หลังจากงานกาล่าดินเนอร์ที่เต็มไปด้วยแสงแฟลชและสายตาจับจ้องจากสังคมชั้นสูง ภัคธีมาและวายุภัทรกลับมาที่เพนต์เฮาส์ด้วยความเงียบ เธอถอดเดรสสีแดงออก สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วนั่งลงบนขอบเตียง มองเขาที่กำลังถอดทักซิโด้
“คืนนี้...คุณบริจาคเงินเยอะมากเลยนะคะ” เธอพูดขึ้น “และที่คุณมีคนตามประกบรวิศตลอดงาน...คุณยังหึงเขาอยู่เหรอคะ?”
วายุภัทรชะงัก ถอดเสื้อเชิ้ตออก วางลงเก้าอี้ แล้วเดินมานั่งข้างเธอ ร่างกายกำยำยังมีกลิ่นน้ำหอมติดตัว “ใช่...ฉันหึง และฉันมีเหตุผลของฉัน”
เธอมองตาเขา “เหตุผลอะไรคะ? รวิศเขาเป็นน้องชายคุณเอง”
เขาถอนหายใจยาว ก้มหน้ากุมมือตัวเอง “เพราะ...ฉันเคยถูกหักหลังจากแฟนเก่า และคนที่แย่งเธอไปคือรวิศ”
ภัคธีมาตาโต “อะไรนะคะ? รวิศ...แย่งแฟนคุณ?”
วายุภัทรพยักหน้า เสียงต่ำลง “ใช่...เมื่อ 10 ปีก่อน สมัยฉันเรียนมหาวิทยาลัย ฉันคบกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อพิมพ์มาดา เธอเป็นรักแรกของฉัน ฉันรักเธอมาก
