ท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์หรูหลังจากที่พายุฝนข้างนอกสงบลง ภายในห้องนอนใหญ่ของขุนเขากลับยังคงร้อนระอุไปด้วยไอรักที่ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่ายๆ
แพรวานอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ของพี่ขุน ผิวพรรณนวลเนียนของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบที่ชายหนุ่มฝากเอาไว้ทั่วทั้งตัวตั้งแต่ซอกคอไปจนถึงเรียวขาขาว พี่ขุนในตอนนี้ดูเหมือนพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งลิ้มรสเหยื่อแสนหวานแล้วยังไม่ยอมอิ่มง่ายๆ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอด้วยความหลงใหลและโหยหาจนแพรวาต้องหลบสายตาด้วยความเขินอาย
"พี่ขุนขา... พอก่อนไหมคะ แพรจะไม่ไหวแล้วจริงๆ นะคะ"
แพรวาพึมพำเสียงแผ่วพลางใช้มือน้อยๆ ดันแผงอกขาวแน่นของเขาไว้เบาๆ
"จะพอได้ยังไงแพร ในเมื่อเธอน่ากินขนาดนี้ พี่บอกแล้วไงว่าคืนนี้พี่จะฉลอง และพี่ยังฉลองไม่หนำใจเลยนะ"
ขุนเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าจนคนฟังใจสั่น เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดไว้เหนือหั
