“คุณเคยรักอะไรบ้าง...ที่ไม่ใช่ภาพจำ?”
เขาหันมาสบตา
แต่ไม่ทันได้พูดอะไร
เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
อคินรับสายโดยไม่พูดอะไรสักคำ… ไม่มีแม้แต่คำทักทายหรือเสียงตอบกลับ มีเพียงความเงียบ และสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ
ไลลานั่งนิ่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ เธอมองเขา—เงียบ…แต่ใจสั่น
สีหน้าของเขาไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเศร้า
แต่เป็นอะไรบางอย่างที่คล้าย “ความไม่แน่ใจ...บางอย่าง”
“ฉันต้องออกไปธุระ” เขาพูดขึ้นทันทีที่วางสาย ดวงตาไม่สบเธอแม้แต่น้อย
“อย่าออกจากห้อง จนกว่าฉันจะกลับมา”
“ถ้าฉันต้องออกไป—”
“ไม่ได้ ไลลา”
เสียงของเขาตัดบททุกอย่างสั้น ๆ
“ถ้าฉันรู้ว่าเธอออกไป…เธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม”
เขาไม่รอฟังคำตอบ
เสียงประตูคอนโดปิดลงพร้อมเงาสูงที่หายไปในความมืดของลิฟต์โดยสาร
รถยนต์คันสีดำแล่นฝ่าแสงไฟเมืองกรุงเทพฯ ไปยังตรอกด้านหลังของทองหล่อ
ที่นั่น—บาร์เงียบ ๆ ที่ไม่มีป้าย
