เวลาผ่านไปเร็วราวกับสายลม
จากวันปฐมนิเทศที่ทั้งคู่เจอกัน ตอนนี้คีร์ตกำลังจะจบปีสี่ คณะวิศวะศาสตร์
พายขึ้นปีสามคณะนิเทศฯ แล้ว ชีวิตในมหาวิทยาลัยยังสนุกสนาน มีนยังเป็นเพื่อนซี้ ริวยังเป็นรุ่นพี่ที่คอยให้คำปรึกษาแบบเพื่อนสนิท
ช่วงนี้คีร์ตยุ่งมาก ทำโปรเจกต์จบ ฝึกงาน และสัมภาษณ์งาน
บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เรียกตัวเขาไปสัมภาษณ์ตำแหน่งวิศวกรหุ่นยนต์
คีร์ตตื่นเต้นมาก เล่าให้พายฟังทุกวัน
“พี่… ถ้าพี่ได้งานนี้ พี่จะมีเงินเลี้ยงแกเลยนะ” คีร์ตยิ้ม กอดพายแน่นในห้องหอ
พายยิ้ม “ผมดีใจกับพี่มากเลยครับ แต่… พี่จะยุ่งมากขึ้นใช่มั้ย”
คีร์ตจูบหน้าผาก “นิดหน่อย แต่พี่จะหาเวลาให้แกเสมอ”
–––
วันรับปริญญาของคีร์ต
พายแต่งตัวหล่อ สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่คีร์ตชอบ ยืนรอหน้าหอประชุม
คีร์ตในชุดครุย หล่อเท่กว่าปกติ เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“พาย!” คีร์ตวิ่งมากอดแน่น
พายยิ้มน้ำ
