ภัคธีมานั่งตัวสั่นในคอนโดเก่า มองข้อความขู่จากวายุภัทรที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด
“เธออยู่ไหน? ฉันให้เวลา 10 นาที มาหาฉันเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้น...ฉันจะไปหาเธอเอง”
เธอปิดโทรศัพท์ ไม่รับสาย แล้วเดินไปหาน้องชายที่กำลังทำการบ้านบนรถเข็น “น้อง พี่จะอยู่กับน้องทั้งวันวันนี้ ไม่ไปทำงาน”
ธีรภัทรยิ้ม “เย้! พี่จะทำข้าวผัดให้กินไหม?”
“ได้สิจ้ะ” เธอฝืนยิ้ม แต่ใจเต็มไปด้วยความกลัว
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงเคาะประตูดังขึ้นแรงๆ ภัคธีมาสะดุ้ง ใจเต้นแรง “ใคร?”
“ผมธนัชครับ คุณภัคธีมา ผมผู้จัดการแผนกเดิมของคุณเอง”
เธอโล่งอก เปิดประตูให้ธนัช – ชายหนุ่มหล่อเหลาในสูททำงานสีเทา ยิ้มอบอุ่นแต่แฝงความกังวล
“ผู้จัดการ...มาทำไมคะ?” เธอถามเสียงเบา
ธนัชมองซ้ายขวาก่อนก้าวเข้าไปในห้อง “ผมได้ยินว่าคุณย้ายไปเป็นเลขา CEO แล้ว และวันนี้คุณลาป่วย ผมห่วงเลยแวะมาดู เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? คุณดูไม่สบายจริงๆ”
ภัคธีมาน้ำตาคลอ เธอชวนเข
