ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วอาณาเขตของคฤหาสน์อัครเดชโภคิน มีเพียงแสงไฟสลัวจากป้อมยามที่ยังคงส่องสว่างอยู่ ขุนเขาค่อยๆ ขยับตัวลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาจัดการสวมเสื้อผ้าชุดสีดำทะมัดทะแมงก่อนจะหันไปสะกิดร่างบางที่กำลังหลับสนิทเพราะความเหนื่อยล้าจากบทรักที่หนักหน่วงเมื่อช่วงบ่าย
"แพร... แพรวา ตื่นเร็วเข้าเราต้องไปกันแล้ว" ขุนเขากระซิบชิดใบหูพลางลูบแก้มเนียนของเธอเบาๆ
"อือ... พี่ขุนขา มีอะไรคะ แพรยังง่วงอยู่เลย" แพรวาปรือตาขึ้นมองด้วยความงุนงง
"ลุกขึ้นแต่งตัวเร็วเข้าแพร พี่จะพาเธอหนีไปจากที่นี่ เราจะไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครตามหาเราเจอ"
น้ำเสียงของขุนเขาเต็มไปด้วยความจริงจังจนแพรวาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
"แล้วน้องกะทิล่ะคะพี่ขุน แพรทิ้งกะทิไว้ที่นี่ไม่ได้นะ" หญิงสาวรีบคว้าแขนเขาไว้ด้วยความกังวล
ขุนเขาเหยียดยิ้มที่มุมปากก่อนจะชี้ไปที่ตะกร้าหวายใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างเตียง ภายในนั้นมีน้องกะทิแมว
