Tahimik ang gabi sa penthouse.
Ang tanging tunog ay ang banayad na patak ng ulan sa mga bintana.
Sa gitna ng kalmadong iyon, nakaupo si Aurora sa harap ng mesa, may hawak na lumang pendant — ang tanging naiwan ng kanyang anak.
Ang pendant ay may maliit na larawan sa loob — isang batang may maamong ngiti at mga matang gaya ng sa ama.
Sa bawat sulyap niya rito, parang bumabalik ang bawat sigaw, bawat paghingi ng saklolo, bawat “Mama!” na hindi niya nasagot sa tamang oras.
⸻
Whispers of the Past
“Mommy, when I grow up, I’ll be strong like you.”
Naririnig pa niya ang boses ng anak sa kanyang isip — malinaw, masigla, buhay.
Ngunit ang alaala ay mabilis ding nauupos sa isip niya gaya ng kandilang nauubos sa hangin.
Huminga siya nang malalim, pinilit pigilan ang panginginig ng kanyang k
