Chapter 1
1028 Words
(Yve's POV)
"Mommy" sigaw ng anak kong si Nathalie.
"Look at this, Mom" sabay pakita niya sa akin ng kanyang painting.
"Wow, Eso es hermoso" (that's beautiful) papuri ko sa painting ng anak.
She is now 5 years old and she resembled me a lot especially when I am at her age.
When I got home from the hotel that night, naabutan ko si Kira sa salas ng bahay namin with my mom and dad.
(flashback)
" Oh my god Yve, where have you been? Hinanap kita kagabi at tawag ng tawag ako sayo" sabi ni Kira habang yakap ako.
" Nathalia" sabay lapit ni mommy at yakap sa akin. " I'm so worried hija. Hindi mo sinasagot ang tawag Namin" iyak na sabi ni mommy.
"I'm sorry mom, dad. I'm sorry " Yun lang Ang nasabi ko habang humagulgol ng iyak.
Lumapit si dad sa amin at yumakap na rin sa akin. "What happened Nathalie?" Tanong ni daddy sakin.
Umupo muna kami sa sofa habang nanginginig naman ang mga kamay ko. Hinawakan ni mommy ang kamay ko habang hinagod naman ni Kira ang likod ko.
"So, what happened last night ?" tanong ni daddy. " I..I don't know what really happened but I found myself with a man in a hotel room" pagkasabi ko nun humagulgol na ako ng iyak.
" I'm sorry mom, dad I did a stupid thing" niyakap naman ako ni mommy at daddy.
Habang si Kira ay nakaluhod sa harapan ko at umiiyak "I'm sorry Yve, Its my fault. I'm the one who brought you to that club. I'm really sorry it's my fault" humagulgol na nang iyak si Kira.
"Kira it's not your fault I'm the one who did a stupid thing".
"Do you know the guy you slept with Nathalia?" tanong ni daddy sa akin.
"No dad I don't know him " iyak kung sagot sa daddy. " I woke up all alone in the hotel room". napabuntong hininga si daddy.
Hindi ako lumalabas sa kwarto ng ilang linggo.
Nagmumukmok lang ako doon. Kumakain ako pero hanggang tatlong subo lang din.
Gabi-gabi akong umiiyak dahil naaalala ko ang gabing yun. Nag aalala na rin Sina mommy at daddy sa akin. Naaawa din naman ako sa mga magulang ko na sobrang nag-aalala kaya nga napagpasiyahan ko na rin na ayusin ang sarili ko. Lumalabas na ako ng kwarto at tumanggap ulit ako ng mga photoshoot. Nakakapag usap na ulit kami ni Kira pero iniiwasan niya ang mga bagay na makapagpapaalala sa akin sa gabing iyon.
Sa mga linggong lumipas, mas lalo akong kinabahan dahil hindi na ako dinadatnan ng dalaw ko. Hanggang sa isang araw, nasa shoot ako noon para sa isang luxury brand na imomodel ko bigla nalang akong nahilo at nahimatay.
Dinala nila ako sa hospital at doon ko nalaman na buntis ako. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko dahil sa nalaman.
(flashback)
" Doc, how's my daughter" tanong ni mommy sa doctor.
" Your daughter's fine Madame" "it is just normal for a pregnant woman".
" What do you mean?" tanong ni dad.
" She is six weeks pregnant. Congratulations!" Sabi ni doc.
Para akong nabingi sa oras na iyon. Tumulo na ang luha sa aking mga mata at agad naman akong nilapitan ng mga magulang ko at niyakap habang umiiyak.
"Mommy" sabay hagulgol ng iyak.
"Shhh.. it's going to be fine sweetie" pag tahan ni mommy sa akin.
"Don't worry hija we are here for you. We will raise that angel sweetie" Sabi ni daddy sa akin.
Kahit kailan hindi ko naisip na ipa-abort ang baby ko dahil lang sa nagyari sa amin ng daddy niya na hindi ko man lang alam ang pagkatao nito kahit pangalan hindi ko alam. Hindi iyon sapat na dahilan upang ipalaglag ang baby na nasa sinapupunan ko. I will never do that.
Ang masakit lang sa akin ay may mga pagkakataong tinatanong niya ako tungkol sa papa niya at wala man lang akong maisagot sa kanya.
" You're such an artist, wow you make mommy proud already baby" Sabi ko kanya habang hinahalikan ang chubby cheeks niya.
Marunong at nakakaintindi siya nang konting tagalog. Nasa tabi kami nang pool ngayon nagtatrabaho ako through my laptop at si Nathalie naman ay nagpipainting.
"Hi, my little princess" sigaw ni mommy habang naglalakad papunta sa amin.
"Abuela" patakbong salubong sa Lola Karina niya.
Kinarga naman siya ni mommy at hinagkan ang pisngi.
" Abuela, I want to show you something" sabi ng anak ko sa Lola niya. "
Look at this" sabay pakita niya sa kanyang painting.
"Wow, did you paint this?" mangha na tanong ni mommy.
"Yes" magiliw na sagot ni Nathalie. "Impressive, you did great baby" papuri ni mommy Kay Nathalie. Malaking ngisi ang sukli ng anak ko sa Lola niya.
"Mom, where's dad?" tanong ko Kay Mommy.
"He attend a meeting sweetie" sagot niya.
"Did you pack your things already?" tomorrow we will be going to the Philippines for our business there.
Bibisitahin din namin ang mga kamag-anak ni Mommy doon. By the way, my mom is a filipino-american and my dad is a Filipino-Spanish kaya naman kita sa hitsura ko ang pagkamestisa dahil narin sa aking lahi.
" Yes, mom were ready to go na" sagot ko sa kanya.
"That's good hija ihahatid namin kayo bukas sa airport" Sabi niya habang kandong Ang aking anak. " Thanks, Mom".
Kinabukasan, maaga kaming nagising because our flight is 7 in the morning.
" Enjoy yourselves there princess and Nathalia" Sabi ni daddy habang papasok na kami para mag check in.
"Yes dad, we'll see you there in two months".
Susunod din sila sa amin sa Pilipinas para magbakasyon.
"Bye for now princess" sabay yakap ni Mommy Kay Nathalie pagkatapos sa akin. Kumaway naman ang anak sa Lolo at Lola niya.
Nathalie is enjoying the view noong nasa eroplano na kami. After 17 hours of traveling, finally nakikita ko na ang Manila. I was 14 back then when we last visited our relatives here in the Philippines.
"It's been a long time Manila" Sabi ko pagkalabas namin sa eroplano.
“Love is so short, forgetting is so long.”
– Pablo Neruda
- Writer
