เช้าวันอังคาร พายตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่ยังรู้สึกหน่วง ๆ จากเมื่อคืน
ไม่ใช่เพราะเจ็บกาย แต่เจ็บใจมากกว่า คีร์ตหึงจนทำแรงเกินไปอีกครั้ง แม้จะคืนดีกันในที่สุด แต่พายเริ่มรู้สึกอึดอัดกับความรักที่มาพร้อมความกลัว
เขานอนมองเพดานห้องคีร์ตแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านม่านเข้ามา
คีร์ตนอนกอดเขาแน่นเหมือนกลัวเขาหายไปจริง ๆ
พายถอนหายใจเบา ๆ ค่อย ๆ ดึงแขนออก แล้วลุกไปนั่งที่ระเบียงห้อง
ลมเย็นพัดมา พายกอดเข่า มองวิวเมืองที่เริ่มตื่น
เขาเปิดโทรศัพท์ ข้อความจากริวยังอยู่
“น้องพาย ถ้าวันไหนน้องอยากคุย พี่อยู่ตรงนี้เสมอ”
พายยิ้มบาง ๆ … ริวไม่เคยกดดัน ไม่เคยหึงแรง ไม่เคยทำให้เขาเจ็บ
แต่หัวใจเขายังเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงคีร์ต
“ฉันรักพี่เค้า… แต่แบบนี้มันโอเคจริง ๆ เหรอ”
–––
คีร์ตตื่นขึ้นมา ไม่เห็นพายข้าง ๆ ตกใจลุกพรวด
เห็นพายนั่งเหม่อที่ระเบียง เขาเดินออกไปกอดจากด้านหลังเบา ๆ
