สองสามวันหลังจากภัคธีมาเจอธนัช เธอเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอเงียบกว่าปกติ มองออกไปนอกหน้าต่างบ่อยขึ้น ยิ้มน้อยลง และหลบสายตาเขาเมื่อถูกถามถึงวันนั้น
วายุภัทรสังเกตเห็นทุกอย่าง เขาไม่ถามตรงๆ เพราะกลัวเธอจะปิดกั้น แต่ความเงียบของเธอทำให้ความหึงและความกลัวในใจเขาลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
คืนนั้น เขากลับมาบ้านเร็วกว่าปกติ พบเธอนั่งเหม่ออยู่ที่ระเบียง มองวิวเมืองยามค่ำคืน เขาเดินตรงไปหา ดึงเธอขึ้นจากเก้าอี้ แล้วอุ้มขึ้นพาเข้าไปในห้องนอนหลัก ล็อกประตูดังปัง
“คุณ...ทำอะไรคะ?” เธอถามเสียงสั่น
วายุภัทรวางเธอลงบนเตียง มองลงมาด้วยดวงตาที่มืดทะมึน “เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอธนัช เธอคิดอะไรอยู่? อย่าคิดว่าจะปกปิดฉันได้”
ภัคธีมาชะงัก “ฉัน...ไม่มีอะไร”
“โกหก” เขาก้มลง จับข้อมือเธอทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือศีรษะ มัดไว้กับหัวเตียงด้วยเนกไทสีดำของตัวเอง “วันนี้ฉันจะลงโทษเธอ ให้เธอจำได้ว่าเธอเป็นของใคร”
เธอสะ
