สายใยรักสองหัวใจ

สัญญานั้น

'ถ้าเธอตกลงฉันจะจ่ายให้เธอสิบล้านบาท ก้อนแรกจะให้ก่อนเจ็ดล้านเพื่อไปไถ่ที่ดินของเธอและอีกสามล้านบาทเมื่อเธอทำงานเสร็จมีแค่ฉันที่ช่วยเธอได้'

เฟบ...หันหลังไปมอง 'แม่' ที่กำลังโบกมือไล่เธอให้รีบกดกริ่ง มือขาวบางยกขึ้นกดปุ่มตามความจำเป็นของตัวเองและทางเลือกสุดท้ายที่จะทำให้เธอและแม่มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ปิ้งป่อง!!! ปิ้งป่อง!!!!

เพียงแค่สองนาทีก็มีชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีวิ่งมาเปิดประตูบ้าน ด้านหลังของชายคนนั้นคือคุณผู้หญิงที่ให้นามบัตรไว้กับเธอ

เฟบจำรอยยิ้มนั้นได้ รอยยิ้มสมใจจากอะไรสักอย่างแต่เมื่อหันมามองดูตัวเอง 'เฟบไม่ดีใจเลยสักนิด'

"มาแล้วเหรอสาวน้อยอุ้มบุญของฉัน"

--++++---++++++++------

สองคนแม่ลูกเดินตามคุณผู้หญิงของบ้านไปถึงห้องรับแขกที่ตอนนี้มีผู้ชายใส่สูทหนึ่งคนกับผู้หญิงสวยอีกหนึ่งคนซึ่งเฟบและแม่ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคือใคร เจ้าของบ้านผายมือเชื้อเชิญให้คู่แม่ลูกนั่งลงตรงกันข้าม ครู่เดียวก็มีแม่บ้านนำน้ำมาเสิร์ฟให้ เฟบบริก้าเอ่ยขอบคุณอย่างน่ารัก

“มาถึงที่นี่ก็สรุปได้ว่าตกลงแล้วสินะ” สายป่านยิ้มและจิบน้ำ “ฉันดีใจที่เธอคิดได้..ฉันจึงให้ทนายร่างสัญญาเอาไว้” หยิบกระดาษสองแผ่นที่มีลายลักษณ์อักษรและลายเซ็นต์ของผู้ว่าจ้าง ทนาย อีกทั้งยังมีพยานร่วมคือผู้หญิงคนนั้น กระดาษสัญญาที่ดูเหมือนเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรถูกส่งให้สองแม่ลูกดู ทุกอย่างถูกเตรียมไว้หมดแล้ว..เมื่อคิดถึงสิ่งที่จะได้จากบ้านสามีถ้าเธอมีลูกได้สำเร็จก็ทำให้สายป่านลอบยิ้ม พี่นเรศพี่ชายของรุติมีหลานเป็นผู้หญิงสองคนได้คนละยี่สิบล้านจากคุณย่าและที่ดินอีกคนละสิบไร่จากคุณปู่ น้องนรินทร์น้องของรุติมีลูกสาวหนึ่งคนได้เงินยี่สิบล้านและที่ดินต่างจังหวัดอีกสิบไร่ ถ้าเธอมีลูกอุ้มบุญแต่บอกพวกเขาว่าเป็นลูกของเธอเองยิ่งเป็นผู้ชายด้วย….หึหึ ต้องมากกว่ายี่สิบล้านแน่ๆ

เฟบบริก้าอ่านทุกถ้อยคำในกระดาษร่างสัญญาด้วยหัวใจที่หนักอึ้งหากเธอและแม่อุ้มท้องหนี เธอจะไม่เพียงแค่โดนจับแต่เธอจะถูกปรับเป็นเงินถึงห้าสิบล้านบาทหากจะให้กล่าวถึงความเป็นจริงเธอก็ไม่มีปัญญาที่จะหาเงินมาจ่ายค่าปรับนี้แน่ๆ อยู่แล้ว มันคงจะเคยมีคนทำแน่ๆ คุณสายป่านจึงต้องกันไว้ก่อน ‘คุณเขาคงอยากมีลูกมากจริงๆ’ ใช่รึเปล่าเมื่อคิดว่าเพียงแค่ให้อีกฝ่ายยืมใช้ท้องของเธอเพื่อฝากเด็กน้อย ทั้งได้เงินและได้ช่วยคนที่อยากมีลูก เฟบบริก้าจึงตัดสินใจเซ็นต์ชื่อลงไป

จากคำที่ทนายบอกออกมาว่าเมื่อเซ็นต์ชื่อแล้วสัญญานี้มีจะผลทันที แน่นอนว่ามันคือการว่าจ้างที่มีค่าตอบแทนที่สูงมาก ดังนั้นเธอจะต้องอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้จนกว่าเธอจะตั้งท้อง เขาพูดออกมาตรงๆ ว่ากลัวทางเฟบบริก้าหลบหนีหลังจากที่ได้รับเงินเจ็ดล้านจากสายป่านแล้วหลังจากที่ได้ตกลงกันก่อนหน้า

ซึ่งสองแม่ลูกก็ได้ให้คำสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหนอย่างแน่นอน เฟบบริก้าก้มอ่านรายละเอียดในมืออีกครั้งก่อนจะส่งเอกสารนั้นให้แก่คุณสายป่านเจ้าของงาน

**ในกระดาษแผ่นนั้น

สัญญาจ้างอุ้มบุญ

ว่าด้วยการที่นางสาวสายป่าน เจตวิท อายุ32ปี เลขประจำตัวบัตรประชาชนเลขที่ 5-7667-xxxxxx บ้านเลขที่ 45 หมู่บ้านcv อ.เมือง จ.นxx มีสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง จึงได้ทำการว่าจ้าง นางสาวเฟบบริก้า ลุซ อายุ19ปี เลขประจำตัวบัตรประชาชนเลขที่ 7-68668-xxx บ้านเลขที่ 5 หมู่3 อ.gg จ.นxx เพื่อตั้งครรภ์แทนเป็นจำนวนเงินสิบล้านบาท ถ้าหากนางสาวเฟลบริก้าตั้งครรภ์จนคลอดบุตรแล้วเสร็จเมื่อใดขอให้นางสาวเฟบบริก้า ลุซ ออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที

เงินก้อนแรกที่นางสาวเฟบบริก้า ลุซ จะได้รับมีจำนวนเจ็ดล้านบาทในวันที่ลงชื่อเซ็นต์สัญญา และอีกสามล้านบาทจะได้รับเมื่อการว่าจ้างสิ้นสุดลงหรือวันที่นางสาวเฟบบริก้าออกจากบ้านไป

**หากนางสาวเฟบบริก้าได้ทำการผิดข้อตกลงโดยการเอาเด็กน้อยอุ้มบุญหลบหนีไป..อนุญาติให้ออกหมายจับได้ทันทีพร้อมเงินค่าเสียหายห้าสิบล้านบาท

ลงชื่อ..สายป่าน เจตวิท (ผู้จ้าง)

ลงชื่อ..เฟบบริก้า ลุซ (ผู้อุ้มบุญ)

ลงชื่อ..นางแก้ว..สีใส (พยาน)

ลงชื่อ..อคิรา..สะหวัง (ทนาย)

สายป่านหยิบเอกสารสองใบมาตรวจจนครบจึงส่งให้เฟบบริก้าหนึ่งใบและเธอเก็บไว้หนึ่งใบ พร้อมกับกล่าวว่า “เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปเอาเงินมาให้เจ็ดล้านบาทและเฟบบริก้าต้องอยู่กับฉันที่นี่เพื่อเตรียมตัวหวังว่าแม่มณีจะเข้าใจนะ”

“เข้าใจค่ะคุณป่าน” แม่มณีพยักหน้า มองสายป่านเดินขึ้นไปด้านบนพร้อมกับเอกสารฉบับนั้น “ดูแลตัวเองดีๆ นะเฟบมีอะไรด่วนก็ให้โทรหาแม่” แม่มณีส่งโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอให้ลูกสาว “เดี๋ยวแม่จะออกไปซื้อเครื่องใหม่แล้วโทรมาหาลูกก่อนนะ”

“จ่ะแม่” เฟบบริก้ากอดแม่ตัวเองจนน้ำตาซึม เธอมองป้าแม่บ้านที่มองมาที่เธอพร้อมกับทำน้ำตาซึมไปด้วย

“แม่มณีอย่าห่วงเลยเดี๋ยวฉันจะช่วยดูแลลูกสาวให้” ป้าแม่บ้านยิ้ม “เรียกป้าว่าป้านงก็ได้นะหนูเฟบ”

“ค่ะป้านง” เฟบบริก้ายิ้ม อย่างน้อยก็ยังมีคนใจดีอยู่ในบ้านนี้ที่เธอยังปรึกษาพูดคุยได้..คงจะไม่เหงาเกินไปนัก

นานนับสิบนาทีกว่าสายป่านจะเดินลงมาด้านล่าง เหตุเพราะเธอมัวแต่นั่งกอดเงินที่เธอได้มาจากการออดอ้อนสามีมานับสิบปีอย่างหวงแหนแต่เมื่อคิดว่ามันจะมากมายกว่านี้อีกสิบเท่าถึงได้ยอมผละจากมันแล้วเดินลงมา แสร้งทำหน้าว่าไม่เสียดาย

“นี่เงินเจ็ดล้าน” ส่งเงินให้แม่มณีที่รีบเก็บไปใส่กระเป๋าไว้ “เฟบบริก้าจะต้องไปพักอยู่ในห้องพักคนงานที่นั่นมีแม่บ้าน คนสวน คนรถไม่ต้องกลัวเพราะทุกคนที่นี่ไว้ใจได้ และระหว่างที่สามีฉันอยู่บ้านไม่ต้องออกมาด้านนอก หน้าที่ของเธอคือรอท้องอย่างเดียว แค่ดูแลตัวเองดีๆ กินอาหารแบบเดียวกับฉันและอีกสองอาทิตย์เราจะไปตรวจร่างกายทันที”

คนฟังอย่างเฟบบริก้าเสียววาบอย่างนึกกลัว ซึ่งคงเป็นกิริยาของคนไม่เคยมีลูกแบบเธอ ‘แต่ก็ต้องทำใจยอมรับมันเพราะเธอเลือกเอง’