วันจันทร์เย็น พายวิ่งออกจากห้องริวด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว
จูบหน้าผากเบา ๆ จากริวยังหลงเหลือความอุ่นอยู่บนผิว เขาไม่ผลัก แต่ในใจสับสนหนัก
“พี่ริว… ทำไมต้องทำแบบนั้น” พายพึมพำกับตัวเอง ขณะเดินเร็ว ๆ ไปหน้าหอ
เขารักคีร์ตมาก แต่ความอ่อนโยนของริว ความเข้าใจที่ไม่มีแรงกดดัน ทำให้เขารู้สึกสบายใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับคีร์ต
คีร์ตที่หึงแรงจนบางทีทำรุนแรง… พายกลัว แต่ก็เสียวจนติด
พายหยุดเดิน หยิบโทรศัพท์โทรหาคีร์ต “พี่… ผมเสร็จแล้ว เดี๋ยวกลับห้องพี่นะ”
แต่คีร์ตไม่รับสาย
พายงง แต่คิดว่าคงยุ่งเลยเดินกลับห้องคีร์ตเอง
–––
ที่ห้องคีร์ต ประตูเปิดแง้มไว้
พายเปิดเข้าไป “พี่คีร์ต ผมกลับมาแล้วครับ”
แต่ห้องเงียบ มีแต่คีร์ตนั่งอยู่บนเตียง มือกำโทรศัพท์แน่น หน้าตึง ตาแดงก่ำ
“พี่… เป็นอะไรครับ” พายเดินเข้าไปใกล้
คีร์ตลุกพรวด ดึงแขนพายแรงจนเจ็บ
“แกให้มันจูบแกเหรอ” เสียงทุ้มต่ำแต
