แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่เพิ่งผ่านพายุสวาทมาอย่างหนักหน่วง แพรวาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งตัวจนแทบจะขยับไม่ได้ ขาเรียวสวยของเธอยังสั่นเทาจากบทลงโทษที่แสนป่าเถื่อนแต่รัญจวนใจของสามีขี้หึงเมื่อคืนนี้ เธอหันไปมองข้างกายเห็นพี่ขุนเขายังคงนอนตะแคงจ้องมองเธออยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยผสมกับความหึงหวงที่ยังหลงเหลืออยู่จาง จาง
"ตื่นแล้วเหรอเจ้าของโรงพยาบาลคนสวย เมื่อคืนพี่ทำแรงไปหรือเปล่าจ๊ะ"
ขุนเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเอื้อมมือมาลูบแก้มเนียนของเมียรัก
"พี่ขุนยังจะกล้าถามอีกเหรอคะ แพรบอกแล้วไงว่าวันนี้มีเคสผ่าตัดเช้า พี่ขุนก็ไม่ยอมหยุดซักที ดูสิคะ แพรจะลุกเดินไหวไหมเนี่ย"
แพรวาแหวใส่เสียงสั่นแต่ใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความอาย
"เดินไม่ไหวพี่ก็อุ้มไงจ๊ะ วันนี้พี่จะไปส่งเธอที่ทำงานเอง และพี่ตัดสินใจแล้วว่า ช่วงนี้งานที่บริษัทไม่ค่อยยุ่ง พี่จะไปนั่งทำงานที่โร
