İnsan yanlızlıga alıştıgını sanırmış meger... Ama hep bi şekilde görüştügü, konuştugu insanları bu yanlızlıga dahil etmezlermiş...
Bende hep yanlızım dedigimde, yanımdan hiç ayrılmayan adamın beni asla yanlız bırakmadıgını anlayamıyormuşum... Agladıgımda, güldügümde, dayak yedigimde hep o vardı yanımda... Kan bagı olmayan abim... Arkadaşım, dostum...
Peki ya şimdi... Karşımdaki adam bana hep şevkatle yaklaşan adamsa, ben neden bu kadar bitik hissediyorum kendimi...
Şaşkınlıktan açık agzımı zar zor kapatıp tekrar dizleri üzerine yıgılan adama baktım... Söyleyecekti, bana verecegi isimler tüm herşeyi çözecekti... Tabii ölmeseydi...
" Sen ne bok yedin " diye bagırdım boş depoda... Hayatım bu kadar berbat olmak zorundamıydı... Şimdi napıcaktım ben. Nasıl ögrenecektim gerçekleri...
" Kati
