แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดสนิทเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงัด แพรวาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ถูกกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากบทรักที่เต็มไปด้วยโทสะของพี่ขุนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หญิงสาวพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นแต่วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของขุนเขากลับรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับปลอกเหล็ก
"จะหนีพี่ไปไหนอีกแพรวา พี่บอกแล้วไงว่าห้ามก้าวขาออกจากห้องนี้"
เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นและแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู ขุนเขาตื่นอยู่นานแล้วแต่เขาเลือกที่จะนอนจ้องมองใบหน้ายามหลับของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างบ้าคลั่ง
"พี่ขุน... แพรหิวน้ำค่ะ แล้วแพรก็ห่วงน้องกะทิด้วย ปล่อยแพรก่อนนะนะคะ"
แพรวาหันไปสบตาเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก เธอสัมผัสได้ว่าพี่ขุนในตอนนี้ไม่ใช่พี่ขุนคนเดิมที่แสนจะขี้เล่นอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือพยัคฆ์ร้ายที่กำ
