ตอนที่ 1 : สายตาที่หยุดหัวใจ

1191 Words

ลานกิจกรรมมหาวิทยาลัยวันนี้คึกคักผิดปกติ เสียงหัวเราะร้องตะโกนดังเจี๊ยวจ๊าวไปหมด นักศึกษาปีหนึ่งนับพันชีวิตกำลังมั่วสุมกันอยู่หน้าอาคารเรียนหลัก เพื่อเข้าร่วมพิธีปฐมนิเทศวันแรกอย่างเป็นทางการ “น้อง ๆ มาตรงนี้เลยครับ! คณะนี้รวมกันตรงโน้น!” เสียงรุ่นพี่ฝ่ายจัดกิจกรรมดังก้องผ่านไมโครโฟน เสียงสดใสปนความตื่นเต้น ทำให้บรรยากาศที่แสนวุ่นวายยิ่งครึกครื้นขึ้นไปอีก ท่ามกลางฝูงชนนั้น มีเด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งยืนงง ๆ อยู่ข้างเพื่อนสนิท เขาชื่อ “พาย” อายุสิบแปดปีเพิ่งจะขึ้นปีหนึ่ง คณะนิเทศศาสตร์ ใบหน้าใสกิ๊ง ผิวขาวเนียน ตาโต ปากแดงระเรื่อ ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนยุ่ง ๆ นิดหน่อย ตัวเล็กจนใครเห็นก็อยากหอมแก้มสักที พายยกมือขึ้นบังแดด มองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้นปนงง “เฮ้ย แกเห็นป้ายคณะเรายังวะ?” พายหันไปถามเพื่อนสนิทชื่อ “มีน” ที่ยืนหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ “ยังเลยเว้ย เยอะไปหมด!” มีนตอบ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะพร้อมกัน แต่จู่ ๆ สายตาของพายก็หยุดชะงัก ไกลออกไปไม่ถึงสิบเมตร มีผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงเสาคอนกรีต แขนไขว้หน้าอก ใบหน้าเรียบนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองไปข้างหน้า ไม่ยิ้ม ไม่พูด ไม่หัวเราะ ไม่แม้แต่จะขยับตัวคุยกับรุ่นพี่คนอื่นที่กำลังยุ่งอยู่กับการต้อนรับน้อง ๆ เขาสูงมาก อย่างน้อย 185 เซนติเมตร ไหล่กว้าง ผิวแทนเข้ม ผมดำสั้นตัดเรียบร้อย ใส่เสื้อยืดสีดำตัวหลวม ๆ กับกางเกงยีนส์สีเข้ม บรรยากาศรอบตัวเขาดูเย็นยะเยือกจนคนที่เดินผ่านยังต้องเหลือบมองแล้วรีบเดินต่อ “นั่นใครน่ะ… ทำไมหล่อขนาดนั้น” พายพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง แก้มร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว มีนที่ได้ยิน หันมามองตาม แล้วกระซิบทันที “อ๋อ นั่นพี่คีร์ต ปีสาม คณะวิศวะน่ะ ขึ้นชื่อเลยว่าหน้านิ่ง เย็นชา พูดน้อย แต่เก่งโคตร ๆ ประธานชมรมหุ่นยนต์ แข่งระดับชาติมาแล้วหลายสนาม ได้ทุนเรียนต่อต่างประเทศด้วย แต่เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอก” พายฟังแล้วยิ่งมองไม่วางตา พี่คีร์ต… ชื่อนี้ฟังดูเท่ดี เขาเผลอยืนนิ่ง มองรุ่นพี่คนนั้นอยู่นาน จนกระทั่ง… สายตาคมกริบคู่นั้นหันมาสบตากับเขาตรง ๆ หัวใจพายหยุดเต้นไปชั่วขณะ แววตาที่ดูเย็นชานั้น กลับมีประกายบางอย่างแฝงอยู่ ราวกับกำลังบอกเขาว่า… “อย่ามองคนอื่น มองฉันพอ” พายตกใจ รีบก้มหน้าลงทันที มือกำชายเสื้อแน่นจนนิ้วขาว มือสั่นเล็กน้อย หัวใจเต้นตุ้บ ๆ แรงจนเจ็บหน้าอก ครั้งแรกที่ได้สบตา… เขารู้แล้วว่า คนคนนี้จะไม่ใช่แค่ “รุ่นพี่” ธรรมดาอีกต่อไป ––– หลังพิธีปฐมนิเทศเสร็จ รุ่นพี่แต่ละคณะเริ่มพาน้อง ๆ ไปเดินดูสถานที่ต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัย พายกับมีนถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกับรุ่นพี่คณะนิเทศฯ สองคน แต่สิ่งที่ทำให้พายใจสั่นคือ… พี่คีร์ตเดินนำกลุ่มของคณะวิศวะที่อยู่ข้าง ๆ กันพอดี เขายังคงนิ่งเหมือนเดิม ไม่พูดอะไร แต่ทุกครั้งที่พายแอบเหลือบมอง ก็รู้สึกเหมือนถูกจ้องกลับทุกที “แกเป็นอะไรของแก มองพี่เค้าทั้งวันเลย” มีนแซวเบา ๆ ขณะเดินตามกลุ่ม “เปล่า…” พายตอบเสียงสั่น แก้มแดงก่ำ “โห หน้าแดงเชียว แกชอบพี่เค้าเหรอ? บอกตรง ๆ เลยนะ ยังไม่มีใครจีบติดพี่เค้าเลยสักคน เขาเย็นชาจริง ๆ” พายไม่ตอบ แต่ในใจยิ่งแน่วแน่ เขาอยากรู้จักพี่คีร์ตให้มากกว่านี้ ––– เย็นวันนั้น หลังจากกิจกรรมเลิก พายกับมีนไปนั่งกินข้าวกันที่โรงอาหาร “แก ฉันว่าฉันชอบพี่คีร์ต” พายพูดออกไปตรง ๆ ขณะตักข้าวเข้าปาก มีนสำลักน้ำทันที “ห๊าาาา?! แกบ้าไปแล้วเหรอ? พี่เค้าโหดนะเว้ย เคยมีน้องปีหนึ่งไปขอไลน์ แล้วพี่เค้าบอกตรง ๆ ว่า ‘ไม่รับ’ แล้วเดินหนีเลย” “แต่… ฉันรู้สึกแปลก ๆ เวลาเห็นพี่เค้า” พายพูดเสียงเบา “เหมือนหัวใจมันเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล” มีนถอนหายใจ “เออ สวยงามตามสไตล์เด็กปีหนึ่ง แต่ระวังหัวใจแตกนะเพื่อน” พายยิ้มบาง ๆ แต่ในใจเขารู้ดี… เขาไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ ––– คืนนั้น พายนอนไม่หลับ เขานอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหอพัก คิดถึงใบหน้าของพี่คีร์ตไม่หยุด ดวงตาคมกริบนั้น แววตาที่เหมือนเย็นชาแต่แฝงความอบอุ่นนิด ๆ เขายกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง หัวใจยังเต้นแรงเหมือนตอนบ่าย “พี่คีร์ต…” เขาพึมพำชื่อนั้นเบา ๆ แล้วจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พายกัดปากแน่น มือเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มช้า ๆ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน… แค่คิดถึงหน้าพี่คีร์ต ก็ทำให้ส่วนล่างของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที “อืม…” เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกจากปาก เขาปิดตาลง นึกภาพพี่คีร์ตยืนพิงเสาเหมือนตอนกลางวัน แขนไขว้ ไหล่กว้าง หน้าอกแน่นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดสีดำ มือของพายเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ ใต้ผ้านุ่ม “พี่คีร์ต… อ๊า…” เขาเรียกชื่อนั้นในใจซ้ำ ๆ ขณะที่ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ภาพในหัวชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ… ลองนึกภาพว่าถ้าพี่คีร์ตเดินเข้ามาใกล้ จับไหล่เขา ดึงเขาเข้าไปกอดแน่น ๆ แล้วก้มลงจูบ… “อ๊า… พี่…” พายเกร็งตัวแน่น น้ำตาคลอเบ้า ความสุขอย่างที่ไม่เคยสัมผัสพุ่งทะยานจนเขาต้องกัดหมอนเพื่อกลั้นเสียง หลังจากนั้นไม่กี่นาที เขานอนหอบหายใจ หัวใจเต้นระรัว ตัวชุ่มเหงื่อ เขารู้ตัวแล้วว่า… เขาตกหลุมรักรุ่นพี่คนนี้เข้าเต็มเปา และไม่ว่าพี่คีร์ตจะเย็นชาแค่ไหน เขาจะพยายามละลายน้ำแข็งนั้นให้ได้ ––– วันต่อมา พายตื่นเช้ามากกว่าปกติ เขาแต่งตัวดีเป็นพิเศษ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวม ๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้น โชว์ขาเรียวขาวเนียนของตัวเองนิดหน่อย “วันนี้ต้องได้คุยกับพี่เค้าให้ได้!” เขาบอกตัวเองหน้ากระจก แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ… ที่อีกมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย คีร์ตกำลังยืนอยู่หน้าตึกวิศวะ มือถือแก้วกาแฟ สายตาจ้องมองไปไกล ๆ เมื่อคืนนี้… เขานอนไม่หลับเหมือนกัน เพราะภาพของน้องปีหนึ่งตัวเล็กคนหนึ่ง ที่กล้ามองเขาตาไม่กะพริบ ดวงตาใส ๆ แก้มแดงระเรื่อนั้น… ทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเขาสั่นไหวครั้งแรกในรอบหลายปี “น่ารักชะมัด…” คีร์ตพึมพำเบา ๆ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วเขาก็ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ พร้อมกับคิดในใจว่า… “อยากเจอน้องคนนั้นอีกจัง”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more