“Going to Nathan’s place at this hour?” Luminga si Melanie sa kanyang relo at umiling bago muling itinuon ang kanyang atensyon sa pagmamaneho. “Alas dos pa lang ng hapon. Do you think he’s home?”
“It’s okay,” nagbuntong-hininga ako at inihilig ang aking ulo sa bintana ng sasakyan. “I know his aparment’s passcode. Hihintayin ko na lang siya roon.”
“Sigurado ka na ba sa gagawin mo?”
Sinapo ko ang aking dibdib saka saglit na ipinikit ang aking mga mata. This woman knows me all too well. Walang namutawing salita sa bibig ko ngunit nang muli akong namulat, isang makahulugang tingin ang ibinigay niya sa akin.
“You know you don’t have to do this, right?” May himig ng pagtutol ang kanyang boses habang abalang minamaniobra ang manibela. “Marami pang ibang paraan. Lilipas din naman ang mga ka
