BİR VEDA BİLE ETMEDEN

KAYBEDİŞ

​KAYBEDİŞ

​OZAN HAKTAN

​Fezayı öyle çok seviyordum ki kimse onu benim elimden alamaz diyordum. Ama en büyük kötülüğü ben yapmıştım ona. Düğün gecemizin sabahı onu terk etmiştim. Kendi elimle kaybetmiştim onu. Ama nereden bilebilirdim ki bu gidişimin bana pahalıya patlayacağını. O gece çok zor bir karar verip onu orada bir başına bıraktığımda, hayatımın en büyük hatasını yaptığımı seneler sonra anlayacaktım. Geldiğim bu yerde maalesef hiçbir şey umduğum gibi olmadı. Ortağım tarafından dolandırıldım ve türlü fedakarlıklar sonucu kurduğum şirketi kaybedip beş parasız kaldığım yetmezmiş gibi, üstüne bir de naylon faturadan dolayı hapse girdim. Daha geleli bir sene olmuştu halbuki. Ne hayallerim vardı oysa. Feza'yı da yanıma alacaktım. Asla ailelerimizin kurduğu o şirkette çalışmak istemiyordum. Kendim bir şeyler yapmak, üretmek istiyordum. Babamın dediği gibi, benim olmayan bir yerde değil, kendi çabamla bir baltaya sap olmak istiyordum. Babam sürekli serzenişte bulunup da Feza'yı örnek gösterirken, benim ezilmeye maruz kalmamı o da istemezdi. Ailelerimiz bize mobbing uyguluyordu ve bu hiç de hoş değildi. Feza kadar dayanıklı değildim ben. Bu yüzden de kaçtım; hem de bütün sorumluluğu ona bırakarak.

​Döndüğümde yüzüne nasıl bakacaktım bilmiyorum ama umarım hâlâ beni bekliyordur. Tabi buradan çıkabilirsem... Avukatım hapiste kaldığım iki senenin sonunda nihayet gerekli kanıtları bulup beni aklamış ve kefaretle çıkmamı sağlamıştı. Ama hapiste olduğum sürece tek aklımda olan Feza'ydı. Ve her telefon hakkımda, onun ezbere bildiğim numarasını tuşladım. Her açışında "Benim, kocan, sevdiğin Ozan," demek istedim ama hangi yüzle diyecektim ki? "Seni bırakıp giden kocan," desem daha doğru olurdu. Hapisten çıktığım gibi buradaki işleri halledip geri dönmeye karar vermiştim. Çünkü Feza'ya yaptığım o büyük hata için ondan af dilemeli ve onun kalbini tekrar kazanmalıydım. İki yıl boyunca hapiste bunu düşündüm. Belki de onun ahını almıştım da bu yüzden bunlar başıma gelmişti. Haklıydı hem de sonuna kadar.

​Avukatım çıkış işlemlerini hallettikten sonra çantasından bana bir zarf çıkarıp verdiğinde, duvarın dibine geçip yaslandım. Zarfı açtığımda, içinden benim adımın ve Feza'nın adının yazdığı bir kağıt parçası çıktı. Ne demek olduğunu az çok anlamıştım ve kafamdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. Bu bir boşanma dilekçesiydi ve onun tarafınca imzalanmıştı. Yani boşanmayı istiyordu. Üç yıl sabretmişti ama artık sabrı tükenmiş olacak ki bu kağıdı imzalayıp avukat aracılığıyla bana göndermişti. Acaba hapiste olduğumu biliyor muydu? Gerçi avukatı tembihlemiştim; benden kimse haber alamayacak ve aramızdaki haberleşme trafiğini sen sağlayacaksın diye. Çünkü şirketin ortaklarındandım, arada imzam gerekiyordu ama tam vekaletname bırakmıştım Feza'ya; bir de benim imza yetkimle uğraşmasın diye. Avukata sorduğumda, hapse girdiğimden ya da diğer şeylerden, özellikle de Feza Hanım'ın hiçbir şeyden haberi olmadığını söyledi. Ve hâlâ durmadan aile şirketimizde çalışmaya devam ediyormuş.

​Madem benden boşanmak istiyordu, bir de bunu bana gözlerimin içine bakıp söylesindi. Malum, artık ülkeme geri dönüyordum; zamanı geldi de geçiyordu. Avukatıma gerekli yetkiyi verdikten ve buradaki işlerimi hallettikten sonra internetten uçak biletimi almış ve soluğu havalimanında almıştım. Saatim geldiğinde uçağıma binmek için gişedeki kontrolden geçtim ve uçaktaki koltuğumda yerimi aldığımda tek bir şey düşünüyordum: Tabii ki biricik karım Feza'yı. Ben geliyorum gonca gülüm. Artık hasretlik bitecek ve senle ben yeniden "biz" olacağız, biliyorum. Tabi her şey için geç kaldığımı, onu çok kırdığımı ve aslında onda tahminimden çok daha büyük bir tahribata sebep olduğumu bilmeden, hayal dünyasında onunla türlü planlar yapıyordum. Türkiye'ye ayak basıp karşısına çıktığımda bunu geç de olsa anlayacak ve yalvarmamın bile yeterli olmayacağını görecektim. Ama şimdi, her şeyden habersiz, gökyüzünde uçakta süzülürken hayal dünyamda gezinmeye devam ediyordum. Bakalım daha neler yaşayacaktık. Umarım beni affederdi...