บ่วงรักพยัคฆ์ซ่อนเล็บ

แพรวาสัตว์แพทย์มือใหม่

ท่ามกลางมวลอากาศที่หนาวเหน็บและความมืดมิดที่เริ่มเข้าปกคลุมยอดดอยสูงในจังหวัดทางภาคเหนือ

สายฝนเม็ดใหญ่ยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก แสงสายฟ้าที่แลบแปลบอยู่บนฟากฟ้าสาดส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ที่ไหวเอนตามแรงลมพายุ บรรยากาศรอบด้านช่างดูน่าเกรงขามและลึกลับราวกับภาพวาดในนิยายย้อนยุค

รถตู้คันหรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวและลาดชันอย่างมั่นคง มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เพียงลำพังบนยอดเขาที่สูงที่สุดในอาณาเขตแห่งนี้

ภายในตัวรถที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของหญิงสาวคนหนึ่ง "แพร" หรือ "แพรวา" เธออยู่ในชุดเดรสผ้าชีฟองสีนวลตาที่ดูอ่อนหวานและเข้ากับบุคลิกของเธอเป็นอย่างดี แพรใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้างกุมกระเป๋าสะพายใบเก่งไว้แน่นจนข้อนิ้วเริ่มเป็นสีขาว

ดวงตากลมโตเป็นประกายซื่อบริสุทธิ์ทอดมองออกไปนอกกระจกด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความกังวล แพรเป็นสัตวแพทย์มือใหม่ที่เพิ่งเรียนจบมาด้วยเกรดนิยมอันดับหนึ่ง แต่โชคชะตาและภาระทางบ้านกลับบีบบังคับให้เธอต้องรับงานที่ดูแปลกประหลาดนี้ งานดูแลแมวส่วนตัวให้กับมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยมหาศาลที่ใครๆ ต่างก็ขนานนามเขาว่าพยัคฆ์ร้ายแห่งขุนเขา

"อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงแล้วครับคุณแพรวา นายท่านสั่งไว้ว่าให้ดูแลคุณอย่างดีที่สุด"

เสียงของคนขับรถวัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความกดดันให้กับหญิงสาวมากขึ้นไปอีก

"ขอบคุณค่ะพี่... เอ่อ นายท่านของพี่ เขาเป็นคนดุมากไหมคะ?" แพรตัดสินใจถามออกไปในที่สุด

คนขับรถนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง

"นายท่านเป็นคนพูดน้อยครับ แต่คำไหนคำนั้น ท่านชอบความสมบูรณ์แบบและความเงียบสงบ ถ้าคุณแพรทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง ก็คงไม่มีปัญหาอะไรครับ"

คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้แพร สบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อรถเคลื่อนผ่านประตูรั้ว

อัลลอยด์สีดำขนาด มหึมาที่เปิดออกโดยอัตโนมัติ เธอก็ได้พบกับความยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์สไตล์ยุโรปที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟสีนวลตาที่ส่องสว่างตามทางเดินทำให้สถานที่แห่งนี้ดูหรูหราดุจพระราชวัง แต่ในขณะเดียวกันมันก็ให้ความรู้สึกเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด

เมื่อก้าวลงจากรถโดยมีร่มคันใหญ่จากพ่อบ้านคอยกันฝนให้ แพรก็ถูกนำตัวเข้าไปยังโถงกลางของคฤหาสน์ พื้นทางเดินปูด้วยหินอ่อนขัดเงาวับจนสะท้อนเงาของเธอ เครื่องเรือนทุกชิ้นดูมีราคาแพงระยับและถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แพรเดินตามพ่อบ้านผ่านห้องโถงกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยภาพวาดราคาแพง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้แกะสลักบานใหญ่

"เชิญด้านในครับ นายท่านรอกูอยู่" พ่อบ้านผายมือออกอย่างสุภาพ

แพรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผลักประตูเข้าไป ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณาและยาสูบเกรดพรีเมียมลอยอบอวลไปทั่ว และที่นั่นเองที่เธอได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่างบานยักษ์ที่มองออกไปเห็นทิวเขาท่ามกลางพายุฝน เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ดูแข็งแกร่งดุจกำแพงหิน แม้เขาจะยืนนิ่งไม่ไหวติง แต่รังสีอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาก็ทำให้แพรรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกบีบคั้นจนเธอแทบจะลืมวิธีการหายใจ

"นั่งลงสิ ยัยเปี๊ยก"

เสียงทุ้มต่ำที่กังวานและทรงพลังดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่คิดจะหันกลับมามอง

แพรสะดุ้งเล็กน้อยที่ถูกเรียกว่ายัยเปี๊ยก แต่เธอก็ยอมทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มอย่างว่าง่าย

บนโซฟาฝั่งตรงข้ามมีสิ่งมีชีวิตสีขาวปุกปุยหนึ่งชีวิตกำลังนอนทอดกายอยู่อย่างเกียจคร้าน มันคือแมวเปอร์เซียสีขาวบริสุทธิ์ที่มีขนฟูนุ่มสลวยราวกับก้อนเมฆ ดวงตาสีฟ้าครามของมันจ้องมองแพรด้วยแววตาที่ดูเย่อหยิ่งและสูงส่ง

"นั่นคือกะทิ... สิ่งเดียวในโลกนี้ที่ฉันรักและแคร์ที่สุด"

ชายหนุ่มพูดต่อขณะที่เริ่มหมุนตัวกลับมาหาเธออย่างช้าๆ

วินาทีที่เขาหันมา แพรถึงกับลมหายใจสะดุด

"พี่ขุน" หรือ "ขุนเขา อัครเดชโภคิน"

ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในตำนานแต่กลับแฝงไปด้วยความดิบเถื่อนอย่างร้ายกาจ คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาคมกริบสีนิลดุจพยัคฆ์ร้าย จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึกที่ดูเผด็จการ ไรหนวดจางๆ รอบกรามแกร่งยิ่งส่งเสริมให้เขาดูเป็นชายชาตรีที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย

เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและแผงอกขาวแน่นตึงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อดี

เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงและคุกคาม ขุนเขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ความสูงของเขาทำให้แพรที่นั่งอยู่ดูตัวเล็กลงไปอีกเท่าตัว กลิ่นกายชายที่ร้อนแรงผสมกับกลิ่นน้ำหอมหรูลอยมาปะทะประสาทสัมผัสของเธอจนแพรรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ

"มองฉันให้ชัดๆ แพรวา" เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าเลือนที่ทำเอาขนลุกซู่

"ที่นี่ไม่มีใครขัดใจฉันได้ และเธอก็เช่นกัน หน้าที่ของเธอคือดูแลกะทิให้ดีที่สุด ประหนึ่งว่ามันคือชีวิตของเธอเอง"

"ดิฉัน... ดิฉันทราบค่ะ ดิฉันจะดูแลน้องกะทิอย่างสุดความสามารถ"

แพรพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเหลือเกินเมื่อต้องสบตากับดวงตาคู่ร้ายนั่น

ขุนเขาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้มใส

มือหนาที่ดูแข็งแกร่งเอื้อมมาเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามแนวริมฝีปากล่างของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาแต่กลับให้ความรู้สึกรุ่มร้อนราวกับเปลวไฟ

"อย่ามาแทนตัวเองว่าดิฉัน มันดูห่างเหินเกินไป สำหรับฉัน... เธอต้องแทนตัวเองว่าแพร และเรียกฉันว่าพี่ขุน"

"คะ... ค่ะ พี่ขุน" แพรตอบรับเสียงแผ่ว หัวใจของเธอเต้นรัวราวกองศึก สัมผัสจากนิ้วมือของเขากำลังทำลายกำแพงความมั่นใจของเธอจนหมดสิ้น

"ดีมาก... เด็กดีต้องเชื่อฟังพี่"

เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้แพรรู้สึกเสียวสันหลังวูบ

"จำไว้ว่าถ้ากะทิเจ็บแม้แต่ปลายนิ้ว หรือร้องไห้เพียงหยดเดียวเพราะเธอ พี่จะลงโทษเธอด้วยวิธีที่รุนแรงกว่าร้อยเท่าพันเท่า และพี่เชื่อว่า... คนอย่างเธอน่าจะทนรับบทลงโทษของพี่ไม่ไหวหรอก"

สายตาคมกริบกวาดมองไล่ลงไปตามลำคอระหง ผ่านช่วงไหล่บาง จนไปหยุดอยู่ที่ทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ถี่รัวของเธอ แพรพยายามจะถดตัวหนีแต่ก็ถูกมือหนาอีข้างรั้งเอวบางไว้แน่นจนร่างของเธอเกือบจะชิดกับแผงอกกว้างของเขา

"คืนนี้ พักผ่อนให้เต็มที่ เพราะพรุ่งนี้งานของเธอจะเริ่มอย่างเป็นทางการ"

เขาปล่อยมือจากเอวของเธออย่างกะทันหันจนเธอแทบจะหงายหลัง

"อ้อ... แล้วอย่าริอาจเดินเพ่นพ่านในคฤหาสน์ตอนกลางคืนล่ะ เพราะพยัคฆ์ร้ายมักจะหิวกระหายในช่วงเวลานั้น และพี่ก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอด้วย"

ขุนเขาจ้องมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยนัยแฝงแห่งความต้องการ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้แพรนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาพร้อมกับแมวขาวตัวน้อยที่จ้องมองเธอราวกับจะบอกว่า ชีวิตต่อจากนี้ไปของเธอจะไม่วันเหมือนเดิมอีกต่อไป

หญิงสาวกอดตัวเองไว้แน่น ความเงียบของห้องทำงานเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอเอง แพรเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เธอไม่ได้เพียงแค่มาดูแลแมวเท่านั้น แต่เธอกำลังก้าวเข้าสู่อาณาจักรของชายที่อันตรายที่สุด และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อที่น่ารักอย่างเธอหลุดมือไปง่ายๆ เสียด้วย

พายุฝนข้างนอกยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เช่นเดียวกับพายุอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในคฤหาสน์หรูแห่งนี้ ความรัก ความดิบเถื่อน และความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์อันงดงาม

กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า และแพรวาก็คือหมากตัวสำคัญที่พยัคฆ์ร้ายอย่างขุนเขาหมายตาไว้จะลิ้มลอง