เช้าวันรุ่งขึ้น...
มันเป็นเช้าครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่อคินตื่นขึ้นโดยไม่มีเสียงสะอื้นของความฝันหลอกหลอนหัวใจ
ไม่มีภาพใบหน้าของลลินที่ร้องไห้ในฝัน
ไม่มีความรู้สึกผิดใด ๆ ที่ปลุกเขาให้สะดุ้งตื่นท่ามกลางเหงื่อเย็นเฉียบ
มีเพียงแสงแดดอ่อนลอดม่านลงบนเตียง
และความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า...ความสงบ
เขานั่งเงียบ ๆ อยู่ปลายเตียงอยู่พักใหญ่
จ้องมองมือตัวเองที่วางอยู่บนผ้าปูที่นอน ก่อนจะลูบหน้าตัวเองเบา ๆ
หัวใจเต้นในจังหวะปกติ
จิตใจไม่ตึงเครียดอย่างเคย
“วันนี้...ต้องช่วยชีวิตเด็กคนนั้น” เขาพึมพำเบา ๆ
แต่ในใจกลับคิดถึงหญิงสาวอีกคนที่นั่งเฝ้าเด็กคนนั้นตลอดคืน
อคินจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตเรียบ สะพายกระเป๋าใบเก่าที่คุ้นเคย และหยิบกล่องอาหารเช้าที่เพิ่งซื้อระหว่างทางใส่ถุงกระดาษอย่างดี
เขาไปถึงโรงพยาบาลก่อนเวลานัด
เดินตรงไปยังห้องพักของนทีอย่างคุ้นเคย
เมื่อเปิดประตูเข้า
