ตอนที่ 3 : คำเชิญในเงามืด

1340 Words

วันพุธของสัปดาห์ปฐมนิเทศ กิจกรรมวันนี้เป็นการแนะนำชมรมต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัย พายตื่นเต้นตั้งแต่เช้า เพราะจำได้ว่าพี่คีร์ตเป็นประธานชมรมหุ่นยนต์ เขาแต่งตัวเรียบร้อยแต่แฝงความเซ็กซี่เหมือนเดิม เสื้อแขนกุดสีเทาอ่อนที่รัดช่วงตัว โชว์แขนเรียวขาวกับไหล่เนียน กางเกงขาสั้นสีดำที่พอดีตัว ขาเรียวยาวเด่นชัด มีนแซวอีกตามเคย “วันนี้แกตั้งใจไปโชว์พี่คีร์ตเต็มที่เลยสิ ระวังพี่เค้าทนไม่ไหวจับแกกินซะก่อนนะ” พายหน้าแดง แต่ในใจแอบหวังลึก ๆ ––– ที่ลานชมรม มีบูธนับร้อยตั้งเรียงราย พายเดินตามกลุ่มคณะนิเทศฯ แต่สายตาแอบมองหาบูธชมรมหุ่นยนต์ตลอด ในที่สุดก็เจอ บูธใหญ่โต มีหุ่นยนต์ตัวจริงวางโชว์หลายตัว รุ่นพี่วิศวะกำลังอธิบายให้น้อง ๆ ฟัง และตรงกลางบูธ… พี่คีร์ตยืนอยู่ วันนี้เขาใส่เสื้อยืดสีเทาเข้มตัวรัดรูป โชว์กล้ามแขนและหน้าอกแน่นชัดเจน กางเกงยีนส์สีดำที่รัดช่วงขา ทำให้พายกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว คีร์ตกำลังคุยกับน้องวิศวะคนหนึ่ง สายตาคมกริบจ้องมองอย่างจริงจัง แต่จู่ ๆ สายตานั้นก็หันมา… สบตากับพายตรง ๆ พายตกใจ รีบหลบหลังมีน แต่คีร์ตยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นโบกเบา ๆ ให้ พายใจเต้นแรง รีบโบกตอบ หลังจากนั้น พายตัดสินใจเดินตรงไปที่บูธ “ส… สวัสดีครับพี่คีร์ต” เขาพูดเสียงสั่น ยืนก้มหน้านิด ๆ คีร์ตหันมามองเต็มตา “มาสนใจชมรมเหรอ” พายพยักหน้า “ครับ… อยากดูหุ่นยนต์ที่พี่ทำ” คีร์ตยิ้มกว้างขึ้นนิด “ตามมาสิ” เขาพาพายเดินไปที่มุมบูธที่มีหุ่นยนต์ตัวใหญ่กำลังเคลื่อนไหว คีร์ตอธิบายให้ฟังเสียงทุ้ม น้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความอ่อนโยน พายฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ติดตรงที่พี่คีร์ตยืนใกล้มาก กลิ่นกาแฟและกลิ่นตัวผู้ชายลอยมาเตะจมูกตลอด บางครั้งพี่คีร์ตยกแขนขึ้นชี้หุ่นยนต์ กล้ามแขนเกร็งชัดจนพายแอบมองไม่วางตา “เข้าใจมั้ย” คีร์ตถาม หันมามองใกล้ ๆ พายหน้าแดง “ค… ครับ เข้าใจ” (แต่จริง ๆ ไม่เข้าใจเลย) คีร์ตหัวเราะเบา ๆ “โกหกไม่เก่งเลยนะ น้องพาย” พายตกใจ “พี่รู้ได้ไงครับว่าผมโกหก” “หน้าแดงขนาดนี้” คีร์ตยื่นมือมาสัมผัสแก้มพายเบา ๆ นิ้วอุ่น ๆ ลูบไล้แก้มเนียน พายตัวสั่น สวนรอบ ๆ มีคนเยอะแต่เหมือนโลกทั้งใบมีแค่สองคน “พี่…” เขาพึมพำ คีร์ตถอนมือกลับ แต่สายตายังจ้องลึก “เย็นนี้ว่างมั้ย” พายชะงัก “ว… ว่างครับ” “มาดูฉันซ้อมหุ่นยนต์ที่ห้องปฏิบัติการหน่อยสิ คนเดียวเงา ๆ” คีร์ตพูดเสียงเบา “ฉันจะรอ” พายพยักหน้าทันที “ครับ! ผมไปแน่นอน” คีร์ตยิ้ม “ดี” แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ “ใส่เบอร์สิ เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นไป” พายมือสั่น ใส่เบอร์ตัวเองลงไป หลังจากนั้น คีร์ตส่งข้อความมาทันที: “ห้องแล็บตึกวิศวะ 3 ชั้น 4 ห้อง 402 เย็นหกโมง รออยู่นะ – คีร์ต” พายยิ้มไม่หยุดทั้งวัน ––– เย็นหกโมงตรง พายยืนอยู่หน้าห้อง 402 ตึกวิศวะ ตึกเงียบสงัดเพราะนักศึกษาส่วนใหญ่กลับหอแล้ว เขาสวมเส jacket บาง ๆ ทับเสื้อแขนกุด กลัวหนาว เคาะประตูเบา ๆ “เข้ามา” เสียงทุ้มดังจากข้างใน พายเปิดประตูเข้าไป ห้องกว้างใหญ่ เต็มไปด้วยอุปกรณ์หุ่นยนต์ โต๊ะทำงานยาว และคีร์ตนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง วันนี้เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำแขนสั้น กระดุมปลดสองเม็ด โชว์ช่วงอกแน่น “มานั่งสิ” คีร์ตชี้เก้าอี้ข้าง ๆ ตัวเอง พายเดินไปนั่ง ตัวชิดกันมาก คีร์ตเริ่มอธิบายการเขียนโค้ดควบคุมหุ่นยนต์ให้ฟัง มือใหญ่ชี้จอคอมพิวเตอร์ แต่พายแทบไม่ได้ฟังอะไร เขามัวแต่แอบมองใบหน้าคมเข้ม ริมฝีปากที่ขยับพูด คอระหงที่โชว์ชัด “น้องพาย” คีร์ตเรียกกะทันหัน พายสะดุ้ง “ค… ครับ” “ฟังอยู่เหรอ” คีร์ตยิ้มเจ้าเล่ห์ พายส่ายหน้า “ไม่… ไม่ค่อยเข้าใจครับ” คีร์ตหัวเราะ “แล้วมาทำอะไรที่นี่” พายหน้าแดงจัด “มา… มาหาพี่ครับ” คีร์ตนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องลึก แล้วจู่ ๆ เขายื่นมือมาจับคางพายยกขึ้นเบา ๆ “กล้าพูดแบบนี้… รู้มั้ยว่าฉันคิดอะไรอยู่” เสียงทุ้มต่ำลง พายตัวสั่น “คิด… คิดอะไรครับ” คีร์ตก้มหน้าเข้ามาใกล้ “อยากจูบแกมาตั้งแต่วันแรกแล้ว” พายหายใจติดขัด แล้วคีร์ตก็ก้มลง จูบปากเขาจริง ๆ ริมฝีปากอุ่น ๆ นุ่ม ๆ กดทับลงมาเบา ๆ ก่อน พายตาโต แต่ไม่ผลักไส เขาปิดตาลง ยอมให้พี่คีร์ตดูดเลียปากตัวเองช้า ๆ ลิ้นร้อนสอดเข้ามาในปาก พันกันอย่างแผ่วเบา “อืม…” เสียงครางแผ่วหลุดจากปากพาย คีร์ตจูบลึกขึ้น มือใหญ่ลูบเอวพายผ่านเสื้อ จูบนั้นยาวนานจนพายหอบหายใจ เมื่อถอนออก คีร์ตมองหน้าเขา “หวานดี” พายหน้าแดงจนแทบระเบิด “พี่… พี่ทำผมน๊อคเลย” คีร์ตยิ้ม “อยากทำมากกว่านี้ แต่กลัวน้องกลัว” พายส่ายหน้า “ไม่กลัวครับ… อยากให้พี่ทำ” คีร์ตตาเข้มขึ้น “ระวังนะ พูดแบบนี้ฉันหยุดไม่ได้” แล้วเขาดึงพายเข้ามาจูบอีกครั้ง แรงขึ้น มือใหญ่ลูบไล้ลงไปที่ต้นขาเรียว สัมผัสผิวเนียนใต้ขาสั้น พายครางในลำคอ มือจับไหล่กว้างของคีร์ตแน่น แต่จู่ ๆ เสียงฝีเท้าดังจากทางเดิน คีร์ตถอนจูบออกทันที ดึงพายไปนั่งตรงปก มีรุ่นพี่วิศวะคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา “พี่คีร์ต ผมลืมของ” คีร์ตตอบเสียงนิ่ง “เอาไปเลย” หลังจากคนนั้นไป คีร์ตหันกลับมา “เย็นนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวฉันพาน้องกลับหอ” พายพยักหน้า แต่ในใจเสียดาย คีร์ตพาพายเดินกลับหอ ระหว่างทางจับมือกันเบา ๆ ถึงหน้าหอ คีร์ตก้มลงจูบหน้าผาก “ฝันดีนะ น้องพาย” พายยิ้ม “ฝันดีครับพี่” ––– คืนนั้น พายนอนไม่ได้เลย ปากยังบวมนิด ๆ จากจูบของพี่คีร์ต รสชาติในปากยังหลงเหลือ เขานอนกลิ้งไปมา ร่างกายร้อนผ่าว “พี่คีร์ต…” เขาพึมพำ มือเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่ม ครั้งนี้ภาพชัดเจนสุด เขานึกถึงจูบนั้น ลิ้นที่พันกัน มือที่ลูบต้นขา ลองนึกว่าถ้าพี่คีร์ตไม่หยุด มือใหญ่นั้นลูบขึ้นไปสูงกว่านั้น จับส่วนที่กำลังแข็งตัวของเขา “อ๊า… พี่… จับผมสิ” พายครางเสียงดัง มือเคลื่อนไหวเร็ว นึกภาพคีร์ตกดเขาแนบโต๊ะ ถอดเสื้อเขา อมห***มขาวเนียน “พี่… อืม… ดูดแรง ๆ” ความเสียวซ่านพุ่งทะยาน เขาเกร็งตัวแน่น น้ำตาไหลพราก ปลดปล่อยออกมาอย่างหนักหน่วง ชื่อพี่คีร์ตหลุดจากปากซ้ำ ๆ หลังจากนั้น เขานอนหอบ หัวใจเต้นแรง แต่ยังไม่พอ เขาอยากให้พี่คีร์ตมาทำจริง ๆ ––– อีกด้าน ในห้องพักของคีร์ต คีร์ตนั่งอยู่บนเตียง มือถือโทรศัพท์ เปิดดูรูปที่แอบถ่ายพายตอนบูธวันนี้ รอยยิ้มสดใส ขาเรียว เอวคอด “น่ารักเกิน…” เขาพึมพำ ส่วนล่างแข็งตัวตั้งแต่คิดถึงจูบเมื่อกี้ คีร์ตถอดเสื้อออก นอนลง มือเลื่อนลงไปจับตัวเอง นึกถึงปากนุ่มของพาย เสียงครางแผ่วเบา ลองนึกว่าถ้าเขาดึงกางเกงน้องลง อมส่วนนั้นของพาย “พาย… อืม…” เขาครางชื่อน้องเบา ๆ มือเคลื่อนไหวแรง นึกภาพร่างเล็กขาวเนียนใต้ตัวเขา ร้องครางชื่อเขา คีร์ตเกร็งตัว ปลดปล่อยออกมาพุ่งแรง หอบหายใจหนัก แล้วยิ้ม “เร็ว ๆ นี้… ฉันจะทำให้แกเป็นของฉันจริง ๆ” เขาคิดในใจ ก่อนหลับไปด้วยความสุข

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more