ตอนที่ 2 : กลิ่นกาแฟและสายตาที่ตามติด

1424 Words

เช้าวันที่สองของสัปดาห์ปฐมนิเทศ พายตื่นแต่เช้ามืดอีกครั้ง เขายืนหน้ากระจกในห้องน้ำหอพัก มือถือแปรงสีฟัน แต่สายตาจ้องมองตัวเองในกระจกนานผิดปกติ แก้มยังแดงระเรื่อ คิดถึงคืนที่แล้วที่เขาช่วยตัวเองจนน้ำตาไหล เพราะภาพของพี่คีร์ตในหัวมันชัดเจนเกินไป “วันนี้ต้องได้คุยกับพี่เค้าให้ได้…” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วรีบแต่งตัว วันนี้เขาเลือกเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อน ปลดกระดุมบนสองเม็ด โชว์ช่วงคอและไหปลาร้าขาวเนียนนิด ๆ กับกางเกงขาสั้นสีขาวที่รัดรูปเล็กน้อย ขาเรียวขาวเด่นชัดจนใครเห็นก็ต้องมอง มีนที่ตื่นมาพร้อมกัน มองเพื่อนแล้วหัวเราะคิก “แกแต่งตัวแบบนี้ไปจีบพี่คีร์ตแน่ ๆ เลยใช่มั้ย? เซ็กซี่เชียว” พายหน้าแดง “เปล่า… แค่อากาศร้อน” แต่ในใจเขารู้ดีว่าทำเพื่อใคร ––– ที่ลานกิจกรรมวันนี้เป็นการแบ่งกลุ่มเล่นเกมสานสัมพันธ์ รุ่นพี่แต่ละคณะดูแลกลุ่มน้อง ๆ ของตัวเอง แต่พายสังเกตเห็นตั้งแต่เดินมาถึง… พี่คีร์ตยืนอยู่มุมหนึ่ง มือถือแก้วกาแฟ สายตาจ้องมองกลุ่มน้องวิศวะที่กำลังหัวเราะกันครึกครื้น แต่ทุกครั้งที่พายแอบมอง พี่คีร์ตก็เหมือนรู้ตัว หันมามองตอบทุกที ทำให้พายใจเต้นแรงจนต้องรีบหลบตา “เฮ้ย น้อง ๆ คณะนิเทศฯ รวมกลุ่มตรงนี้!” รุ่นพี่หญิงคนหนึ่งตะโกนเรียก พายกับมีนรีบวิ่งไปรวมกลุ่ม แต่บังเอิญที่กลุ่มของพวกเขาอยู่ติดกับกลุ่มวิศวะที่พี่คีร์ตดูแล เกมแรกเป็นการส่งต่อลูกโป่งโดยไม่ใช้มือ ต้องหนีบไว้ระหว่างตัวแล้วส่งต่อ พายถูกจับคู่กับมีน แต่มีนแกล้งผลักเขาไปชนกลุ่มข้าง ๆ “อุ๊ย ขอโทษครับ!” พายร้องตกใจ เมื่อชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก เขารีบเงยหน้า… แล้วชะงัก เป็นพี่คีร์ต ร่างสูงของพี่คีร์ตก้มลงมองเขา สายตาคมกริบจ้องตรง ๆ “ไม่เป็นไร” เสียงทุ้มต่ำของพี่คีร์ตดังขึ้นครั้งแรกที่พายได้ยินใกล้ ๆ เสียงนั้นทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว พายหน้าแดงก่ำ “ข… ขอโทษครับพี่” คีร์ตไม่ได้ตอบ แต่ยื่นมือมาจับแขนพายเบา ๆ เพื่อพยุงไม่ให้ล้ม สัมผัสอุ่น ๆ จากฝ่ามือใหญ่ ทำให้พายตัวสั่น “ยืนดี ๆ สิ” คีร์ตพูดเสียงเบา แต่มีรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก พายตกใจจนพูดไม่ออก มือของพี่คีร์ตจับแขนเขาแค่ไม่กี่วินาที แต่ร้อนผ่าวไปทั้งตัว แล้วพี่คีร์ตก็ปล่อยมือ เดินกลับไปที่กลุ่มของตัวเอง แต่พายรู้สึกได้… สายตาของพี่คีร์ตยังตามมองเขาอยู่ ––– ระหว่างเล่นเกม พายแทบตั้งสติไม่ได้ ทุกครั้งที่หันไป ก็เห็นพี่คีร์ตยืนมองเขาอยู่ห่าง ๆ ไม่ใช่แค่เหลือบ แต่จ้องจริง ๆ ทำให้พายเล่นเกมพลาดบ่อยจนมีนแซว “แกเป็นอะไร หน้าแดงทั้งวันเลย มัวแต่แอบมองพี่เค้าเหรอ?” พายไม่ตอบ แต่ในใจยิ่งแน่วแน่ หลังเกมเสร็จ เป็นช่วงพักกินข้าวกลางวัน พายตัดสินใจแล้ว เขาจะไปขอคำแนะนำจากพี่คีร์ต ข้ออ้างคือ… ถามเรื่องการเลือกชมรม เพราะมีนบอกว่าพี่คีร์ตเป็นประธานชมรมหุ่นยนต์ พายถือขวดน้ำ เดินตรงไปที่ม้านั่งที่พี่คีร์ตนั่งคนเดียวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ “ส… สวัสดีครับพี่คีร์ต” พายพูดเสียงสั่น ยืนก้มหน้านิด ๆ คีร์ตเงยหน้าขึ้น สายตาคมจ้องเขาเหมือนเดิม “สวัสดี” เสียงทุ้มตอบสั้น ๆ พายกลืนน้ำลาย “ผม… ผมชื่อพายครับ ปีหนึ่งนิเทศฯ อยากถามพี่เรื่องชมรมหน่อยครับ ว่ามีชมรมไหนน่าสนใจบ้าง” คีร์ตยกคิ้วเล็กน้อย “ทำไมมาถามฉัน” พายหน้าแดง “เพราะ… ได้ยินว่าพี่เป็นประธานชมรมหุ่นยนต์ แล้วเก่งมากเลยครับ” คีร์ตนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มมุมปาก “นั่งสิ” เขาพูด แล้วเลื่อนตัวให้มีที่ว่างข้าง ๆ พายใจเต้นแรง รีบนั่งลงทันที ตัวชิดกับพี่คีร์ตนิด ๆ กลิ่นกาแฟและกลิ่นตัวผู้ชายลอยมาเตะจมูกอีกครั้ง “สนใจหุ่นยนต์เหรอ?” คีร์ตถาม สายตาจ้องหน้าเขาใกล้ ๆ พายส่ายหน้า “ไม่เชิงครับ แต่… อยากรู้จักพี่มากกว่านี้” คำพูดหลุดออกไปโดยไม่ตั้งใจ พายตกใจ รีบก้มหน้า “คือ… อยากรู้เรื่องชมรมจากพี่ครับ!” คีร์ตหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มทำให้พายขนลุก “น่ารักดี” คีร์ตพูดเบา ๆ แล้วยื่นแก้วกาแฟให้ “ดื่มมั้ย?” พายชะงัก “ด… ดื่มครับ” เขารับแก้วมา จิบตรงจุดที่พี่คีร์ตจิบไปเมื่อกี้ รสกาแฟขมปนหวาน ทำให้หัวใจเต้นแรง คีร์ตมองเขาจิบ แล้วพูดต่อ “ถ้าอยากรู้จักฉัน… ไม่ต้องอ้างเรื่องชมรมก็ได้” พายสำลักกาแฟทันที ไอคิก ๆ คีร์ตยกมือขึ้นตบหลังให้เบา ๆ มือใหญ่อุ่น ๆ สัมผัสแผ่นหลังผ่านเสื้อบาง “ระวังสิ” พายหน้าแดงจนแทบระเบิด “พี่… พี่รู้เหรอครับว่าผม…” คีร์ตยิ้ม “มองฉันทั้งวันตั้งแต่วันแรก แล้วยังกล้ามานั่งใกล้แบบนี้… คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ” พายก้มหน้า มือกำขวดน้ำแน่น แล้วจู่ ๆ คีร์ตก็ยื่นมือมาลูบผมเขาเบา ๆ “น้องพาย… ใช่มั้ย?” พายพยักหน้า ไม่กล้าสบตา “น่ารักดี” คีร์ตพูดอีกครั้ง แล้วลุกขึ้น “ไว้เจอกันใหม่นะ” ก่อนเดินจากไป ทิ้งพายนั่งตัวสั่นอยู่คนเดียว สัมผัสจากมือพี่คีร์ตยังหลงเหลืออยู่บนศีรษะ พายยกมือขึ้นแตะผมตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ ––– เย็นนั้น พายกลับหอด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่หยุด มีนแซวทั้งคืน “ได้คุยกับพี่เค้าแล้วเหรอ? หน้าแกบอกหมดเลย!” พายไม่ปฏิเสธ “พี่เค้า… ไม่เย็นชาเหมือนที่ทุกคนบอกเลย” แต่คืนนั้น เมื่อพายนอนคนเดียว ภาพของพี่คีร์ตยิ่งชัดเจนขึ้น มือใหญ่ที่ลูบผมเขา… เสียงทุ้มที่เรียกชื่อเขา… สายตาที่จ้องเขาจนร้อนผ่าว พายนอนกลิ้งไปมา ร่างกายร้อนวูบอีกครั้ง “พี่คีร์ต…” เขาพึมพำ มือเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มช้า ๆ ครั้งนี้ภาพในหัวชัดเจนกว่าเดิม เขานึกถึงตอนที่พี่คีร์ตจับแขนเขา ตบหลังเขา ลูบผมเขา ลองนึกภาพว่าถ้าพี่คีร์ตก้มลงจูบเขา… มือใหญ่ลูบไล้ลงมาที่ช่วงล่าง “อ๊า… พี่…” เสียงครางหลุดออกมาแรงขึ้น พายกัดปากแน่น มือเคลื่อนไหวเร็วขึ้น เขานึกถึงปากของพี่คีร์ตที่จิบกาแฟ… ลองนึกว่าถ้าปากนั้นมาจูบเขา ดูดเลียช่วงคอ ลงไปต่ำกว่า “พี่คีร์ต… อืม… แรงกว่านั้น…” ร่างกายเกร็งแน่น ความเสียวซ่านพุ่งทะยานแรงกว่าครั้งแรก เขาครางชื่อพี่คีร์ตซ้ำ ๆ จนน้ำตาไหล หลังจากปลดปล่อย เขานอนหอบหายใจ ตัวชุ่มเหงื่อ แต่ในใจรู้ดี… เขาอยากให้พี่คีร์ตเป็นคนสัมผัสเขาจริง ๆ ไม่ใช่แค่ในจินตนาการ ––– อีกฟากหนึ่ง ในหอพักของคีร์ต คีร์ตนอนอยู่บนเตียง มือถือโทรศัพท์ แต่ไม่ได้เล่นอะไร เขานึกถึงน้องตัวเล็กคนนั้น… พาย ใบหน้าสดใส แก้มแดง ๆ ตาโตที่มองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตอนที่นั่งใกล้ ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวน้องทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ “น่ารักเกินไปแล้ว…” คีร์ตพึมพำ แล้วมือของเขาเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มเช่นกัน เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานาน แต่แค่นึกถึงน้องพาย… ส่วนล่างของเขาก็แข็งตัวทันที คีร์ตปิดตา นึกภาพน้องพายนั่งข้างเขา แก้มแดง ๆ ลองนึกว่าถ้าเขาดึงน้องเข้ามาจูบ กอดรัดแน่น ลูบไล้ร่างเล็กนั้น “พาย…” เขาเรียกชื่อนั้นเบา ๆ ขณะที่มือเคลื่อนไหว ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่ว เขานึกถึงขาเรียวขาวที่เห็นวันนี้… อยากสัมผัส อยากกดร่างนั้นลงใต้ตัว “อืม…” เสียงครางทุ้มหลุดออกมา คีร์ตเกร็งตัวแน่น ปลดปล่อยออกมาอย่างหนักหน่วง หลังจากนั้น เขานอนมองเพดาน ยิ้มมุมปาก “น้องพาย… รอพี่หน่อยนะ” เขาคิดในใจ เพราะเขารู้แล้วว่า… เขาอยากครอบครองน้องคนนี้มากแค่ไหน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more