“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่ พี่เรศ” เสียงของสายป่านที่เพิ่งลงมาจากรถทำให้กลุ่มที่หัวเราะกันอย่างสนุกสนานหยุดกึ่ก…
สายป่านมีสีหน้าเก้อเขินเมื่อทุกคนมองมาไม่เว้นแม้แต่เด็กน้อยที่เธอเกลียดชัง
“นั่นลูกของเราใช่มั้ยคะรุติ” เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ๆ ยื่นมือออกไปคล้ายจะขออุ้ม…เด็กน้อยที่เธอไม่เคยเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด “มาหาแม่มา”
นรุติกอดลูกของตัวเองแน่น..เขารู้สึกระแวงเมียตีทะเบียนของตัวเองตลอดเวลาที่นาระอยู่ที่บ้านนั้น สายป่านไม่เคยมาหาลูกสักครั้งตั้งแต่เฟบบริก้าออกจากบ้านไป เป็นเขาที่เลี้ยงลูกเองอยู่ในห้องด้านล่างร่วมกับแม่บ้าน ตอนออกต่างจังหวัดสองวันก็ฝากเหล่าคุณป้าไว้ก่อนแต่ถ้าออกไปนานเขาจะเอาลูกมาฝากแม่วาสที่บ้านใหญ่..ไม่มีใครแปลกใจสักนิดที่สายป่านจะไม่รู้จักลูกเลี้ยงของตัวเอง
ตาสีฟ้ามองผู้หญิงที่บอกว่าเป็นแม่อย่างไม่ละสายตา..ไม่ส่งมือไปหา ไม่ให้อุ้มเพราะนาระไม่รู้จัก เด็กน้อยสะบัดหน้าหนีท
