23
สิ้นสุดสัญญา
สองวันที่ผ่านมาเหมือนเป็นฝันแสนทรมานของสุริยกาล ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาเขามักจะไขว่คว้าหาบางคนแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไร้ซึ่งเจ้าของร่างนุ่มนิ่มมือคนนั้นเสียแล้ว ฝ่ามือหนาลูบลงบนหมอนหนุนใบข้างๆ จิตนาการให้เป็นใบหน้าของรวงผึ้งก่อนจะยกหมอนใบนั้นขึ้นแล้วพรมจูบลงไปอย่างโหยหา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเจ้าตัวยังติดกรุ่นอยู่ในความรู้สึก
‘ไม่! ต้องไม่คิดวันนี้มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า’
นั่นคือการกลับมาของนวลหง สุริยกาลจะไม่รอให้น้องสาวเดินทางกลับมาเอง แต่เขาจะขับรถไปรับที่ม่านภูผาด้วยตัวเอง
ส่วนคนที่ต้องจากไปนั้นได้แต่นั่งมองกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองอยู่อย่างเงียบๆ หลังจากได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายว่าเขาจะเดินทางเข้ามารับในช่วงสายของวัน ตลอดสองวันที่ผ่านมานวลหงไม่พูดไม่คุยกับศิงขรเหมือนเช่นเคย เมื่อเธอเฉยเขาก็เฉยจวบจนวันนี้ก็มาถึง
นวลหงรีบสลัดความคิดในหัวออกไปหิ้วกระเป๋าขึ้นแล้วเดินออก
