Hasan’la birlikte sabah erkenden yola çıktık. İlçedeki hastanenin yolunu artık ezbere biliyorduk. Tedavi süreci boyunca burada çok vakit geçirmiştik. Hasan’ın terapiye gitmekteki sabrı ve kararlılığı, beni her zaman hayran bırakıyordu. Ama bu sefer farklı bir his vardı içimde. Bugün, onun son konuşma terapisi randevusuydu. Doktoru, son birkaç seansta umut verici sonuçlar aldığımızı söylemişti. Hasan’ın sesi artık daha net çıkıyordu. Ama o sesi benimle paylaşmaması hâlâ içimde bir sızıydı.
Hastaneye vardığımızda Hasan, elinde defteriyle otoparka yöneldi. Her zamanki gibi sessiz ve sakin görünüyordu. Ama onu tanıyordum; içten içe gergindi. Tedavi boyunca gösterdiği sabır, zaman zaman bu sessiz gerginliklerle yüzeye çıkıyordu. Elini tuttum. Sıcaklığı, onun orada olduğunu hatırlatan bir tesel
