แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวสะอาดตาเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์อัครเดชโภคิน แพรวาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอว เมื่อหันไปมองก็พบว่าวงแขนแกร่งของพี่ขุนยังคงกอดรัดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน แต่อีกสิ่งที่ทำให้เธอต้องเผลอยิ้มออกมาก็คือ น้องกะทิแมวขาวตัวแสบที่ตอนนี้ขึ้นมานอนขดตัวอยู่บนอกแกร่งของพี่ขุนอย่างหน้าตาเฉย ราวกับจะประกาศว่าที่ตรงนี้ข้าก็มีสิทธิ์ครึ่งหนึ่งเหมือนกันนะ
"กะทิจ๊ะ ลงมาลูก เดี๋ยวพี่ขุนหนักนะ" แพรวากระซิบพลางเอื้อมมือไปลูบหัวแมวเบาๆ
"ปล่อยมันนอนไปเถอะแพร พี่ไม่หนักหรอก หนักกว่านี้พี่ก็รับไหว"
เสียงทุ้มต่ำของขุนเขาดังขึ้นทั้งที่ยังหลับตาอยู่ เขาขยับตัวดึงทั้งเมียทั้งแมวเข้ามากอดไว้พร้อมกันจนแพรวาแทบจมไปกับแผงอกขาวแน่นของเขา
"พี่ขุนตื่นนานแล้วเหรอคะ"
"ตื่นตั้งแต่เจ้ากะทิมันเอาตูดมาแปะหน้าพี่นั่นแหละ"
ขุนเขาหัวเราะในลำคอพลางลืมตาขึ้
