"นายคงต้องป้อนแล้วมั้งคะ"
สาพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกไป ปล่อยให้ในห้องนี้มีแต่เรื่องของหนุ่มสาวต่อไป เพราะอยู่ไปคนทั้งสองคงอายที่จะทำอะไรให้กันและกัน
หญิงสาวที่กินน้อยเป็นปกติอยู่แล้วมองข้าวต้มในชามสลับกับแอบมองหน้าเขาบ้างนิดหน่อย เธอทำอยู่แบบนั่นแต่ไม่ฝืนกินต่อ เพราะไม่มีใครมาบังคับให้เธอกินมาตั้งแต่ไหนแต่ไรยิ่งอยู่ที่สถานสงเคราะห์ยิ่งกินเร็วเท่าไรก็มีโอกาสไปทำอย่างอื่นได้อีก
"อีกสองคำฉันป้อน"
คำของป้าสาเด้งเข้าหัวของใครบางคนอย่างจัง เขาดึงชามข้าวต้มมาไว้ในมือ หมายจะตักข้าวต้มคำโตใส่ปากเธอ แต่งานนี้ยากเธอดื้อและไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยพบเจอมา
ดอกแก้วส่ายหน้าเบาๆ ใครก็อยากกินข้าวที่มีคนหล่อมาป้อนให้ถึงขอบเตียงและยิ่งเป็นเธอที่ไม่เคยได้รับการดูแลดีอย่างนี้มาก่อนแต่มันอิ่มก็คืออิ่มฝืนกินไม่ลงจริงๆ
"วันนี้ฉันยอมเธอ หายป่วยเมื่อไรเธอต้องอ้วนกว่านี้"
เขาอยากจะดุเธอเต็มทนแต่มองดูร่างบาง
