บ่วงรักพยัคฆ์ซ่อนเล็บ

อย่าขัดคำสั่งพี่

ลมหายใจที่ร้อนรุ่มของขุนเขาเป่ารดอยู่ที่ซอกคอขาวเนียนของแพรวาจนเธอต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว มือหนาของพยัคฆ์ร้ายยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างเอาแต่ใจ

เขาบีบเฟ้นเอวบางของเธอจนขึ้นรอยนิ้วมือจางๆ แต่แพรกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกที่ได้รับในตอนนี้มันมีมากกว่าความเจ็บปวดหลายเท่าตัวนัก เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังหลอมละลายลงไปกับโซฟาหนังตัวใหญ่ใต้ร่างแกร่งของชายหนุ่มที่เธอกำลังพยายามเรียกเขาว่าพี่ขุนด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

แพรวารู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของมัดกล้ามท้องที่บดเบียดอยู่กับหน้าท้องแบนราบของเธอเอง ทุกครั้งที่เขาสูดดมความหอมจากซอกคอและไหล่บาง แพรจะรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมานอกอก

ความเงียบในห้องทำงานทำให้เสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ดังชัดเจนจนน่าอาย พี่ขุนไม่ได้หยุดอยู่แค่การขบเม้มที่ซอกคอ แต่เขาเริ่มเลื่อนริมฝีปากร้อนๆ ลงมาตามแนวไหปลาร้าแล้วกดจูบหนักๆ ลงไปซที่เคยยันแผงอกขาวแน่นของเขาไว้ในตอนแรกบัดนี้กลับเริ่มเปลี่ยนเป็นการ

"พี่บอกเธอแล้วใช่ไหมแพรวา ว่าอย่าขัดคำสั่งพี่"

ขุนเขาเอ่ยด้วยเสียงที่แหบพร่าข้างใบหูของเธอ

แพรบอกตัวเองว่านี่คือบทลงโทษที่เธอขัดคำสั่งของเขา แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับรู้ดีว่ามันคือความปรารถนาที่เธอก็อยากจะลิ้มลองเช่นกัน มือเล็กๆ ที่เคยยันแผงอกขาวแน่นของเขาไว้ในตอนแรกบัดนี้กลับเริ่มเปลี่ยนเป็นการลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามพยัคฆ์ร้าย เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวพรรณของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะแผดเผาเธอให้เป็นจุณ ขุนเขาครางออกมาในลำคอด้วยความพอใจเมื่อเห็นว่าเหยื่อตัวน้อยเริ่มที่จะมีการตอบสนองกลับมาบ้างแล้ว

"ฮื่อ พี่ขุนขา แพรขอโทษค่ะ"

หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่วพลางพยายามจะขยับตัวหนีแต่ก็ถูกอ้อมแขนแกร่งรัดไว้แน่นกว่าเดิม

เขาเงยหน้าขึ้นจากทรวงอกอิ่มที่เขาเพิ่งจะฝากรอยรักเอาไว้ สายตาคมกริบสีนิลในตอนนี้ดูมืดมิดและเต็มไปด้วยเพลิงราคะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและมีหยดเหงื่อซึมออกมาตามไรผม แพรวาดูสวยและน่ารังแกมากที่สุดในสายตาของเขาตอนนี้ ความขาวนวลของเธอตัดกับสีเข้มของโซฟาหนังทำให้เธอดูโดดเด่นราวกับนางฟ้าที่พลัดหลงเข้ามาในรังของพยัคฆ์ร้าย

คนอย่างขุนเขาไม่เคยต้องฝืนใจใครแต่สำหรับผู้หญิงคนนี้เขาอยากจะครอบครองเธอไปทุกส่วนของร่างกาย เขาเริ่มใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามเรียวปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกเขาจูบอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่ แพรวาเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยคล้ายจะร้องขอความเมตตาแต่มันกลับเป็นการเชิญชวนที่ร้ายกาจที่สุดสำหรับผู้ชายที่หิวกระหายอย่างเขา

"ขอโทษแล้วพี่จะได้อะไร ในเมื่อเธอทำให้พี่ตบะแตกขนาดนี้แล้ว"

ขุนเขาพูดพร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำน้ำของเธอ

พี่ขุนโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะกดจูบลงไปที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกรั้นและหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม เขาไม่ได้จูบเธอในทันทีแต่กลับใช้ริมฝีปากของเขาคลอเคลียหยอกเย้าจนแพรต้องเป็นฝ่ายเริ่มขยับเข้าหาเอง ความหวานที่ได้รับจากการสัมผัสกันทำให้ขุนเขาเริ่มที่จะควบคุมอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาเริ่มรุกรานเธอหนักขึ้นด้วยการแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจความหวานในโพรงปากของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง

เสียงอืออาในลำคของแพรวาดังขึ้นเมื่อเธอถูกเขาพราก ลมหายใจไปจนแทบจะหมดสิ้น สมองของเธอขาวโพลนไปหมดเหลือเพียงสัมผัสที่รุ่มร้อนและความรู้สึกหวาดหวั่นที่ปนเปไปกับความสุขสม

มือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงไปอีกจนถึงเรียวขาขาวและเริ่มรั้งชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวบางเบานั้นขึ้นไปอีกจนแทบจะไม่เหลืออะไรปิดบังร่างกายของเธอเอาไว้ได้เลย แพรสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นของอากาศที่ปะทะกับผิวพรรณส่วนที่เหลือแต่ความเย็นนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อฝ่ามือร้อนของขุนเขาตามเข้ามาแทนที่

เขาบีบเค้นสะโพกมนอย่างแรงจนแพรต้องหลุดเสียงครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ความเจ็บนิดๆ ที่แฝงไปด้วยความเสียวซ่านทำให้เธอเผลอจิกเล็บลงบนหลังของเขาเพื่อระบายอารมณ์ ขุนเขารู้สึกได้ถึงแรงจิกนั้นแต่มันกลับยิ่งทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้นไปอีก เขาผละริมฝีปากออกมาแล้วจ้องมองเหยื่อที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างของเขา

"เจ็บเหรอแพรวา นี่แค่เริ่มต้นนะ"

เขาบอกเธอเสียงพร่าว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการลงโทษเท่านั้นถ้าเธอยังกล้าที่จะดื้อและเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นอีกครั้งเขาจะไม่หยุดอยู่เพียงแค่นี้

แพรวาได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะเถียงหรือขัดขืนอะไรเขาได้เลย ทุกส่วนในร่างกายของเธอเหมือนจะกลายเป็นของเขาไปหมดแล้ว ขุนเขาเห็นท่าทางหวาดหวั่นที่น่ารักนั้นแล้วเขาก็อดใจไม่ไหวที่จะกดจูบหนักๆ ลงไปที่แก้มเนียนทั้งสองข้างอีกครั้ง

เขายอมผละตัวออกมาจากร่างบางอย่างอ้อยอิ่งพลางจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเธอให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอดูเรียบร้อยขึ้นเลย แพรวารีบลุกขึ้นนั่งแล้วกอดอกตัวเองไว้แน่นด้วยความขัดเขินสายตาของเธอไม่กล้าสบกับดวงตาคู่คมของเขาเลย

แม้แต่วินาทีเดียว ขุนเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วเอื้อมมือมาลูบหัวของเธออย่างเอ็นดูก่อนจะบอกให้เธอรีบกลับขึ้นห้องไปก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจทำมากกว่านี้

"ไปซะแพรวา ก่อนที่พี่จะทนไม่ไหวแล้วลากเธอไปที่เตียงจริงๆ"

แพรวารีบวิ่งออกจากห้องทำงานไปทันทีที่ได้ยินคำสั่งนั้น เธอวิ่งขึ้นบันไดรวดเดียวจนถึงห้องนอนของตัวเองแล้วล็อกประตูอย่างแน่นหนา

หัวใจของเธอยังคงเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอเดินไปที่หน้ากระจกแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรอยแดงที่ซอกคอและไหล่ของตัวเองรอยเหล่านั้นเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝันแต่มันคือความจริงที่แสนรุ่มร้อน

เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงข้างๆ น้องกะทิที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว แพรวายกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ

ความรู้สึกจากการจูบของขุนเขายังคงติดตรึงอยู่ที่นั่นไม่จางหาย เธอรู้ตัวดีว่าการมาทำงานที่นี่จะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลและพยัคฆ์ร้ายตัวนี้จะไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้ง่ายๆ แน่นอน

ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้แต่ที่แน่ๆ คือพรุ่งนี้เช้าเธอจะมองหน้าเขาได้อย่างไรในเมื่อเขารู้จักร่างกายของเธอไปเกือบทุกส่วนแล้วแบบนี้

สายฝนข้างนอกเริ่มซาลงแล้วเหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ไปเบาๆ แต่ไฟรักที่ขุนเขาจุดขึ้นในใจของสัตวแพทย์สาวกลับไม่มีท่าทีว่าจะดับลงง่ายๆ เลยแม้แต่นิดเดียว เธอได้แต่ภาวนาให้คืนนี้ผ่านไปไวๆ แต่ในขณะเดียวกันเธอกลับเฝ้าคอยสัมผัสที่ดิบเถื่อนจากเขาอีกครั้งอย่างลึกๆ ในใจที่เธอเองก็ไม่กล้ายอมรับออกมา

"เราต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยแพรวา"

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียแต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของผู้ชายตัวโตที่ชื่อขุนเขาเต็มไปหมดเลย