แสงแดดยามสายของวันใหม่สาดส่องลงบนพื้นทรายสีขาวละเอียดที่เงียบสงบ แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นแม้ว่าร่างกายจะยังเพลียจากบทรักที่หนักหน่วงของพี่ขุนเมื่อคืนนี้อยู่บ้าง เธอขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงกว้างแล้วเดินไปที่หน้าต่างเห็นน้ำทะเลสีครามตัดกับท้องฟ้าสีใสจนอยากจะลงไปกระโดดน้ำเล่นอีกรอบ หญิงสาวหันไปมองข้างกายเห็นพี่ขุนยังคงนอนหลับสบายโดยมีเจ้ากะทิแมวขาวนอนขดตัวอยู่บนหมอนข้างๆ หัวของเขาอย่างน่าเอ็นดู
"ตื่นเช้าจังเลยนะแม่แมวน้อยของพี่"
เสียงทุ้มต่ำที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้น ขุนเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเมียรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู
"พี่ขุนตื่นแล้วเหรอคะ วันนี้เราต้องกลับเมืองหลวงกันแล้วนะคะ แพรเห็นว่าเรือจะมารับตอนเที่ยงนี้แล้วนะ"
แพรวาบอกพลางเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่เตียง
ขุนเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากก่อนจะดึงร่างบางลงมานอนกอดไว้ในอ้อมแขนแกร่ง
"ใครบอกว่าเราจะกลับวันนี้ล่ะแพร พี่เพ
