Karşımda tüm karanlığıyla duran adam, üzerindeki ceketin düğmesini açarak bana doğru gelmeye başladı...Arkasında bizim gibi dört iri yarı koruma vardı...
Korkudan mı, yoksa başka bişeyden mi bilmem midemden acı bir tat geldi ağzıma...
"A-Ali napıcaz..."
"Korkma...Ben yanındayım...Sakın korkma..." derken bana dahada yaklaşıp, iki yanımızda tetikte bekleyen korumalara sakin olmaları için bir işaret verdi...
Burağın babası demeye bile iğrendiğim adam, bize on onbeş adım kala korumalarını durdurup tek başına karşımızda durdu...
Önce yanımızdaki adamları, sonrada Aliyi tepeden tırnağa süzerken sonunda gözleri bende durdu...Yüz mimiklerinden hiç bir duygusunu anlayamazken, Aliye biraz daha sokuldum..
"Enişte...Burak yolda...Lütfen bir delilik yapma..." diyen Aliye belli belirsiz gülümserk
