เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่มาคุยิ่งกว่าเดิม แพรวาลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพี่ขุนที่ยังคงรัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไปเผชิญหน้ากับนางมารร้ายข้างล่างเพียงลำพัง หญิงสาวพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นไปจัดการหน้าที่ดูแลน้องกะทิตามปกติ แต่พี่ขุนกลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีกพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่นวลเนียนของเธอ
"จะรีบไปไหนล่ะแพร อยู่กับพี่ก่อนสิ" ขุนเขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ยังติดจะง่วงนอนอยู่เล็กน้อย
"พี่ขุนขา แพรต้องไปดูน้องกะทิค่ะ และที่สำคัญ... คุณรตายังอยู่ที่บ้านนะคะ แพรไม่อยากให้เขามองแพรไม่ดีไปมากกว่านี้"
แพรวาพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ใครจะมองยังไงก็ช่างเขาสิแพร ที่นี่บ้านพี่ และเธอก็เป็นผู้หญิงของพี่ ใครกล้ามีปัญหาพี่จะจัดการเอง"
ขุนเขาพูดจบก็กดจูบหนักๆ ที่ซอกคอขาวของเธอเป็นการให้กำลังใจ ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ
แพรวาจัดการแต่งตัวด้วยชุดที่ดูสุภาพแต่ยังคง
