เสียงเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทดังกระหึ่มฝ่าเกลียวคลื่นสีครามมุ่งหน้ากลับสู่ชายฝั่งเมืองหลวง ขุนเขายืนตระหง่านอยู่บนดาดเรือ สายตาคมกริบจ้องมองขอบฟ้าด้วยความนิ่งสงบจนน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก มือหนาข้างหนึ่งโอบเอวบางของแพรวาไว้แน่นราวกับกลัวว่าลมทะเลที่พัดมาแรงจะพัดพาเธอหายไปจากอ้อมกอดของเขา ส่วนแพรวาก็ได้แต่อุ้มตะกร้าน้องกะทิไว้แนบอก หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวลถึงข่าวการหลบหนีของรตา ผู้หญิงที่เปรียบเสมือนหนามยอกอกของเธอมาตลอดและเป็นคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าอีกเลยในชีวิตนี้
"ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นนะแพร พี่บอกแล้วไงว่าพี่จัดการได้ทุกอย่าง ไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอก เชื่อใจพี่สิคนดี"
ขุนเขากระซิบชิดใบหูพลางกดจูบที่ขมับของเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายความกังวลลง
"แพรไม่ได้กลัวคุณรตาหรอกค่ะพี่ขุน แพรแค่ไม่อยากให้ชีวิตเราต้องวุ่นวายอีกแล้ว แพรชอบบรรยากาศที่เกาะมากก
