สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย

ตอนที่ 16 อุบัติเหตุในห้องน้ำ

ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์ลอยกรุ่นพวยพุ่งขึ้นจากผิวน้ำที่หมุนวนอย่างเป็นจังหวะ ปกคลุมทั่วทั้งโถงห้องน้ำปีกตะวันตกจนดูเหมือนสรวงสวรรค์ที่ซ่อนตัวอยู่กลางนรกหินทมิฬ แสงสว่างสีครามเรืองรองที่ลอดผ่านมวลน้ำใสกระจ่างสะท้อนเข้ากับผนังหินบะซอลต์ขัดเงา เกิดเป็นลวดลายพริ้วไหวราวกับระลอกคลื่นที่เต้นระบำอยู่บนสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมระรื่นจากดอกพฤกษาแสงจันทร์ที่เกรซนำมาประดับไว้เริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ กลิ่นวนิลาอ่อนๆ ผสมกับไม้หอมโบราณแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท ขับไล่ความตึงเครียดที่สะสมมานานหลายวันให้จางหายไป

เกรซ แอนเดอร์สัน ยืนนิ่งอยู่ข้างขอบอ่างจากุซซี่หินภูเขาไฟขนาดยักษ์ ร่างกายของเธอบัดนี้หนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นฉุดรั้งไว้ทุกครั้งที่ขยับเขยื้อน ความเหนื่อยล้าสะสมจากการคุมไซต์งานติดต่อกันมาหลายราตรี ทั้งการมุดลงไปสำรวจฐานรากที่เน่าเฟะ และการควบคุมเจ้าเซฟให้สลักหินแกรนิตอย่างประณีต ทำให้กล้ามเนื้อตามหัวไหล่และแผ่นหลังของเธอแข็งเกร็งจนแทบจะกลายเป็นหินตามปราสาทแห่งนี้ไปเสียแล้ว

"แค่การทดสอบระบบ... ใช่ ฉันในฐานะวิศวกรและสถาปนิกควบคุมงาน จำเป็นต้องตรวจสอบประสิทธิภาพของวารีบำบัดด้วยตัวเองเป็นคนแรก เพื่อความปลอดภัยของท่านจอมมาร" เกรซพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยขณะพยายามหาข้ออ้างที่ฟังดูเป็นวิชาชีพที่สุดให้กับความต้องการส่วนตัวของเธอ

นัยน์ตาสีฟ้าของเธอกวาดมองไปที่ประตูหินทมิฬที่ปิดสนิท เธอรู้ดีว่านี่คือห้องน้ำส่วนตัวของไคเซอร์ แต่จากตารางงานที่เธอสืบมา จอมมารควรจะยังติดพันอยู่กับการเจรจายุติข้อพิพาทของเหล่าขุนพลปีศาจที่ปีกตะวันออกอีกอย่างน้อยสองชั่วโมง มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปื้อนฝุ่นปูนและคราบเขม่าออกทีละชิ้น ชุดกระโปรงที่เคยขาวสะอาดซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีเทาหม่นหลุดร่วงลงสู่พื้นหินทรายกันลื่น เผยให้เห็นเรือนร่างที่ขาวนวลราวกับสลักจากหยกชั้นเลิศ ผิวพรรณของเธอขาวละเอียดและผุดผ่องยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เมื่อต้องแสงสีครามจากใต้อ่างน้ำ

เกรซก้าวเท้าลงสู่ผิวน้ำที่อุ่นจัด อุณหภูมิ 41.5 องศาเซลเซียสที่เธอคำนวณไว้ทำงานได้ดีเยี่ยม สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วเท้าแตะต้องน้ำทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่แล่นปราดขึ้นสู่กระดูกสันหลัง เธอค่อยๆ หย่อนกายลงสู่บ่อหินสีนิลช้าๆ จนมวลน้ำอุ่นโอบล้อมทั่วเรือนร่างที่บอบบาง

"อา... สวรรค์ชั้นเจ็ดมันเป็นแบบนี้นี่เอง" เกรซครางออกมาเบาๆ พลางเอนหลังพิงขอบอ่างที่สลักโค้งมนรับกับส่วนเว้าโค้งของสรีระอย่างพอดิบพอดี

เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มผลึกมานาที่ขอบอ่างเพื่อเปิดระบบหัวพ่นน้ำวน ทันใดนั้น กระแสน้ำแรงดันสูงสิบสองจุดที่ผสมอากาศจนกลายเป็นฟองขนาดเล็กละเอียดก็พุ่งเข้าปะทะกับจุดตึงเครียดตามร่างกาย แรงดันน้ำที่สม่ำเสมอทำหน้าที่เหมือนนิ้วมือของหมอนวดฝีมือดีที่ค่อยๆ บรรจงคลึงเค้นไปตามเส้นชีพจรเวทมนตร์และกล้ามเนื้อที่อ่อนล้า เกรซหยิบฟองสบู่เวทมนตร์สกัดจากเกสรดอกไม้ที่เธอแอบเตรียมไว้โปรยลงไปในน้ำ เพียงชั่วพริบตา ฟองสีขาวหนานุ่มดุจปุยเมฆก็ปกคลุมทั่วพื้นผิวน้ำจนเห็นเพียงไหล่บางและคอระหงที่พ้นน้ำขึ้นมา

ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอสะท้อนแสงไฟสีครามดูงดงามและเปราะบางอย่างน่าหลงใหล แขนเรียวพาดอยู่บนขอบอ่างหินอย่างหมดแรง เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้ง ไอน้ำและความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงน้ำไหลวนขับกล่อมให้สถาปนิกสาวผู้บ้างานเข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งความสุขล้ำ เธอหลับตาลงอย่างวางใจ โดยไม่รู้เลยว่าความเคยชินของเจ้าของสถานที่กำลังจะนำพาอุบัติเหตุครั้งใหญ่มาถึงตัว

ในอีกด้านหนึ่งของปราสาท ไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส เดินลงมาจากโถงประชุมด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวจากการทุ่มเถียงกับเหล่าขุนนางหัวโบราณ จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ไม่เคยต้องรอคอยใคร และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เคยต้องขออนุญาตใครในการเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของตนเอง สำหรับเขา ปราสาทแห่งนี้คืออวัยวะส่วนหนึ่งของเขา และห้องน้ำปีกตะวันตกนี้ก็คือสถานที่เดียวที่เขาใช้ชำระล้างความก้าวร้าวมาตลอดหลายศตวรรษ

ฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงก้าวเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินหินโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก ไคเซอร์ไม่ได้ยินเสียงน้ำที่กำลังหมุนวนเนื่องจากกำแพงหินที่เกรซบุใหม่ด้วยฉนวนกันเสียงเวทมนตร์นั้นทำงานได้ดีเกินไป เขาเอื้อมมือไปผลักประตูหินออกด้วยความเคยชินที่ฝังรากลึก โดยไม่ได้คิดจะเคาะประตูหรือส่งสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น เพราะในจิตใต้สำนึกของเขา ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าย่างกรายเข้ามาในที่แห่งนี้หากไม่ได้รับอนุญาต

ปัง! ประตูหินเหวี่ยงออกอย่างแรง ไคเซอร์ก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยไอน้ำสีขาวนวลทันที โดยที่ยังไม่ได้แม้แต่จะถอดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์สีดำทมิฬออก

เสียงประตูที่กระแทกเข้ากับผนังหินทำเอาเกรซสะดุ้งสุดตัวจนน้ำในอ่างกระเพื่อมเป็นวงกว้าง เธอลืมตาโพลงด้วยความตกใจและพบกับร่างสูงใหญ่กำยำที่ยืนตระหง่านอยู่ขอบอ่าง ไคเซอร์เองก็ชะงักงันไปราวกับถูกคำสาปกลายเป็นหิน นัยน์ตาสีแดงฉานที่เคยดุดันกลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง สายตาของเขาจ้องตรงไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ท่ามกลางฟองสบู่สีขาวโพลน

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องน้ำในชั่วอึดใจ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือไม่ถึงสองเมตร ไคเซอร์เห็นผิวพรรณที่เปียกชื้นของเกรซสะท้อนแสงไฟดูนวลเนียนประดุจไข่มุก เม็ดเหงื่อเล็กๆ ที่เกาะอยู่ตามไรผมและไหปลาร้าของเธอทำให้หัวใจของจอมมารที่เคยเย็นชาเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดของเขาเริ่มมีสีแดงซ่านลามไปถึงใบหู แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นไหวด้วยความขัดเขินที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนในชีวิตร้อยปี

"ท... ท่าน! เข้ามาได้ยังไง! ออกไปเดี๋ยวนี้!" เกรซกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่หลงทิศทาง ใบหน้าของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าเลือดมังกร เธอรีบมุดตัวลงใต้ฟองสบู่สีขาวจนเกือบจะมิดจมูก ความอับอายพุ่งทะลุปรอทจนเธออยากจะร่ายเวทมนตร์ระเบิดตัวเองให้หายไปจากตรงนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ไคเซอร์ยืนอึ้ง มือที่กำลังจะถอดเข็มขัดอาวุธค้างอยู่ในอากาศ สมองของเขารวนเรจนประมวลผลไม่ถูก

"ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ... เจ้า... ทำไมเจ้าไม่ล็อคประตู!"

"ที่นี่มันไม่มีกลอน! ท่านไม่ได้สั่งให้ทำกลอนนี่!" เกรซโต้กลับเสียงอู้อี้จากใต้ฟองน้ำ ความเขินอายทำเอาเธอหลงลืมความกลัวในอำนาจของเขาไปสิ้น

ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังวิกฤตถึงขีดสุด เจ้าเซฟ มิมิคในร่างโลหะนิลที่ได้รับคำสั่งให้เฝ้าดูความปลอดภัยของเจ้านายก็ตื่นขึ้นจากโหมดพักผ่อน มันเห็น "ชายร่างยักษ์" กำลังยืนจ้องมองเจ้านายที่รักของมันในสภาพที่ดูคุกคามตามการตีความของปีศาจหีบ และทำให้เกรซต้องกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมานใจ

กริ๊ก! แกรง! เจ้าเซฟงอกขากลโลหะหกข้างที่แข็งแกร่งออกมา พุ่งตัวออกจากมุมมืดหลังต้นไม้เวทมนตร์ด้วยความเร็วปานสายฟ้า มันกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศก่อนจะอ้าฝาหีบโลหะที่สร้างจากเหล็กไหลออกกว้าง แล้วงับเข้าที่หน้าแข้งที่สวมเกราะสนับขาของไคเซอร์เต็มแรงดัง ฉับ! "โอ๊ย! เจ้ามิมิคบ้า!" ไคเซอร์ร้องออกมาด้วยความตกใจมากกว่าความเจ็บปวด แรงงับของเจ้าเซฟนั้นมหาศาลจนเกราะเหล็กกล้าบุบลงไปเป็นรอยฟันหีบ

เจ้าเซฟไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันสะบัดตัวดึงขาไคเซอร์ พลางส่งเสียงขู่ในลำคอโลหะ แคร่กๆๆ เพื่อขับไล่ผู้บุกรุก ไคเซอร์ที่กำลังเสียอาการและทำตัวไม่ถูกอยู่แล้ว เมื่อถูกโจมตีซ้ำเติมจึงรีบหันหลังกลับทันทีด้วยท่าทางลนลานอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน

"ข้า... ข้าจะไปรอที่โถง! เจ้า... เจ้าอาบให้เสร็จเร็วๆ เข้าเล่า!" จอมมารผู้เกรียงไกรรีบก้าวเท้าออกจากห้องน้ำด้วยฝีเท้าที่ก้าวยาวและรวดเร็วราวกับกำลังหนีทัพ ทิ้งให้เกรซนั่งอยู่ในอ่างจากุซซี่ที่บัดนี้เหลือเพียงเสียงฟองสบู่แตกตัวเบาๆ กับเสียง กริ๊กๆ ของเจ้าเซฟที่ยืดอกโลหะอย่างภาคภูมิใจอยู่ที่หน้าประตูเหมือนจะบอกว่า "ศัตรูถูกขับไล่ไปแล้วนายหญิง!"

เกรซซบหน้าลงกับขอบอ่างหินภูเขาไฟ พลางทุบน้ำเบาๆ ด้วยความอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"ไอ้จอมมารบ้า... ไอ้บ้านนอก! ใครเขาเดินเข้าห้องน้ำแบบนี้กัน!" เธอพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา ขณะที่ความร้อนของน้ำอุ่นดูจะพ่ายแพ้ต่ออุณหภูมิความร้อนบนใบหน้าของเธอที่พุ่งสูงจนแทบจะเดือดตามระบบเซ็นเซอร์มานา