EP.0 Intro
1204 Words
ร่างเล็กในชุดนักเรียนไฮสคูลค่อยๆเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องนอนในบ้านหลังใหญ่ ที่แห่งนี้คือบ้านของคุณลุงศตวรรตและคุณป้าหยก ผู้เป็นเพื่อนของพ่อกับแม่ของเธออีกทั้งยังเป็นหุ้นส่วนที่ร่วมกันสร้างบริษัทนำเข้า-ส่งออกจนมีขนาดใหญ่เป็นอันดับต้นๆของประเทศ
ในทุกๆปี เมื่อถึงวันปีใหม่ ลุงศตวรรตจะจัดงานเลี้ยงขึ้นที่บ้านหลังนี้และเธอกับครอบครัวก็มาร่วมงานด้วย ทว่างานเลี้ยงไม่ใช่สิ่งที่ มารี เด็กสาวใบหน้ากลมนน่ารักน่าหยิกคนนี้ให้ความสนใจ เพราะตอนนี้หัวใจดวงน้อยนั้นกำลังเต้นแรงตุ้มๆต่อมๆกับคนที่อยู่ข้างในห้องนอนนั้นมากกว่า...
“หยาง... ฉันชอบนาย... เรามาคบกันนะ”
เรียวปากแดงอวบอิ่มซ้อมบทที่คิดมาตลอดหลายสัปดาห์ ยังไงวันนี้เธอก็ต้องสารภาพรักกับ หยาง ลูกชายคนเล็กของลุงศตวรรตให้ได้ เธอชอบเขามาหลายปี เขาเป็นทั้งเพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน ในขณะเดียวกันก็ใจดีเหมือนเป็นพี่ชายของเธอได้ ถึงแม้จะอายุเท่ากันก็ตาม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
และเมื่อซ้อมบทเสร็จ รวบรวมความกล้าหาญขึ้นมาได้ มือบางยกเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้าไปทันที เกิดความสั่นเบาๆเมื่อเห็นว่าคนที่เธอกำลังจะสารภาพกำลังนอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียง
“หยาง...” เสียงเล็กเอ่ยออกไปอย่างเชื่องช้า ไม่รีรอให้ความกล้าหาญที่มีน้อยนิดลดลง
ทว่าคนที่นอนอยู่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอนัก ถึงแม้จะรู้ว่าจากหางตาว่าเธอยืนอยู่ที่ปลายเตียงนั้นก็ตาม
“ฉะ... ฉัน...” น้ำเสียงตะกุกกตะกัก ความตื่นเต้นมาจากไหนไม่รู้มากมาย การกระทำนั้นเริ่มสร้างความสนใจให้คนที่กำลังฟัง เขาเหลือบตาจากหนังสือการ์ตูนมามองเธอเล็กน้อย
“ฉันชอบนาย เรามาคบกันนะ” เพียงอึดใจเดียว มารีเอ่ยถ้อยคำที่ซ้อมมาอย่างดีออกไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เธอไม่ต้องทนเก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวอีกแล้ว...
......
ความเงียบงันก่อตัวขึ้นชั่วขณะเมื่อคนที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินประโยคนั้น เขาลดหนังสือการ์ตูนในมือมาวางไว้บนอกช้าๆ สายตานิ่งเรียบจ้องมองหญิงสาวนิ่ง
“พูดอะไรสักอย่างสิ” มารีเอ่ยออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ฮ่าๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ”
ราวกับฟ้าจะถล่ม ดินจะทรายลงมาให้ได้เมื่อ ชายหนุ่มในชุดไฮสคูลนั้นแหกปากหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง เขาลุกขึ้นนั่ง มือหนึ่งกุมท้องหัวเราะ อีกมือหนึ่งชี้หน้าที่เธอไม่ต่างอะไรจากตัวตลกใรโทรทัศน์
“นะ... นายหัวเราะทำไม” มารีขมวดคิ้วจ้องมองคนตรงหน้าอย่างตื่นตระหนก แววตากลมโตแสนสวยนั้นเริ่มก่อหน่วยน้ำตาขึ้นมาในทันใด
“เธอ... ฮ่ะๆๆๆ เธอแม่งโครตตลกเลย ฮ่ะๆๆๆ”
ทั้งเสียงหัวเราะ ทั้งคำพูดและแววตา อีกทั้งหนังสือการ์ตูนนั่นบ่งบอกอะไรบางอย่างแก่มารีได้ชัดเจนแล้ว ถ้าหากว่าเธอจะช่างสังเกตสักหน่อย
“นาย... นายไม่ใช่หยาง...” น้ำตาหยดลงบนแก้มกระทบลงเสื้อนักเรียนสีขาวเมื่อสาวน้อยได้รู้ว่าเธอสารภาพรักผิดคน
“ฮ่ะๆๆๆ ก็ไม่ใช่น่ะสิ อะไรกัน... ถ้าเธอชอบจริงๆก็น่าจะแยกออกสิว่าใครเป็นใคร ฮ่ะๆๆๆ” หยิน ลูกชายคนโตของลุงศตวรรตและป้าหยก หรือแฟดผู้พี่ของหยาง หัวเราะจนท้องเกร็งต้องลงไปนอนกับเตียง
“ฮึก! หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ! ไม่เห็นจะน่าตลกตรงไหนเลย! ฉันบอกให้นายหยุดหัวเราะไง!” มารีตะโกนบอกคนหัวเราะทั้งน้ำตา นึกโมโหตัวที่โง่งมจนสารภาพรักผิดคน ถ้าเธอฉลาดว่านี้สักนิดเธอต้องเอะบ้างแล้วว่าหยางไม่ชอบอ่านการ์ตูน
“ยัยโง่เอ้ย! เธอกล้าพูดได้เต็มปากจริงๆเหรอว่าชอบหยาง ในเมื่อแค่แยกหน้าตาให้ออกเธอยังทำไม่ได้เลย ฮ่ะๆๆๆ” หยินยังคงนึกตลกไม่เลิก
“ก็ใครใช้ให้นายมาอยู่ในห้องหยางเล่า! นี่มันไม่ใช่ห้องนายสักหน่อย!”
“แล้วมันแปลกตรงไหนที่ฉันจะมาอยู่ในห้องน้องชาย?”
“หุบปากไปเลย! นายนี่มัน...” ถึงแม้จะชอบน้องชายเอามากมาย แต่มารีก็เกลียดขี้หน้าพี่ชายเอามากมายเช่นกัน
“ฉันทำไม...?”
“กวนประสาท! โรคจิต! ชอบเห็นคนอื่นเป็นตัวตลก!”
“พูดให้มันดีๆหน่อย... ฉันคือพี่ชายของคนที่เธอแอบชอบนะ ฮ่ะๆ ตลกเป็นบ้าเลยที่ยัยเอ๋ออย่างเธอก็ชอบใครเป็นกับเขาด้วย ฮ่ะๆๆๆ”
“หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ! การชอบใครสักคนมันไม่ตลกสักนิด!” สาวน้อยที่ใบหน้าบูดบึ้ง กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ก่อนที่จะหมุนตัวกลับเดินไปยังประตูห้อง ทว่า...
พรึ่บ!
ประตูห้องถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงนามว่าหยางจะเดินเข้ามาด้วยในพร้อมกับรอยยิ้มมีความสุข
“มารี?”
“ยะ... หยาง...”
“เธออยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว... รู้ไหมว่าวันนี้ฉันมีความสุขที่สุดเลย” หยางยิ้มพลางเดินเข้าไปใกล้มารี
“มีอะไรเหรอ” สาวน้องเอ่ยถามเสียงอ่อน
“ในที่สุดฉันก็ได้คบกับพี่สาวเธอสักที พี่อันนายอมคบกับฉันแล้ว! สุดยอดไปเลย!” ว่าแล้วคนมีความสุขก็คว้าร่างบางที่กำลังอึ้งกิมกี่เข้ามากอด ความแปลกใจนั้นยังส่งมาถึงหยินที่มองภาพตรงหน้าอยู่เงียบๆ
“ดีใจด้วยนะ” มารีเอ่ยแสดงความยินดีออกไปหลังจากคลายกอดจากร่างสูง ภายในพยายามอดกลั้นความเสียใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เธอไม่เคยรู้มาก่อน... ไม่มีสัญญาณอะไรมาก่อนที่จะทำให้เธอรู้ว่าหยางกับอันนาพี่สาวของเธอชอบพอกันอยู่
“ว่าแต่เธอมานี่มีอะไรหรือเปล่า”
“เอ่อ... ฉันแค่จะมาสวัสดีปีใหม่น่ะ” มารีแสร้งยิ้ม พยายามหลบสายตาไม่ให้เขารู้ว่าเธอกำลังเสียใจ
“ใช่ที่ไหนล่ะ ยัยนี่จะมาบอก...” และในตอนนั้นเจ้าคนจอมกวนประสาทก็พูดขึ้นมา
“อย่านะ! ถ้านายขืนพูดอะไรออกมาสักนิดเดียว ฉันฆ่านายแน่!” มารีหันไปจ้องหยินตาแข็งด้วยความโกรธเคือง
“มีอะไรกัน” หยางเลิกคิ้วถาม
“ก็ยัยนี่ชอบ...”
“หยิน!!!”
“ฉันแค่จะบอกว่าเธอชอบการ์ตูนเล่มนี้มากเลยจะมาขอยืมจากฉัน... นี่! เอาไปสิ” ว่าแล้วหยินก็โยนหนังสือการ์ตูนในมือมากระแทกหน้ามารีจนตกพื้น
“ขอบคุณ! ฉันไปน่ะ!” คนเสียใจก้มหยิบหนังสือการ์ตูนที่พื้นอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องนอนนั้นทันที
“พวกนายคุยกันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่” หยางนึกแปลกใจที่เห็นคู่กัดตลอดปีตลอดชาติอย่างหยินและมารีคุยกันถึงขั้นยืมการ์ตูนได้
“นั่นสิ... ไม่เห็นรู้เลย” พี่ชายเอ่ยตอบพลางนึกเรื่องสนุกที่จะเกิดขึ้นไม่ช้าในหัว...
- Writer
