หลังจากธนัชเดินออกไป วายุภัทรปิดประตูห้องดังปัง แล้วหันมามองภัคธีมาด้วยสายตาเข้มข้น ความโกรธยังเดือดพล่านในอก เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ จับแขนบางแน่นจนเธอสะดุ้ง
“คุณ...ปล่อยฉัน!” เธอพยายามสะบัดแขน แต่เขาจับแน่นกว่าเดิม
“เธอให้เขาจูบแก้มเหรอ?” เขาถามเสียงต่ำกร้าว ดวงตาเป็นประกายด้วยความหึงหวงที่เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกมาก่อน “เธอกล้าทำแบบนั้นต่อหน้าฉัน?”
ภัคธีมามองเขาอย่างท้าทาย แม้ใจจะกลัว “เขาแค่ให้กำลังใจฉัน! ไม่เหมือนคุณที่ชอบขู่ฉัน!”
วายุภัทรดึงเธอเข้ามาใกล้จนใบหน้าเกือบชิด “ให้กำลังใจ? หรือเขากำลังจีบเธอ? ฉันเห็นหมด วิธีที่เขามองเธอ จับมือเธอ...เขาอยากได้เธอ!”
เธอหน้าแดงก่ำ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ? ฉันไม่ใช่ของคุณ!”
“เธอเป็น!” เขาตะคอก แล้วก้มลงจูบเธออย่างดุเดือด ริมฝีปากหนาบดขยี้ปากนุ่มของเธอราวกับจะลงโทษ ลิ้นร้อนสอดเข้าไปพันลิ้นเธออย่างหิวกระหาย
ภัคธีมาพยายามผลักอกเขา แต่ยิ่งผลักเขาย
