กว่าที่พยัคฆ์ร้ายจะยอมคลายอ้อมกอดปล่อยให้เหยื่อตัวน้อยเป็นอิสระ เข็มนาฬิกาก็เดินไปเกือบจะสิบโมงเช้าแล้ว แพรวาพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนปรกเปียกของตัวเองลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบาก
เธอรู้สึกร้าวไปทั้งช่วงเอวและขาจนต้องกัดฟันข่มความรู้สึกเอาไว้ หญิงสาวรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบที่พี่ขุนฝากไว้ทั่วทั้งตัว ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มตัวโตที่นอนเท้าแขนมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อยู่บนเตียง
"พี่ขุนขา เลิกมองแพรแบบนั้นได้แล้วค่ะ แพรต้องไปดูน้องกะทิแล้ว ป่านนี้มันคงหิวจนร้องบ้านแตกแล้วมั้งคะ"
แพรวาพูดพลางจัดระเบียบเสื้อผ้าด้วยมือที่ยังสั่นเทา
"ก็ให้คนใช้เอาอาหารไปให้มันก่อนก็ได้นี่นา จะรีบไปไหนล่ะ มานอนให้พี่กอดต่ออีกสักนิดไม่ได้เหรอ" ขุนเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ที่ขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง
"ไม่ได้ค่ะ แพรรับเงินเดือนพี่ขุนมาดูแลแมวนะคะ ไม่ได้มานอนให้พี่
