แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านยอดไม้สูงใหญ่เข้ามาภายในกระท่อมไม้หลังงามทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเงียบสงบอย่างที่แพรวาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เสียงน้ำตกที่ดังแว่วมาไกลๆ
ผสมกับเสียงนกร้องทำให้น้องแพรที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดแกร่งเผลอยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่ออยู่ในกระท่อมกลางป่าแห่งนี้กับพี่ขุน แม้ว่าสถานการณ์ข้างนอกจะวุ่นวายแค่ไหน แต่ขอแค่มีผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆ เธอก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว
"ตื่นแล้วเหรอแพรวา"
ขุนเขาพึมพำเสียงพร่าพลางซุกหน้าลงกับไหล่นวลของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้แพรวาขนลุกซู่
"เมื่อคืนพี่จัดหนักไปหน่อยจนรุ่งเช้า เดินไหวไหมเนี่ยเรา"
"พี่ขุนขา ถามอะไรแบบนั้นคะ แพรก็เขินเป็นนะ"
แพรวาหน้าแดงระเรื่อพลางหยิกแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาเบาๆ
"ปล่อยแพรเถอะค่ะ แพรจะไปดูน้องกะทิ ป่านนี้คงไปวิ่งจับผีเสื้ออยู่แถวชานระเบียงแล้วมั้งคะ
