทรงเคยช่วยครอบครัวหม่อมฉันจากหมีป่าไว้ตอนเสด็จออกล่าสัตว์เพคะ พ่อหม่อมฉันเป็นพรานป่า พลาดท่าโดนหมีป่าทำร้ายจนเสียชีวิต ทรงช่วยแม่ พี่ชาย แล้วก็หม่อมฉันเอาไว้ก่อนที่จะเป็นเหยื่อของเจ้าหมีนั่น แล้วยังทรงประทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนให้แม่พาหม่อมฉันกลับบ้านมา แม่หม่อมฉันเป็นคนต้าซื่อโดยกำเนิดเพคะ แต่แต่งงานแล้วก็ไปอยู่กับพ่อที่เหอหนาน และยังทรงรับพี่ชายของหม่อมไปรับราชการเป็นทหารที่เหอหนานด้วย เพราะลำพังแม่คงเลี้ยงเราสองคนไม่ไหว เอาแค่นี้ก่อนนะเพคะ ตอนนี้หม่อมฉันคงต้องไปก่อนที่ทหารด้านหน้าจะเริ่มสงสัย...อย่าลืมนะเพคะ..พรุ่งนี้หลังเสวยพระกระยาหารเที่ยง ทรงรอสัญญาณจากหม่อมฉันนะเพคะ”

จากนั้นนางก็พูดขึ้นด้วยเสียงดังปกติ..

“ดึกแล้ว เชิญเสด็จบรรทมเถิดเพคะ น้ำมันนี่น่าจะทำให้พระองค์หลับสนิทและสบายจนถึงเช้าเพคะ”

“ขอบใจมาก” ทรงตรัสคำขอบใจสั้นๆ แต่ลึกซึ้งด้วยความหมายตอบแทนน้ำใจที่ไม่ใช่แค่การนวดถวาย หากแต่ทรงสื่อความหมายผ่านดวงเนตร ตงเหม่ยลี่พยักหน้ารับ ยิ้มตอบอย่างเข้าใจ ..

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”