Hasan'nın Ağzından:
Güneş, ufuk çizgisinin üzerine yeni yeni tırmanmaya başlamıştı. Sabahın serinliği tenimde dolaşıyordu ama içimde bir garip huzursuzluk vardı. Evde oturmak istememiştim. Belki de zihnimde bir türlü susmayan düşüncelerimi susturmak için dışarı çıkmam gerekiyordu. Ayaklarım beni tarlalara götürdü. Çocukken, buralarda babamla çalıştığımız günler gözümün önüne geldi. O zamanlar her şey daha kolaydı. Konuşamamak bile bu kadar ağır hissettirmezdi.
Tarlanın girişine yaklaştığımda, toprağın o kendine has kokusunu ciğerlerime çektim. İnsan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, toprak hep tanıdık gelir. İçimde bir yer, buranın beni iyileştireceğine inanıyordu. Ellerimle bu toprağa dokunarak, sanki içimdeki ağırlığı atabilirmişim gibi hissettim.
Daha birkaç adım atmıştım ki, uzakta b
